ΣE ΠPΩTO ENIKO H ιδιότυπη ελευθερία της μοναξιάς

H πρόσφατη δήλωση του υπουργού Δημόσιας Τάξης, ότι «η εποχή του συνδικαλιστή
με την τραγιάσκα και την εφημερίδα στην κωλότσεπη ανήκει πλέον στο παρελθόν»,
θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, όμως είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι
σε όλους τους τομείς και σε όλες τις περιπτώσεις η εποχή των κλισέ ανήκει
αναπότρεπτα στο παρελθόν.

Και οι «εργατοπατέρες» συχνά φορούν σινιέ πουκάμισα και εξίσου συχνά ο
συνδικαλισμός αποτελεί ένα ιδιαιτέρως βολικό και κατάλληλο εφαλτήριο για
πολιτική καριέρα. Παρ’ όλα αυτά, κατάφωρα άδικο θα ήταν να πει κανείς ότι δεν
υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα όπου συνδικαλιστές επιτυχώς προασπίστηκαν
συμφέροντα εργαζομένων. Μία τέτοια σκέψη θα μπορούσε να οδηγήσει στο άκρως
επικίνδυνο για τη δημοκρατία συμπέρασμα ότι ο συνδικαλισμός είναι άχρηστος και
η ολοσχερής επικράτηση της εξουσίας, αναπόφευκτη.

Το ίδιο ισχύει για τους διανοούμενους. Σίγουρα, είναι συχνά υπερβολικά
θεωρητικοί, επηρμένοι και οικειοθελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Όταν
δε τούς δίνεται άμεση εξουσία, ο κανόνας είναι ότι φέρνουν την απόλυτη
καταστροφή. Υπάρχουν όμως και φωτεινές εξαιρέσεις και κανείς δεν θα μπορούσε
να παραβλέψει ότι, διαχρονικά, πολλοί από τους κορυφαίους ανθρώπους της πράξης
ήταν λόγιοι, είχαν το θεωρητικό υπόβαθρο εκείνο που σε συνδυασμό με τη
χαρισματικότητα, τον δυναμισμό και την ευφυΐα δημιουργούσε το όραμα και τις
πρακτικές δυνατότητες αυτό να γίνει πράξη.

Κλισέ είναι επίσης ότι οι «αυθόρμητοι λαϊκοί άνθρωποι» είναι «αυθεντικοί» και
«πραγματικά καλοί». Συχνά είναι… αυθεντικά χυδαίοι, ηλίθιοι, αποκρουστικοί
και κάκιστοι. Θα ήταν όμως τραγικό, εάν επιστρέφαμε στην εποχή που η κοινωνική
τάξη ενός ανθρώπου αυτομάτως τον καθόριζε και αξιολογικά στα μάτια του κόσμου.

Σήμερα δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή των κλισέ, ούτε και στην εποχή της
αποδόμησης. Δεν ελπίζουμε πια σε τίποτε και σε κανέναν, παρά μόνο στη δική μας
κρίση, στις δικές μας δυνάμεις. Είναι η εποχή της μοναξιάς. Έχει όμως μια
ιδιότυπη ελευθερία.