Ο χορός της σεξουαλικής επανάστασης για φτωχές και ασχημούλες

MIA NEA ΜΟΥΣΙΚΗ «τρέλα» κατακλύζει το Ρίο ντε Τζανέιρο, την πόλη που
έδωσε στον κόσμο τη Σάμπα και την Μπόσα Νόβα. Ονομάζεται «Funk Carioca» και
αναφέρεται στη μουσική Funk από το Ρίο. Ο νέος ήχος από τη Βραζιλία είναι μια
μείξη από βαρύ ντραμς και αισχρό στίχο. Μάλιστα, η απήχησή του είναι τόσο
μεγάλη, ώστε δεκάδες νέες και φτωχές γυναίκες εγκαταλείπουν τις εργασίες τους
ως μαγείρισσες και υπηρέτριες, για να κυνηγήσουν το όνειρο της δόξας ως
τραγουδίστριες αυτού του είδους μουσικής.

Το νέο είδος μουσικής, που έχει τρομάξει τους γονείς τής μεσαίας τάξης λόγω
του επηρεασμού των παιδιών τους, πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του
1980 στις φαβέλες -στις φτωχογειτονιές, στους λόφους του Ρίο -όταν οι άνθρωποι
άρχισαν να συνθέτουν στίχους, με στόχο να τους τραγουδούν στα κλαμπ -όπου ώς
τότε κυριαρχούσαν η αμερικανική Σόουλ και Φανκ μουσική.

Και εκτός Βραζιλίας

Έκτοτε, εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς και εκτός Βραζιλίας. Σταδιακά μάλιστα,
άρχισε να καθιερώνεται από τις γυναίκες ένα συγκεκριμένο είδος χορού, ως
απαραίτητο συνοδευτικό της μουσικής: η βασική κίνηση θέλει το σώμα να γέρνει
προς τα εμπρός, τα χέρια στα γόνατα και λίκνισμα στους ρυθμούς της μουσικής.

Ο χορός ήταν υπόθεση γυναικεία, αλλά η μουσική ανδρική! Όμως οι γυναίκες
ανέβηκαν στις πίστες και πλέον διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Funk
Carioca». Ωστόσο, σε μια κοινωνία όπου το τραγούδι και ο χορός πηγαίνουν χέρι
χέρι με ωραίες και συχνά ξανθές γυναίκες, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στο νέο
είδος μουσικής οι αποκαλούμενες «κυρίες των τελετών» είναι φτωχές, καστανές
και, όπως οι ίδιες ομολογούν, όχι ωραίες.

«Αυτές οι γυναίκες προέρχονται από μια τάξη που συνήθως αγνοείται, τραγουδούν
για το σεξ με τρόπο πορνό, που δεν ακούγεται αλλού», επισημαίνει η Ντενίς
Γκαρσία, εμπνεύστρια ενός ντοκιμαντέρ γι’ αυτές τις γυναίκες που έχει τον
τίτλο: «Είμαι άσχημη, όμως τρέντι». Θεωρεί μάλιστα τους στίχους αυτούς ως
απόδειξη σεξουαλικής απελευθέρωσης. «Δεν έχει σχέση με τον φεμινισμό τής
δεκαετίας του ’70, αλλά με τον σεβασμό που κατέκτησαν οι γυναίκες, από κοινό
γυναικείο και ανδρικό!».