ΣE ΠPΩTO ENIKO Tότε στο νησί και τώρα στην… τηλεόραση

Τα καλοκαίρια ο πατέρας μου δεν έκανε ποτέ πολυήμερες διακοπές. Τον περιμέναμε
τα Σάββατα κρεμασμένες στην κουπαστή της βεράντας και κάθε φορά που βλέπαμε
πλοίο να εμφανίζεται στο λιμάνι ροβολούσαμε με την αδελφή μου τις σκάλες,
ανεβάζαμε το μάνταλο της βαριάς ξύλινης πόρτας της αυλής και τρέχαμε στον
δρόμο. H μητέρα μας, από την άλλη, βρισκόταν κάτω από την επήρεια της
ευλογημένης θερινής νιρβάνας. Πρώτη εκείνη προσαρμοζόταν στη χαλαρότητα της
εξοχής και ούτε που έδινε σημασία πότε είμαστε παρούσες ή πότε τρέχαμε με τα
ποδήλατα με τη «μαρίδα» της γειτονιάς. Το καλοκαίρι ερχόταν νωρίς. Με το
κλείσιμο των σχολείων. Και η προετοιμασία για τη «μετακόμισή» μας στο νησί
(γιατί περί μετακόμισης επρόκειτο) ήταν η πιο ευχάριστη σπιτική τελετουργία.
Διακοπές. Πλάτη κατάμαυρη από τον ήλιο, πατούσα «σόλα» από το πολύ
ξυποληταριό, μυρωδιά από αγιόκλημα και αλμύρα περασμένα (διά παντός) στην
εσωτερική στιβάδα της επιδερμίδας. Μήηηνες περνούσαμε στο νησί. Τώρα βλέπω τη
μικρή να ξυπνάει το πρωί και να κατευθύνεται, σαν υπνωτισμένη, στην τηλεόραση.
«Έχεις δουλειά;» με ρωτάει κάθε τόσο προτού καλά καλά βολευτεί στην άκρη του
καναπέ. «Σου αρέσει αυτό που κάνεις;» Είναι ακόμα υπό την επήρεια του
τελευταίου (πρωινού) ονείρου και τα πάντα γίνονται με την απουσία
συναισθήματος, με εκείνο το αποβλακωμένο ύφος που έχουμε όλοι όταν είμαστε
αλλού. Σε λίγο μασουλάει τα κορνφλέικς της και είναι ήδη καρφωμένη στην οθόνη.
Κάθε μέρα, με τον ίδιο τρόπο, στην ίδια θέση, το ίδιο καρτούν, τη συγκεκριμένη
ώρα. Κάποια στιγμή γυρνάει και με κοιτάει. «Πόσες μέρες είναι μέχρι το
Σάββατο;». Τόσες. «Θα αργήσεις το βράδυ;». Όχι. Το κοντρόλ είναι στο χέρι της
και κάνει ζάπινγκ στο 7. «Εδώ έχει τη Sabrina», μου εξηγεί. Και
ξανακαρφώνεται. «Θα αργήσεις είπες;». Όχι. «Τι είναι έκτρωση;». Τι είναι, τι;
(εγώ). Καλά, πού την άκουσες τη λέξη; «Η Νόρα στη “Λάμψη”»!!