H «αχτίδα»…

Κάτω από τον φορτωμένο με βαριά σύννεφα ουρανό του πολιτισμού μας η είδηση ότι
το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, «εκκρεμές» οικονομικά και συμβατικά
μια και η προγραμματική σύμβασή του έληξε πέρσι, θα πραγματοποιηθεί και ότι το
υπουργείο Πολιτισμού εξασφάλισε τον προϋπολογισμό του είναι η δεύτερη αχτίδα
φωτός που βλέπω μετά την ανακοίνωση ότι ο Γιώργος Λούκος θα αναλάβει το
Ελληνικό Φεστιβάλ από το 2006. Το Φεστιβάλ της Καλαμάτας, μέσα στα δέκα χρόνια
που μεσολάβησαν, η Βίκυ Μαραγκοπούλου που έχει την καλλιτεχνική του διεύθυνση
κατάφερε αμέσως, με γνώση και μέτρο, να το αναδείξει σε έναν από τους
ελάχιστους φεστιβαλικούς θεσμούς – δύο είναι; Τρεις είναι; Ή μήπως είναι και ο
μόνος;… – για τους οποίους η χώρα μας μπορεί να καμαρώνει και εκτός συνόρων.

… και το χρέος

Με τη βοήθεια των ανθρώπων της που δίνονται ολόψυχα, με τη στήριξη όλων,
ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων – περιέργως για τα «έθιμα της ελληνικής
ενδοχώρας… – των δημοτικών αρχόντων που πέρασαν αυτά τα χρόνια από τους
θώκους της Καλαμάτας, η κ. Μαραγκοπούλου πέτυχε να διατηρήσει και να ανεβάζει
κάθε χρόνο το επίπεδό του. Και το Φεστιβάλ να αντέξει με τον ίδιο
προϋπολογισμό δέκα χρόνια. Χωρίς «εκπτώσεις». Το υπουργείο Πολιτισμού που –
επιτέλους! – έκανε και μια σωστή κίνηση πρέπει να μην την αφήσει στη μέση.
Έχει ΤΟ ΧΡΕΟΣ να το πράξει: να φροντίσει ώστε το χρήμα να ρεύσει κανονικά από
τα ταμεία και να προχωρήσει στη νέα προγραμματική σύμβαση με τους όρους που
απαιτούν οι οικονομικές συνθήκες του 2005. Τους αξίζει των Καλαματιανών.
Ειδεμή είναι δώρο άδωρον.