ΛAΥPENTHΣ MAΧAIPITΣAΣ «Tο τραγούδι είναι σε ήττα»

«Ο κόσμος δεν έχει καταλάβει σε τι τρομερή ήττα είναι το ελληνικό τραγούδι σήμερα. Για μας που το βιώνουμε εκ των έσω, η κατάσταση είναι αφόρητη», λέει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Ακούγοντας το νέο CD του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα «Αλκυονίδες Μέρες» η πρώτη σκέψη
που περνάει από τον νου είναι «ευτυχώς βγαίνουν (ακόμα) ελληνικοί δίσκοι που
σε κάνουν να θέλεις να μπεις σε δισκάδικο». Για τον Μαχαιρίτσα, βέβαια, η
παρατήρηση αυτή είναι το ελάχιστο που μπορεί να πει κανείς – παρ’ όλο που
τίποτα δεν είναι αυτονόητο στις μέρες μας.

Ο χρόνος όμως ταιριάζει στον Λαυρέντη. Δίνει αίσθηση συνέχειας και σιγουριάς
στο κοινό του και στον ίδιο ένα καλό αισθητήριο για το πώς η μουσική του
μπορεί να αφορά ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς όμως να δημιουργεί την υποψία ότι
κάνει συμβιβασμούς. Λαυρέντης, ο ροκ τροβαδούρος που ουσιαστικά δεν
απομακρύνθηκε ποτέ από την αρχική του εικόνα, που περνάει μέσα από τη
δισκογραφική κρίση χωρίς να «παζαρέψει» τις αρχές του, που συνεχίζει τον δρόμο
του κρατώντας σταθερά τη θέση του σίγουρου «κεφαλαίου» για την ελληνική
δισκογραφία.

Φέτος δε είχε (ξανά) τη χαρά να επιστρέψει στο… σπίτι του (τουτέστιν στην
ατμόσφαιρα μιας ροκ παρέας). Και ο νέος του δίσκος, που μόλις κυκλοφόρησε,
μέσα από ένα τέτοιο πνεύμα γεννήθηκε. Συναυλιακό. Ηλεκτρικό. Οι καλύτερες
στιγμές του εδώ και μια πενταετία. «Είναι ακριβώς ό,τι λέει ο δίσκος» εξηγεί.
«Οι αλκυονίδες μέρες της ψυχής μου. Συναυλιακές στιγμές που αισθανόμουν ότι
κατάφερα το μάξιμουμ. Ευτυχώς τώρα με ένα λάπτοπ μπορείς να ηχογραφήσεις τα
πάντα…».

Δεκαοκτώ εξαιρετικά κομμάτια – από το «Ιδανικός και Ανάξιος Εραστής»
(του Καββαδία) και το «Βραχυκύκλωμα» (του Βαγγ. Γερμανού) μέχρι το «Rock Ν’
Roll» του Σιδηρόπουλου -, κομμάτια που δεν ανήκουν απαραίτητα στο ρεπερτόριό
του, με βασική ραχοκοκαλιά τον ηλεκτρισμό, την ένταση, το συναίσθημα που έχουν
συνήθως τα λάιβ του. Πρώτες στο CD δύο νέες λαμπερές ροκ μπαλάντες, που θα
λειτουργήσουν ως ατμομηχανή για τη νέα κυκλοφορία.

Σε πολλά τραγούδια και οι φωνές συνοδοιπόρων και συνεργατών του, όπως των
Διονύση Τσακνή, Φίλιππου Πλιάτσικα, Χρήστου Θηβαίου, Σταύρου Λογαρίδη,
Αναστασίας Μουτσάτσου και Ελισάβετ Καρατζόλη.

«Είναι σαν να μαζεύεις φράγκο φράγκο επί μια πενταετία “δωράκια” για τον εαυτό
σου» λέει. Και προσθέτει. «Γιατί οι συναυλίες είναι αυτοσκοπός. Δεν ξέρω τι θα
γίνει με τη δισκογραφία στο μέλλον – γιατί τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά
-, το λάιβ όμως είναι πάντα εκεί, η πιο γερή και αληθινή σχέση με το κοινό».

