H πολιτική του σαλαμιού

ΠΩΣ ΤΡΩΓΕΤΑΙ το σαλάμι; Υπάρχουν δύο τρόποι, σύμφωνα με τους
γευσιγνώστες: ο ένας τρόπος είναι ο «μητσοτακικός» – βάζεις όλο το σαλάμι στο
στόμα κι ό,τι καταπιείς. Ο άλλος τρόπος είναι ο «καραμανλικός», όπου τρως το
σαλάμι φέτα φέτα.

Το «σαλάμι» – όπως ίσως έχει ήδη γίνει αντιληπτό – είναι όλα εκείνα που οι
πολιτικοί μας κρύβουν κάτω από τον κομψό όρο «διαρθρωτικές αλλαγές»:
Ιδιωτικοποιήσεις, μείωση προσωπικού, αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, επιμήκυνση
του εργασιακού βίου, ψαλίδισμα των συντάξεων και όλα τα σχετικά. Ο κ. K.
Μητσοτάκης θέλησε να τα καταπιεί όλα μονομιάς – κι έπαθε δυσπεψία η N.Δ.
Χρειάστηκε 11 χρόνια στην αντιπολίτευση για να το ξεπεράσει.

Το πάθημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη έγινε μάθημα για τις γευστικές επιλογές της
κυβέρνησης Καραμανλή. Το σαλάμι πλέον καταναλώνεται φέτα φέτα. Κι όποιος
αντέξει – να ακούει 48χρονα στελέχη του ΟΤΕ να δηλώνουν ότι δεν μπορούσαν να
πουν όχι στην προσφορά εφάπαξ 80.000 ευρώ και μηνιαίας σύνταξης 2.000 ευρώ.
Και ποιος θα μπορούσε, μεταξύ μας;

Γοργόνες και μάγκες

H ΖΗΛΕΙΑ που διαχύθηκε ανά την Ελλάδα με την πολυτελή εθελουσία έξοδο
στον ΟΤΕ κάλυψε σε μεγάλο βαθμό όλα τα ερωτηματικά που αναδύονται, σχετικά με
το κατά πόσον είναι λογικό να υπάρχουν σε μία επιχείρηση τηλεπικοινωνιών
εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων – οι «μάγκες» και «οι άλλοι»…

Οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια είναι άλλη μία φέτα σαλάμι, όπως και οι
τραπεζικοί υπάλληλοι, οι λιμενεργάτες, οι εργαζόμενοι στα τρένα. Οι πάντες θα
ζηλέψουν εκείνους που θα φύγουν με εθελούσιες – και βεβαίως ουδείς θα
συμπαρασταθεί σε εκείνους που θα μείνουν, για να δουλέψουν με μισθούς ακόμα
και κάτω από τη σύμβαση της ΓΣΕΕ – βλέπε Ελληνικά Πετρέλαια – χωρίς οκτάωρο
και με απροσδιόριστη ηλικία συνταξιοδότησης.

Μπορούν να αντιδράσουν οι εργαζόμενοι; Ενδεχομένως, ναι – αν συνειδητοποιήσουν
ότι δεν γεννιέσαι σαλάμι, αλλά γίνεσαι…