Aρπαχτές…

Κατάλαβα καλά; Ή λάθος; Ο Εντιμότατος Φράνκο Τζεφιρέλι, σκηνοθέτης της όπερας
και του κινηματογράφου, με ιστορία, αναμφιβόλως, στην όπερα – και μικρότερη
στον κινηματογράφο… -, που το Φεστιβάλ Αθηνών τον «ανακάλυψε» μόλις έκλεισε
τα ογδόντα δύο του, για αρπαχτή θα μας έρθει; Κι εμείς θα του τα σκάσουμε και
θα καθήσουμε σαν τις κότες; Χάσκοντας μπροστά στο «όνομα» που πετύχαμε; Τον
άκουγα αδίστακτα να λέει – κρίση ειλικρίνειας; -, καθαρίζοντας και πιπιλώντας
καραμελίτσες που έριχνε τα χαρτάκια τους στο ποτήρι του με το νερό, ότι
παράσταση όπερας χωρίς δυο χρόνια προετοιμασίας δεν γίνεται. Κι ότι σε τρεις
μήνες τους οποίους έχει στη διάθεσή του για τους «Παλιάτσους» που εξήγγειλε –
«επαναστατική» ιδέα τη χαρακτήρισε και η Επανάσταση σήκωσε το περίστροφο στον
κρόταφο και τράβηξε τη σκανδάλη… – μόνο με θαύμα μπορεί να βγει παράσταση!

… και θαύματα

Αλλά είναι σίγουρος, λέει, ότι θα κερδίσει το στοίχημα. Και θα γίνει το θαύμα!
(Εξάλλου, ως βαθύτατα πιστός καθολικός που είναι, πιστεύει στα θαύματα και στη
βοήθεια του Ιησού από τη Ναζαρέτ…). Γιατί και το έργο το ξέρει και το έχει
ξανακάνει (όντως, ξέρω μια θαυμάσια κινηματογράφησή του με την Τερέζα Στράτας)
και το Φεστιβάλ τού συμπαρίσταται κι εμείς οι Έλληνες αποδείξαμε, λέει, με
τους Ολυμπιακούς πως ξέρουμε να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας. Αυτό είναι: μη
σου βγει το όνομα!