Είναι από τους καλλιτέχνες που δικαιούνται να ομιλούν. Πάνω από 16 χρόνια στο
«κουρμπέτι» σόλο καριέρα και κάμποσα ως βασικό μέλος των Τερμιτών, ήταν από τα
γερά χαρτιά των συναυλιακών συναθροίσεων της «ηλεκτρικής γενιάς», που έψαχνε
να βρει στα τέλη του ’80, μέσα από τη ροκ σκηνή, νέα πρότυπα και ήχο αληθινό.
«Είναι μια σκηνή που αρχίσαμε πριν από 20 χρόνια» λέει. «Κάποια στιγμή
κινδύνευσε να διαλυθεί, αλλά βάστηξε τελικά… Κι εγώ, το λέω καθαρά, δεν έχω
τη δύναμη σήμερα να κάνω τον καπετάν ένα. Δεν έχω την πολυτέλεια να βγω μόνος
μου. Έτσι κι αλλιώς με τον Τσακνή είμαστε χρόνια μαζί. Και με τον Φίλιππα
μπορεί να μην είμαστε της ίδιας γενιάς αλλά υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ μας.
Νιώθω ότι αυτό που έγινε φέτος τον χειμώνα και τώρα συνεχίζεται με τις
καλοκαιρινές συναυλίες – αρχίζουν στις 17 του μηνός από την Κομοτηνή – έπρεπε
να γίνει. Υπάρχει ένας εφησυχασμός τελευταία που κάπως πρέπει να χτυπηθεί.

Κι όπως λέει κι ο Σαββόπουλος, κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις με ποιους
θα πας και ποιους θα αφήσεις… Πέρασα από μαγαζιά, πέρασα από διάφορα, είπα
φτάνει πια, μου τελείωσε…».

Δεν είναι των μεγάλων δηλώσεων. Ούτε από τους καλλιτέχνες που επιζητούν να
γίνουν επίκεντρο με ακραίες απόψεις και «φιλοπόλεμη» στάση. Όμως και η…
διπλωματία δεν είναι του χαρακτήρα του: «Ο κόσμος δεν έχει καταλάβει σε τι
τρομερή ήττα είναι το ελληνικό τραγούδι σήμερα. Για μας που το βιώνουμε εκ των
έσω, η κατάσταση είναι αφόρητη» λέει. «Δηλαδή εγώ θεωρούμαι γραφικός πλέον. Αν
βγω δε και πω ότι διαφωνώ, δημόσια, με τη δυναμική και τον χώρο που έχουν
καταλάβει θεσμοί όπως τα Αρίων ή το “Fame Story”, πάει, είναι σαν να βγαίνω
στην παρανομία. Δηλαδή πρέπει να κάνουμε τον σταυρό μας που υπάρχει ένας
Θεοδωράκης, ένας Μικρούτσικος…».

«Ας κάνουμε έναν άτυπο καλλιτεχνικό συνδικαλισμό»

«Δεν σνομπάρω τα τραγούδια που ακούει ο κόσμος στα μαγαζιά, αλλά ας μην
τρελαινόμαστε κιόλας», διευκρινίζει ο Λαυρέντης, για να μην παρεξηγηθεί. «Να
υπάρχει μέτρο στα πράγματα. Να διασκεδάζουμε. Να χαιρόμαστε, αλλά να ξέρουμε
με τι διασκεδάζουμε. Κανείς δεν είπε να κόβουμε τις φλέβες μας».

Ανάλογη στάση κράτησε και στην πρόσκληση που έκανε η EPT σε κείνον και σε
συναδέλφους του να συμμετέχουν στην αναβίωση του Φεστιβάλ Τραγουδιού στη
Θεσσαλονίκη.

«Να δουλέψουμε αμισθί, να βοηθήσουμε – όχι μόνο για το Φεστιβάλ αλλά και
για άλλα πράγματα. Να σχηματίσουμε έναν άτυπο καλλιτεχνικό συνδικαλισμό, μήπως
και κάτι αλλάξει… Πρώτα βέβαια πρέπει να τεθεί το πλαίσιο και μετά να
κινηθούμε. Γιατί αν είναι να κάνουμε ένα φεστιβάλ με μοναδικό στόχο να κάνει
νούμερα η EPT, δεν έχει νόημα. Γι’ αυτό λέω ξανά. Πρέπει να είναι ξεκάθαρος ο στόχος…».

INFO

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, «Αλκυονίδες Μέρες». Κυκλοφορεί από την EMI.