Δοκιμασμένες συνταγές

Σε καλοκαιρινή – εξωστρεφή – διάθεση βρίσκεται τούτη την εποχή η ελληνική
δισκογραφία. Όλο χαρές και πανηγύρια. Όλο παρτάκια. Και να οι πλατινένιες
απονομές – της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο «Balux» για τον δίσκο της «Όλα Στο
Φως» (Universal) -, να οι ροκιές στο «Hard Rock Cafe» για την παρουσίαση του
νέου (λάιβ) δίσκου του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, «Αλκυονίδες Μέρες» (EMI), να τα
κρασάκια και τα μεζεδάκια για τη συλλογή («Ώρες μου Χρωματιστές», Eros) του
Γιώργου Σταυριανού στην αυλή του «Χυτηρίου». Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Να
μαζευόμαστε να τα λέμε – μεταξύ μας, εννοείται. Ιδίως οι πλατινένιες απονομές
θυμίζουν κάτι από κείνη την εύρωστη (και ταυτόχρονα άρρωστη) για τη
δισκογραφία εποχή, που οι εταιρείες γλεντοκοπούσαν με το τίποτα, απλά γιατί
είχαν να ξοδεύουν. Και από το πολύ γλέντι και τις απανωτές απονομές μείναμε με
– μην πω με τι – στο χέρι. Γιατί καλές οι δημόσιες σχέσεις, οι χορηγοί και τα
πανηγύρια, αλλά η… τηγανίτα είναι που μετράει. Και – προς αποφυγή
παρεξηγήσεων – αυτά που λέω δεν έχουν καμία σχέση με την αξία των δίσκων που
αναφέρονται. Απλά (όλως τυχαίως) οι γιορτές οργανώθηκαν για παραγωγές που
περιέχουν (κυρίως) δοκιμασμένα τραγούδια.