Aπάντηση σε ένα e-mail

ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ευχαριστώ τις φίλες και τους φίλους που – κάθε εβδομάδα – με
τιμούν με τα e-mail τους. e-mail που επικροτούν, καταγγέλλουν, κρίνουν,
επικρίνουν, τοποθετούνται, εξομολογούνται. Και μου μιλάνε. Και μου λένε: «Δεν
είσαι η μόνη. Και δεν είσαι μόνη. Κι άλλοι έτσι σκέφτονται. Έτσι αισθάνονται.
Έτσι εγκλωβίζονται». Έγκλειστοι στο ίδιο σωφρονιστήριο. Περιχαρακωμένοι στα
«πρέπει» μας. Δραπέτες στα «θέλω» μας. Για λίγο. Μέχρι να μας εντοπίσει ο
εκπαιδευμένος σκύλος του δεσμοφύλακα. Και να επιστρέψουμε στο κελί που είναι η
ζωή μας. Στο προαύλιο που είναι το ζωτικό ψεύδος μας…

Σε ένα συγκεκριμένο e-mail απαντώ σήμερα. Αφορμή το κείμενό μου, το περασμένο
Σάββατο, για την εκδήλωση του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου.

Εκεί, τόλμησα μια αντιδιαστολή: Από τη μια οι «αναγνωρίσιμοι» που παρίστανται
σε τέτοιες εκδηλώσεις – βλέπε η γράφουσα – και εισπράττουν τις δάφνες της «και
καλά» κοινωνικής τους ευαισθησίας. Από την άλλη οι εθελοντές κάθε τέτοιας
εκδήλωσης. Που ιδρώνουν τη φανέλα από τα παρασκήνια. Με τελικό παρονομαστή, οι
αναγνωρίσιμοι να εισπράττουν τα εύσημα. Κι οι εθελοντές να τραβάνε το κουπί.

Με αφορμή αυτό, λοιπόν, πήρα ένα ακόμα e-mail από τον A. Ο A είναι ένας
ιδιαίτερα προσφιλής (και ιδιαίτερα γκρινιάρης) αναγνώστης. Κλασικά με διαβάζει
κάθε Σάββατο. Κλασικά με μαλώνει κάθε Κυριακή. Αυτή τη φορά μου έστειλε πάλι
τα σχολιανά μου:

«Γιατί θυμώνεις για κάτι που είναι επιλογή σου;».

Εννοούσε – φαντάζομαι:

«Αφού σε έπιασε ο πόνος, ας γινόσουνα κι εσύ εθελόντρια. Όχι, πρώτα κυνηγάμε
την αναγνωρισιμότητα και μετά όταν μας κάθεται, υψώνουμε το λάβαρο μιας φο
μπιζού επανάστασης!».

Ο A έχει δίκιο. Επιλογές κάνουμε στη ζωή μας. Και η κάθε μια έχει το κόστος
της. Πάνω της κρέμεται το ταμπελάκι με το αντίτιμο. Κι εδώ δεν υπάρχουν
εκπτώσεις, δόσεις, ευκολίες πληρωμής και ξεπουλήματα. Εδώ δεν ισχύει «το
αφεντικό τρελάθηκε». Λιανική τιμή και ντάγκα ντάγκα. Κάθε διαδρομή έχει τα
δικά της διόδια. Κι αν δεν τα σκάσεις, δεν πας παρακάτω. Τόσο απλά…

Ή δεν είναι τόσο απλά, φίλε μου A; Ή μήπως όλοι μας έχουμε πάνω από έναν
«εαυτό»; Μήπως όλοι μας έχουμε πολλαπλές προσωπικότητες – χωρίς να είμαστε
απαραιτήτως οι σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι;

Κανείς μας δεν είναι ένα και μόνο πράγμα. Ακόμα και αν μια ιδιότητα
αναγράφεται στην αστυνομική μας ταυτότητα – κανείς μας δεν είναι μόνον αυτό
που δηλώνει. Κι αν έχουμε κάνει μια επιλογή – αυτό δεν σημαίνει ότι ενίοτε δεν
ζηλεύουμε, δεν θαυμάζουμε τις επιλογές των άλλων.

Την ιδιότητα που δηλώνω – αυτήν και γνωρίζεις. Τον εαυτό που προβάλλω, επ’
αυτού θα με κρίνεις. Και άριστα πράττεις. Όμως, δεν μπορείς – και δεν
χρειάζεται – να ξέρεις τα άλλα μου πρόσωπα. Τις αθέατες πλευρές της δικής μου
σελήνης. Δεν μπορείς – και δεν χρειάζεται – να ξέρεις τι κάνω εγώ τις νύχτες,
για παράδειγμα. (Περνάω γριές απέναντι; Ή ληστεύω τράπεζες; Είμαι μέλος της
Διεθνούς Αμνηστίας; Ή «νονά» της Κόζα Νόστρα; Είμαι η χαρά του Θεού ή το
απόλυτο καθοίκι;) Δεν μπορείς να ξέρεις. Δεν χρειάζεται να ξέρεις…

Καθένας από μας είναι ο «Άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα». Όλοι μας. Χωρίς καμιά
εξαίρεση. Κι όλοι μας – χωρίς καμιά εξαίρεση – ως δρομείς μακρινών αποστάσεων,
προσπερνάμε τα μουσκεμένα χιλιόμετρα. Προσπαθώντας να γνωρίσουμε αυτά μας τα
πρόσωπα. Όχι τα χίλια. Τα πέντε. Τα δέκα. Τα δεκαπέντε. Όσα προφτάσουμε. Όσα
αντέχουμε. Όσα μπορούμε να σηκώσουμε στην πλάτη μας. Και με το καθ’ οδόν
αυξανόμενο φορτίο να προχωρήσουμε. Μέχρι το νήμα…

Ναι, φίλε μου A! Κατάλαβα! Εσύ;