Θα πούμε το πακέτο… πακετάκι

Τη λαϊκή ρήση «ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος» θυμίζει πλέον
η σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Ένωση – κυρίως σε ό,τι αφορά
την οικονομική διάσταση και τις εισροές των κοινοτικών κονδυλίων στη χώρα μας.

Οι δύο άνθρωποι που σηκώνουν το βάρος της διαπραγμάτευσης – ο υφυπουργός Οικονομικών Χρήστος Φώλιας και ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης – δεν διστάζουν να λένε κατ’ ιδίαν πως οτιδήποτε πέραν των 12 δισ. θα πρέπει να θεωρείται επιτυχία

Λίγες ημέρες πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, στις 16 και 17 Ιουνίου, στις
Βρυξέλλες, η Αθήνα ετοιμάζεται για ακόμη μια ήττα, καθώς εάν επιτευχθεί
συμφωνία για το Δ’ ΚΠΣ η Ελλάδα δεν θα μπορεί να μιλά για «πακέτο» αλλά για…
πακετάκι.

Κοινοτικές πηγές επισημαίνουν ότι αυτό στην πραγματικότητα θα είναι απλώς η
λογική συνέπεια των έως τώρα πεπραγμένων της κυβέρνησης – και του ατυχούς
τρόπου με τον οποίο διαπραγματεύεται. H περίφημη απογραφή τής στοίχισε την
οικονομική επιτήρηση και το μικροσκόπιο των Βρυξελλών πάνω της σε καθημερινή
βάση. H υπόθεση του βασικού μετόχου δημιούργησε εντάσεις που επεκτάθηκαν και
στο πολιτικό επίπεδο – κι είχαν ως αποτέλεσμα αφενός μεν η Αθήνα να προχωρήσει
σε αναδίπλωση, αφετέρου δε τις μεγάλες καθυστερήσεις στις προκηρύξεις και
υλοποιήσεις έργων με κοινοτική χρηματοδότηση.

Πιο πρόσφατο κρούσμα είναι αυτό της «απογραφής νούμερο 2» – όταν η Ελλάδα,
αρνούμενη να εφαρμόσει συμφωνία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για ελέγχους και
μηχανισμούς στα έργα του Γ’ ΚΠΣ και παρά την προηγούμενη δέσμευσή της, δέχθηκε
να υποστεί κατ’ αποκοπήν απώλεια 518 εκατομμυρίων ευρώ. Θεώρησε, μάλιστα,
επιτυχία το γεγονός ότι η ποινή ήταν τόσο χαμηλή – διότι, φυσικά, θα μπορούσε
και να υπερβαίνει το ενάμισι δισεκατομμύριο.

Κίνδυνος. Οι τεχνοκράτες στη Διεύθυνση Περιφερειακής Πολιτικής της
Κομισιόν επισημαίνουν ακόμη έναν κίνδυνο για την Ελλάδα – τον οποίο εμφανώς το
υπουργείο Οικονομικών προσπαθεί να αγνοεί: με μέτριους υπολογισμούς, η
απορροφητικότητα του Γ’ ΚΠΣ κατά την εκπνοή του (στα τέλη του 2006) θα είναι
της τάξης του 80%, εφόσον καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια, διότι σήμερα
κυμαίνεται περί το 30%. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι με υπαιτιότητα της
κυβέρνησης κινδυνεύουν να χαθούν περίπου 5 δισ. ευρώ, διότι οι κανονισμοί του
Γ’ ΚΠΣ, σε αντίθεση με αυτούς των προηγούμενων πακέτων, προβλέπουν πως «ό,τι
δεν απορροφάται επιστρέφει στον κοινοτικό κορβανά».

Όλα αυτά σε λίγες ημέρες θα αποτελούν μια δυσάρεστη προϊστορία κι αυτό που θα
παίζεται σε ένα από τα σκληρότερα «πόκερ» στην ιστορία της Ένωσης είναι η
κατανομή των κονδυλίων για την περίοδο 2007 – 2013. Λόγω της κρίσης που έχει
ξεσπάσει στην Ευρώπη μετά τα αρνητικά δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της
Ολλανδίας, οι οπαδοί της ευρωπαϊκής ενοποίησης θεωρούν άκρως απαραίτητο να
υπάρξει συμφωνία – έτσι, θα φανεί ότι «το μαγαζί ακόμη λειτουργεί». Παρά τις
ποικίλες συμβιβαστικές προτάσεις, όμως, που έχουν πέσει στο τραπέζι, η
πλάστιγγα γέρνει προς το χειρότερο δυνατό σενάριο για την Ελλάδα, το οποίο
προωθούν η Ολλανδία και Σουηδία με τη βοήθεια της Γερμανίας που διανύει
προεκλογική περίοδο. Τι λέει αυτό το σενάριο; Το συνολικό ποσό χρηματοδότησης
για όλες τις δικαιούχους χώρες της Ένωσης να μην υπερβαίνει το 1% του
κοινοτικού ΑΕΠ – έναντι 1,14%, για παράδειγμα, που είναι η υπεραισιόδοξη
πρόταση της Κομισιόν. Εάν περάσει η θέση των «σκληρών», η Ελλάδα θα πρέπει να
πάρει μόλις 12 δισ. ευρώ – όταν το Γ’ ΚΠΣ που πήρε ο κ. Σημίτης το 1999 ήταν
25 δισ. ευρώ! Το σενάριο της Κομισιόν – που θεωρείται πλέον «νεκρό» – θα
εξασφάλιζε στην Ελλάδα 22 δισ. αλλά από αυτό το… όνειρο έχουν παραιτηθεί και
οι πλέον αισιόδοξοι της κυβέρνησης.

Αποστάσεις Αλογοσκούφη. Με τα παραπάνω δεδομένα, οι δύο άνθρωποι που
σηκώνουν το βάρος της διαπραγμάτευσης – ο υφυπουργός Οικονομικών Χρήστος
Φώλιας και ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης – δεν διστάζουν να λένε
κατ’ ιδίαν πως οτιδήποτε πέραν των 12 δισ. θα πρέπει να θεωρείται επιτυχία.
Εάν μάλιστα αγγίξει τα 15 – 17 δισ., τότε θα έχουμε να κάνουμε με… θρίαμβο.
Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης, από τη μεριά του, έχει φροντίσει
να κρατηθεί όσο το δυνατόν μακρύτερα από τη διαπραγμάτευση, καθώς προτιμά μια
ήττα να χρεωθεί σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του!