Δρόμοι

Ένας άνθρωπος…

… έγραψε ένα βιβλίο για το σκοτάδι. Γιατί όχι; Τα τελευταία χρόνια είδαμε
βιβλία για τα μολύβια, τα ράφια, τον καπνό, τον μπακαλιάρο, το αλάτι, το
μπαχάρι, το ψωμί, τον καφέ, το πέος, τον μαστό, την πλήξη, το χαμόγελο, το
χέρι και τον αυνανισμό (άραγε τα έξι τελευταία φέρνουν το ένα το άλλο;).
Τελικά, όλα αυτά τα βιβλία γίνονται κάποτε σκόνη – όπως σκόνη θα γίνουν και τα
δυο βιβλία που έχουν γραφτεί για τη σκόνη – αλλά πριν γίνει αυτό,
αναρωτιόμαστε μήπως αυτή η ενασχόληση με τα καθημερινά και τα προφανή έχει
γίνει μόδα.

Μπορούμε…

… κάθε όνομα ουσιαστικό που βρίσκουμε σε ένα λεξικό να το κάνουμε βιβλίο;
Γιατί όχι; Άλλωστε η γενικότερη εικόνα, η μεγάλη ιδέα, συχνά κρύβεται στις
ασήμαντες λεπτομέρειες. Έτσι έχουμε την εντύπωση πως καθετί που βρίσκεται κάτω
από τον ήλιο έχει ένα ξεχωριστό νόημα. Ακόμη και εκείνο που βρίσκεται στον
αντίποδά του: η νύχτα. Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς που ο A. Ρότζερ
Έκιρς, που διδάσκει αμερικανική ιστορία, ύστερα από είκοσι χρόνια έρευνας
κάθησε και έγραψε το βιβλίο «H νύχτα στο παρελθόν» (το παρουσίασε ο Άρθουρ
Κρίσταλ στο περιοδικό «Νιου Γιόρκερ»).

Πόσο σκοτεινά…

… είναι σήμερα; Στις ευρωπαϊκές πόλεις πριν από το 1650, όταν δεν υπήρχαν
ακόμη δημοτικοί φανοστάτες, ο κόσμος τη νύχτα δεν ήταν το καλύτερο μέρος για
να κάνει κανείς τον περίπατό του. Χωρίς φεγγάρι, κινδύνευε να χάσει όχι μονάχα
το βήμα του αλλά και το πορτοφόλι του ή ακόμη και τη ζωή του – βέβαια δεν
παύουμε να διατρέχουμε ακόμη και σήμερα τους ίδιους κινδύνους, μολονότι έχουν
περάσει 125 ολόκληρα χρόνια από τη φαεινή ιδέα του Τόμας Έντισον. Πριν από
αυτόν, για πολλούς ανθρώπους η σκοτεινή νύχτα δεν ήταν παρά άλλη μια ανήλιαγη
μέρα. Οι φτωχοί ξενυχτούσαν ξεφλουδίζοντας καλαμπόκι, γνέθοντας μαλλί,
κοπανώντας ρύζι. Οι γυναίκες τους έπλεκαν, ύφαιναν, έπλεναν. Αγρότες και
ψαράδες δούλευαν ώρες πολλές μετά τη χάση του ήλιου. Και στους σκοτεινούς
δρόμους, άνδρες με σκυθρωπή όψη ξεπρόβαλλαν για να ξεφορτωθούν κάποιο πτώμα.
Φόβος τότε, φόβος τώρα.

Τον πραγματικό…

… λόγο που απλώνουμε το χέρι στον διακόπτη έρχεται να μας θυμίσει ο Έκιρς.
Μπορεί να είναι και αυτό έργο του Θεού, μα σε ποιον αρέσει το σκοτάδι παρεκτός
στα βαμπίρ και τις νυχτερίδες; Σαν σύμβολο, δείχνει άγνοια και απόγνωση.
Κανείς δεν θέλει τα φώτα σβηστά και κάθε γενναία μας προσπάθεια να φωτίσουμε
τη νύχτα κρύβει τον φόβο για το σκοτάδι που αυτή φέρνει μαζί της. Μα, σαν να
το παρακάναμε εδώ με τη φιλοσοφία και το σκοτάδι. Καλύτερα να ξεμπερδεύουμε.
Ας το προσθέσουμε και αυτό στον κατάλογο με τα έξι πράγματα που γράψαμε
παραπάνω (άλλωστε είναι και το σκοτάδι ένα από εκείνα τα πράγματα που φέρνουν
το έκτο). Και, παρακαλώ, ο τελευταίος να σβήσει το φως.