Διαστάσεις Mια υπόγεια επανάσταση

Εξήντα οκτώ εκατομμύρια Ιρανοί εκλέγουν την ερχόμενη Παρασκευή τον νέο τους
πρόεδρο. Αλλά το αποτέλεσμα δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον: η επανάσταση
συντελείται υπογείως.

Στην Τεχεράνη. Μια Ιρανή μιλάει στο κινητό της κρατώντας ένα πορτρέτο του Ραφσανζανί

«Κατέβασμα» τραγουδιών από το Internet. Γιορτές και πάρτι. Απαγορευμένα βιβλία
αγορασμένα στη μαύρη αγορά, Καλβίνο, Φιτζέραλντ και μια Ιρανή ποιήτρια, η
οποία πέθανε το 1967, η Φορούγκ Φαροχζάντ. Ανταύγειες που ξεπηδούν από το
τσαντόρ, βαμμένα νύχτα, σανδάλια που αφήνουν ακάλυπτο το πόδι. Έτσι, όχι με
διαδηλώσεις στις πλατείες, κάνει την επανάστασή της η νεολαία της Τεχεράνης.
Αν το 1968 οι Γάλλοι φοιτητές διεκδικούσαν τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή,
τέσσερις δεκαετίες αργότερα οι Ιρανοί συνάδελφοί τους υπερασπίζονται με πάθος
το δικαίωμά τους στην ιδιωτικότητα. H αστυνομία τούς απαγορεύει να
συναντιούνται στα μπαρ και τις ντισκοτέκ, κι εκείνοι δίνουν μέσα από τα
Internet cafe ραντεβού σε σπίτια.

H Αζάρ Ναφίζι δεν ζει πια στο Ιράν. Έφυγε αμέσως μετά τις εκλογές του 1997 για
την Αμερική, μια χώρα όπου μπορείς να ονειρεύεσαι, όπως λέει σε συνέντευξή της
στη Στάμπα. «H Δημοκρατία της φαντασίας», έτσι θα λέγεται το επόμενο
βιβλίο της, και θα μιλάει για έναν κόσμο στον οποίο το δικαίωμα στη φαντασία
θα είναι εξασφαλισμένο νομοθετικά. Αλλά αυτή η πρώην καθηγήτρια θα είναι για
πάντα συνδεδεμένη με τη Λολίτα, με το βιβλίο του Ναμπόκωφ κι άλλα πολλά
«επικίνδυνα» βιβλία που διάβαζε παράνομα για δύο χρόνια στην Τεχεράνη με τις
επτά καλύτερες φοιτήτριές της (το βιβλίο της «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην
Τεχεράνη» κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Λιβάνη). Τα κορίτσια αυτά
μεγάλωσαν. Ωρίμασαν. Κανείς δεν μπορεί να τα ξεγελάσει πια. Ψήφισαν τον
Χαταμί, στήριξαν τις ελπίδες τους σ’ αυτόν, και δεν άλλαξε τίποτα. Αυτήν τη
φορά δεν θα την ξαναπατήσουν. Θα απόσχουν μαζικά από τις εκλογές κι αυτή η
αποχή δεν θα είναι αδιαφορία, δεν θα είναι στείρα άρνηση, αλλά διαμαρτυρία,
ένας άλλος τρόπος να πουν ΟΧΙ.

Ο απερχόμενος πρόεδρος ήταν μια απάτη, όπως και αυτές οι εκλογές, λέει η
Ναφίζι. Δεκάδες οργανώσεις που μάχονταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα
αναγκάστηκαν να διαλυθούν, διαφωνούντες όπως ο Ακμπάρ Γκαντζί κλείστηκαν στη
φυλακή, ακόμη και τον περασμένο μήνα τέσσερις μπλόγκερ βασανίστηκαν μόνο και
μόνο επειδή ήθελαν να κρατήσουν ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Στις εκλογές της
Παρασκευής η νίκη του πρώην προέδρου Ραφσανζανί θεωρείται δεδομένη, το μόνο
ενθαρρυντικό είναι ότι οι δημοσκοπήσεις δίνουν τη δεύτερη θέση στον υποψήφιο
των μεταρρυθμιστών, τον Μοσταφά Μοϊν, έναν άνθρωπο που είναι όμως ήδη
κουρασμένος.

«Οι φίλοι μου κι εγώ καθόμαστε τα βράδια και θυμόμαστε τις βίαιες
αντιαμερικανικές διαδηλώσεις του 1979», διηγιόταν πρόσφατα ένας από τους
βετεράνους. «Ρε συ, λέμε ο ένας στον άλλον, θυμάσαι τις συγκρούσεις με την
αστυνομία, τι κάναμε τότε στον έναν ή στον άλλο δρόμο; Μπράβο ηλίθιε, κοίτα
πού βρίσκεσαι σήμερα».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com