Pαντεβού αυτοκτονίας μέσω Ίντερνετ

«Το όνομά μου είναι Γιούκι και σε λίγο καιρό θα κλείσω τα 19. Κουράστηκα να
ζω. Αν υπάρχει κάποιος που σκοπεύει να αυτοκτονήσει πηδώντας στο κενό, ας μου
στείλει e-mail. Μόνο σοβαρές προτάσεις, παρακαλώ».

Ο αριθμός των ομαδικών αυτοκτονιών που οργανώνονται μέσω του Ίντερνετ, στην Ιαπωνία, ακολουθεί ανατριχιαστικά ανοδική πορεία: 34 το 2003, 55 το 2004, 59 μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2005

Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στο Ίντερνετ στις 20 Μαΐου. Εννέα ημέρες αργότερα, ο
Γιούκι ήταν νεκρός. Έλαβε δύο «σοβαρές προτάσεις» και τις αποδέχθηκε και τις
δύο. «Ας πεθάνουμε μαζί κοντά στην όμορφη θάλασσα της Οκινάουα», έλεγε η μία,
από έναν 32χρονο άνδρα, Ιάπωνας και αυτός. «Αν δεν έχετε αρκετά χρήματα, μπορώ
να έρθω να σας πάρω»… «Φύγαμε», έλεγε η άλλη, από μια 34χρονη γυναίκα, την
Ναόμι Τανάκα.

H Ναόμι και οι δύο σύντροφοί της έφτασαν στο Κίτα Ντάιτο, ένα μικροσκοπικό όσο
και πανέμορφο νησάκι του Ειρηνικού, το πρωί της 28ης Μαΐου. Έκλεισαν δωμάτιο
σε ένα φτηνό ξενοδοχείο και πλήρωσαν προκαταβολικά. Νοίκιασαν ποδήλατα και
έκαναν τον γύρο του νησιού απολαμβάνοντας τη φύση. Έφαγαν για δείπνο σούσι και
για πρωινό, την επόμενη μέρα, ψάρι ψητό, αυγά τηγανητά και ρύζι. Περπάτησαν
μέχρι το πιο όμορφο σημείο του νησιού, μια παλιά, ερειπωμένη αποθήκη με θέα
όλον τον Ειρηνικό. Από το ίδιο σημείο πέρασε λίγες ώρες αργότερα ένα γκρουπ
τουριστών. Τους βρήκαν κρεμασμένους τον ένα πλάι στον άλλο. Δεν υπήρχε
σημείωμα. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία της Οκινάουα. Έγινε ταυτοποίηση των νεκρών.
H φρίκη είχε και συνέχεια.

Το σπίτι της Ναόμι, διαπιστώθηκε, βρισκόταν 1.500 χιλιόμετρα μακριά, στην πόλη
Νιιγκάτα. Στο σπίτι αυτό, μια μέρα νωρίτερα, είχε γίνει μια τρομερή ανακάλυψη.
Κρυμμένο μέσα σε ένα ντουλάπι είχε βρεθεί το πτώμα της εξάχρονης κόρης της,
Κογιούκι. Το κοριτσάκι είχε στραγγαλιστεί. Σε ένα ξέσπασμα αυτοκτονικής
τρέλας, η Ναόμι είχε δολοφονήσει το παιδί της. Έπειτα πέταξε μέχρι το Κίτα
Ντάιτο.

H χώρα των… αυτοκτονιών

H ΙΑΠΩΝΙΑ έχει εδώ και χρόνια ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών,
μεταξύ των χωρών του ανεπτυγμένου κόσμου. Από την κατάρρευση της οικονομίας
της και εξής, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δηλαδή, ο ετήσιος αριθμός
αυτοκτονιών αυξανόταν σταθερά. Το 2003 μάλιστα ο εν λόγω αριθμός κορυφώθηκε,
φθάνοντας τις 34.427 περιπτώσεις, ενώ πέρυσι ήταν λίγο χαμηλότερος: 32.325.
Όμως οι περιπτώσεις ομαδικών αυτοκτονιών που οργανώνονται μέσω του Ίντερνετ
ακολουθούν ανατριχιαστικά ανοδική πορεία: 34 το 2003, 55 το 2004, 59 μέσα στο
πρώτο τετράμηνο του 2005. Οι ιστοσελίδες και τα «τσατ ρουμς» με αντικείμενο
την αυτοκτονία «ξεφυτρώνουν» σαν μανιτάρια… Ένα κλείνει, δέκα εμφανίζονται!
Και σε όλη αυτήν την κατάσταση, πρέπει να σημειωθεί και το γεγονός ότι τα
χέρια της Αστυνομίας είναι μισο-δεμένα: στην Ιαπωνία, ούτε η αυτοκτονία ούτε η
οργάνωσή της θεωρούνται πράξεις παράνομες. Έγκλημα διαπράττεις μόνον εάν
θεωρηθεί ότι βοήθησες κάποιον άλλον να αυτοκτονήσει. Στις ομαδικές αυτοκτονίες
που «κλείνονται» μέσω Ίντερνετ, λοιπόν… άτυχοι είναι, κατά μία έννοια, αυτοί
που επιβιώνουν.

Πώς εξηγείται όμως αυτή η κλίση προς τις ομαδικές αυτοκτονίες; «Οι Ιάπωνες δεν
έχουν ισχυρή ατομική ταυτότητα», λέει ο ψυχολόγος Γιουκίκο Νισιχάρα. «Νιώθουν
πιο ασφαλείς όταν “χάνονται”: όταν ταυτίζονται με μια ομάδα». Και γιατί αυτή η
κλίση προς το Ίντερνετ; «Το Ίντερνετ δημιουργεί έναν εικονικό κόσμο, όπου ένας
άνθρωπος μπορεί εύκολα να χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Οι συζητήσεις
που γίνονται στις ιστοσελίδες με αντικείμενο την αυτοκτονία δημιουργούν ένα
είδος δίνης που σε παρασύρει».

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη