Διαστάσεις Aπό το ’68 στη Σρεμπρένιτσα

Πριν από δέκα χρόνια, αυτοκτόνησε στην Ιταλία ένας άνθρωπος που πίστευε
στον διάλογο και την ειρήνη. Ήταν μισός Γερμανός και μισός Ιταλός, λίγο
Εβραίος, λίγο χριστιανός και πολύ Ευρωπαίος. Τον έλεγαν Αλεξάντερ Λάνγκερ.

Αλεξάντερ Λάνγκερ: στην κηδεία του τραγουδούσαν «We shall overcome»

Τρία εισιτήρια. Μία πάνινη τσάντα με το σύμβολο του ήλιου που χαμογελά. Ένα
κουτί σπίρτα. Άφθονο πολιτικό υλικό. Ένα βιβλίο προσευχών στα εβραϊκά και ένα
στα γαλλικά. Μία ταυτότητα ευρωβουλευτή. Ένα αεροπορικό εισιτήριο. Μία
τσατσάρα. Ένα μπικ. Τρία γράμματα αγάπης και συγγνώμης γραμμένα στα ιταλικά
και τρία στα γερμανικά: «Μη στενοχωριέστε, συνεχίστε να κάνετε το σωστό». Αυτά
βρήκε η αστυνομία στη μοτοσυκλέτα που είχε παρατήσει ο Αλεξάντερ Λάνγκερ σε
έναν κάμπο με ελιές, κερασιές και βερικοκιές. Από μια τέτοια βερικοκιά, είκοσι
μέτρα πιο πέρα, κρεμόταν το κορμί του.

Ο Λάνγκερ γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1946 στο Μπολτσάνο της Ιταλίας. Ο
πατέρας του ήταν Εβραίος από τη Γερμανία, η μάνα του Τιρολέζα, στο σπίτι
μιλούσαν ιταλικά, γερμανικά και εβραϊκά. Θέλοντας να δώσει φωνή στην τοπική
Αριστερά και να προωθήσει την ειρηνική συνύπαρξη των Ιταλών με τους Γερμανούς,
το 1967 ίδρυσε το περιοδικό «Die Brucke» («H Γέφυρα»). Τη δεκαετία του ’80
ανακατεύτηκε στην οργάνωση Διαρκής Πάλη και στο οικολογικό κίνημα, ενώ το 1989
έγινε ο πρώτος πρόεδρος των Ευρωπαίων Πρασίνων. Έγραφε και ταξίδευε πολύ,
ονειρευόταν μια κοινωνία ανοχής, διαλόγου και μη βίας, είδε όμως όλα τα
ιδανικά του να γκρεμίζονται στα Βαλκάνια. Οι σφαγές στο Σαράγεβο, την Τούζλα
και τη Σρεμπρένιτσα – όπου είχε φίλους και γνωστούς – τον οδήγησαν σε
απόγνωση, ήξερε πως κάποιος έπρεπε να τις σταματήσει, δεν μπορούσε όμως να
δεχθεί ότι η στρατιωτική επέμβαση της Δύσης ήταν αναπόφευκτη. Στις 3 Ιουλίου
του 1995, πρώτη επέτειο του θανάτου του πατέρα του, καβάλησε τη μοτοσυκλέτα
του, πήγε στον αγαπημένο του κάμπο και έδωσε τέλος στη ζωή του.

Στην κηδεία του πήγε όλος ο κόσμος: αναρχικοί, ραβίνοι, Παλαιστίνιοι,
ριζοσπάστες, φραγκισκανοί, Πράσινοι, ειρηνιστές και επαναστάτες. Σέρβοι και
Κοσοβάροι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, δημοσιογράφοι, ευρωκράτες,
δάσκαλοι και ψυχαναλυτές. Την ώρα που τον έπαιρναν για πάντα και ενώ μία
διμοιρία καραμπινιέρων απέδιδε στρατιωτικές τιμές, εκείνοι τραγουδούσαν «We
shall overcome». Ο καθένας εννοούσε, βέβαια, κάτι διαφορετικό. Το βέβαιο είναι
ότι δέκα χρόνια μετά και ενώ το αίμα συνεχίζει να ρέει σε διάφορες γωνιές του
πλανήτη, τον θυμούνται πάντα με τρυφερότητα. «Ήταν ένα καθαρό μυαλό, ένας
άνθρωπος που όχι μόνο υποστήριζε την Ευρώπη, αλλά σκεπτόταν ευρωπαϊκά», λέει ο
Ντανιέλ Κον Μπεντίτ στη Ρεπούμπλικα. «H δέκατη επέτειος από τον θάνατό
του συμπίπτει, τόσο με τη δέκατη επέτειο της σφαγής των Μουσουλμάνων της
Σρεμπρένιτσα από τους Σέρβους όσο και με τη σοβαρή κρίση που διέρχεται η
Ευρώπη».

Μάλλον δεν έπιασε, λοιπόν, η ευχή του να συνεχίσουμε να κάνουμε το σωστό.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com