EΓPAΨAN

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

(ο αρθρογράφος, για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης)

«Το νέο, δυσμενέστερο για την Άγκυρα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιβάλλει
προσεκτικές διορθωτικές κινήσεις στην Αθήνα. Με την άρση του βέτο για την
τουρκική υποψηφιότητα, στη σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι, η Ελλάδα εκπλήρωσε με
το παραπάνω τις υποχρεώσεις μιας καλοπροαίρετης «Οστ-Πολιτίκ» προς την Τουρκία
(…) Στο σημερινό ευρωπαϊκό φόντο, όμως, θα ήταν ήκιστα πειστικό, στα όρια
της φάρσας, να εμφανίζεται η Ελλάδα ως βασιλικότερη του βασιλέως. Μια τέτοια
στάση κινδυνεύει να μας στοιχίσει κρίσιμους συμμάχους στην ηπειρωτική «παλιά
Ευρώπη», αφήνοντάς μας για αντάλλαγμα μόνο την ευαρέσκεια του Τόνι Μπλερ, από
τον οποίο δεν περιμένουμε θετικές εκπλήξεις ούτε στο Κυπριακό ούτε στη μάχη
του κοινοτικού προϋπολογισμού. Μπορεί λόγοι πολιτικού πραγματισμού να
υποχρεώνουν την ελληνική Βουλή να μην ανοίξει το θέμα της γενοκτονίας των
Αρμενίων, όπως κάνουν η γαλλική Εθνοσυνέλευση και η γερμανική Μπούντεσταγκ.
Πώς δικαιολογείται, όμως, το γεγονός ότι η κ. Μέρκελ χαρακτηρίζει
«καταστροφική» την άρνηση της Άγκυρας να αναγνωρίσει διπλωματικά την Κυπριακή
Δημοκρατία πριν από την έναρξη των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων και η
κίνηση αυτή δεν βρίσκει καμία συνέχεια στην Αθήνα»;

(«H Καθημερινή»)