H βία της απόγνωσης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
 |
|
Τα όπλα κάνουν τα φτωχά, μαύρα αγόρια που μεγαλώνουν στις φαβέλες να |
Ο φακός χώθηκε στα βουρκώδη δρομάκια, στις ετοιμόρροπες καλύβες,
σκοτεινές, υγρές, στάθηκε στα πρόσωπα και αυτά σκοτεινά, στα νεανικά, ημίγυμνα
ανδρικά σώματα που έφεραν στολίδι τα πιστόλια κατάσαρκα, στηριγμένα στη ζώνη
του παντελονιού, αναζήτησε τα άγρια χαρακτηριστικά του κόσμου που ζει στις
φαβέλες, στις φτωχογειτονιές του Ρίο Ντε Τζανέιρο, τις παραγκουπόλεις που δεν
συλλαμβάνει ανθρώπου νους ότι μπορεί να κρύβουν ανθρώπινες ζωές. Και όμως, το
ντοκιμαντέρ της σειράς «Εξάντας» (NET) τις αναζήτησε και κατέγραψε έναν
απίστευτης σκληρότητας αγώνα επιβίωσης.
Εντυπωσιακός στις αναζητήσεις του, ο «Εξάντας» δεν παύει να προσφέρει
τη σύγκριση που ερεθίζει τη σκέψη, τη σύγκριση δύο κόσμων στα σημεία τής πιο
άγριας και φωτογενούς σύγκρουσής τους, στα σημεία όπου οι αιχμές και των δύο
πλευρών ματώνουν τον πολιτισμό. Οι φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο είναι ακριβώς
αυτό. Εξακόσιες παραγκουπόλεις-γκέτο που περικυκλώνουν μια πόλη με
εντυπωσιακές εικόνες πλούτου. H εξαθλίωση δίπλα στο όνειρο της
παγκοσμιοποίησης, η ψευδαίσθηση των ανοιχτών δρόμων πλουτισμού δίπλα στην
πραγματικότητα του αποκλεισμού όσων δεν είναι τυχεροί.
Σταθμός του Γιώργου Αυγερόπουλου η Πόλη των Θεών, μία από τις φαβέλες,
όπου τα παιδιά μεγαλώνουν δίπλα από βρώμικα νερά, μαθαίνουν τον βούρκο μέχρι
να τους δοθεί η ευκαιρία να ζήσουν από αυτόν, από τον βούρκο της παρανομίας,
των όπλων και των ναρκωτικών. Αυτά, μοναδική ελπίδα ύπαρξης σε κόσμους όπου
μόνον η βία αναγνωρίζεται, μια και μόνον αυτή είναι το αποτέλεσμα της
τεράστιας κοινωνικής ανισότητας. Οι αριθμοί από μόνοι τους αποκαλύπτουν την
αιτία. Μόλις 2 εκατομμύρια οι πλούσιοι και περίπου 144 εκατομμύρια οι πολύ
φτωχοί.
Μπροστά στον φακό, με κουκουλωμένο το πρόσωπο, δύο νεαροί, ο Ζούνι και
ο Γκάμπι καπνίζουν μαριχουάνα και διηγούνται τη ζωή τους ως μέλη της συμμορίας
της φαβέλας τους. Ζωσμένοι με όπλα, ομολογούν πως ναι, έχουν σκοτώσει,
σκοτώνουν εκείνους που τους βλάπτουν και νιώθουν έτσι να φεύγει ένα βάρος από
πάνω τους. Γιατί αισθάνονται ότι μειώνεται η απειλή. Και όμως, βρίσκεται
παντού, μαζί με τα γουρούνια που κυλιούνται στις λάσπες της φαβέλας.
Εμπορεύονται ναρκωτικά, ακόμη και αυτό όμως δεν φθάνει για να ζήσουν και
κλέβουν «ματσωμένους τουρίστες». Για το ντοκιμαντέρ το οποίο αποτυπώνει το
σκοτεινό τοπίο ενός κόσμου όπου ο νόμος είναι μόνον η σκληρότητα χρειάστηκαν
δέκα μήνες έρευνας. Τόσοι για να καταγραφούν τα όνειρα των ανηλίκων που
ακολουθούν τους δρόμους του εγκλήματος, όπως σε άλλα μέρη του κόσμου είναι
φυσικό να ακολουθούν τους δρόμους της εκπαίδευσης, του σχολείου. Για τα αγόρια
στις φαβέλες γνώση είναι η σκοποβολή. Κλωτσούν την μπάλα και ελπίζουν πως έτσι
θα κλωτσήσουν τη φτώχεια, στην πραγματικότητα τον όμοιό τους και μόνον.
Κάθε χρόνο χάνονται περίπου 4.500 άνθρωποι, λέει ψυχολόγος –
ακτιβίστρια, η οποία έχει ιδρύσει οργάνωση κατά της βίας στις φαβέλες. Τους
σκοτώνουν και εξαφανίζουν τα πτώματα. H ζωή δεν έχει αξία. Μόνον τα ναρκωτικά.
«Αν είσαι μαύρος, φτωχός και ζεις στη φαβέλα δεν βρίσκεις ποτέ δουλειά», λέει
ένας 15χρονος καθώς απλώνει μπροστά στον φακό σε έναν πάγκο κόκα και
μαριχουάνα. Τι άλλο να κάνει;
Σκοτεινός κόσμος όσο και τα όνειρά του
Τα πλάνα σκοτεινά, η ατμόσφαιρα του ντοκιμαντέρ συγκλονιστική δίνει την
αίσθηση στον θεατή ότι τον πλησιάζει η μυρωδιά του βούρκου και της
μαριχουάνας. Μια μητέρα με το μωρό στην αγκαλιά προσκαλεί τον Αυγερόπουλο να
μπει στην καλύβα της. Υγρή και βρώμικη. Είναι επόμενο το μωρό που μεγαλώνει
χωρίς μέλλον να αναζητήσει αργότερα την επιβεβαίωση της ύπαρξής του στα όπλα.
Στο όριο των ψευδαισθήσεων ενός οικονομικού συστήματος με απάνθρωπες
ανισότητες ισορρόπησε ο «Εξάντας», αποκαλύπτοντας τον κυνισμό, που για τον
δικό μας κόσμο ταυτίζεται με τον τρόμο της οριστικής διάψευσης κάθε ελπίδας.
Για τον κόσμο όμως που μεγαλώνει στις φαβέλες δεν υπάρχει διάψευση, όπως δεν
υπάρχει και ελπίδα, μόνον τα όπλα και τα όνειρα ότι αυτά μπορεί να χαρίσουν
δύναμη και πλούτη, αν δεν προλάβει ο θάνατος.
Google news
