Νυχτερινή συνομιλία Nεοελλήνων

-Σβήστε, ρε παιδιά, τη ρημάδα να κάτσουμε να πούμε μια κουβέντα σαν άνθρωποι.

– Λίγο, άσ’ την λίγο να δω τον Θέμο.

– Ρε αλλού είναι ο Θέμος, εδώ είναι «Με τα μάτια της Στάη».

– Κάτσε, γιατί λένε για το φόρεμα.

– Ταγιέρ είναι.

– Φόραγε η Παπαρίζου ταγιέρ, μην τρελαθώ.

– Παιδί μου, ταγιέρ η Έλλη. Δεν βλέπεις στο πέτο έχει φυτρώσει ολόκληρη
ζαρντινιέρα. Καλά, το λουλούδι φέτος πολύ in έ; Καρα-in.

– Μανόλη, μια και είσαι όρθιος πιάσε μια μπίρα.

– Τι γίνανε αυτές οι πίτσες, ρε γαμώτο…

– Δεν καταλαβαίνω, ρε μπαμπά, γιατί να μην πάω στην Πόλυ, αφού δίπλα είναι.

– Αυτός συνθέτης δεν ήτανε;

– Γιατί τα πήρε ο άνθρωπος τώρα;

– E, ξέρεις που παλιά ακούγαμε Χατζιδάκι – Θεοδωράκη και τώρα
τσουρουφλιζόμαστε στην Κόλαση του Δάντη.

– Εμένα, η Έλενα θεά! Θεά!

– Αυτή με τα γυαλιά που μας βρίζει γιατί χαρήκαμε, τι ρόλο βαράει;

– Αυτή με το χέρι στο μάγουλο και το δάχτυλο στον κρόταφο;

– Ναι κρατάει το «σκεπτικό» της, μη και της φύγει.

– Σβήστε, ρε παιδιά, τη ρημάδα να κάτσουμε να πούμε μια κουβέντα σαν άνθρωποι.

– Κοίτα ρε ποιος μιλάει. Εσύ τι ακούς ρε; Τι ακούς; Πάμε να μου δείξεις τον
Μπετόβεν και τον Μοντεβέρντι ρε, που μου γίνατε όλοι Αθηνές και Σοφίες
Σπανούδες.

– Καλέ θα σκάσετε, θα μου το ξυπνήσετε το παιδί.

– Όχι, εγώ συμφωνώ που λέει αυτός με το καπέλο ότι θέλει ελληνικό τον στίχο.
Έλληνες είμαστε, επιτέλους. Έχουμε και μια εθνική ταυτότητα, το φελέκι μου.

– Είναι όμως κουκλάρα.

– Τα πόδια, κοίτα τα πόδια.

– Εδώ με τα ίσια μαλλιά, πού είναι;

– Είναι στην άλλη φορά, με τους Antique.

– Τραγούδησε η Παπαρίζου Αττίκ;

– Παναγία μου! Τι είναι αυτό;

– Μην κάνεις έτσι παιδί μου, θα πάθεις τίποτα. Τίποτα δεν είναι ο Καραμανλής
με την τήβεννο. Ρεε παιδιά, μην αλλάζετε απότομα σε Θέμο και πάθουμε κάνα
εγκεφαλικό, έχουμε και ηλικιωμένοι άνθρωποι.

– Ηλικιωμένους. Ηλικιωμένους ανθρώπους.

– E; τι είπα εγώ; Τι είπα τζόβενα;

– Ο ελληνικός ο στίχος έχει άλλη δυναμική.

– Αυτή δεν είναι η νικήτρια; H στιχουργός; Καλέ, τη βρίζουνε μπροστά στα μάτια
της.

– Συγγνώμη, τι θέλανε δηλαδή να πατώσουμε;

– Αν πατώναμε, θα τους βρίζανε πάλι;

– Το κουδούνι, οι πίτσες…

– Θα τους βρίζανε, αλλά όχι τόσο πολύ. Δεν θα τους έπαιρνε ο διάολος τη μάνα
και τον πατέρα. Θα πέφτανε πιο μαλακά τα μπινελίκια.

– Δεν είναι οι πίτσες, η Πόλυ είναι. Ήρθε να με πάρει να πάμε σπίτι της.

– Τι διαβάζει η Στάη;

– Αυτό που έγραψε στην εφημερίδα ο διπλανός της.

– Αυτός είναι κριτικός.

– Μουσικοκριτικός;

– Όχι κινηματογράφου.

– A δεν τον ξέρω.

– Δεν είπε για τη Νέα Δημοκρατία.

– Ποιος;

– H Στάη διάβαζε στο κείμενο «νέα Ελλάδα, νέα ήθη, νέα κουλτούρα…» κι έβαλε
τελεία, ενώ συνέχιζε «Νέα Δημοκρατία».

– Εσύ δεν τον ήξερες και ρώταγες ποιος είναι και ποιος είναι και τώρα έχεις
αποστηθίσει όλο το κείμενο απέξω κι ανακατωτά;

– H Στάη είναι Νέα Δημοκρατία;

– Όχι δημοσιογράφος.

– Όχι ρε, έχασα το κινητό μου.

– Ωραία βυζιά. Πώς τη λένε;

– Ο Θέμος, φίλη του. Είναι από τον Πόρο.

– Πάρε με, να χτυπήσει, να ακούσω πού το άφησα.

– Σε παίρνω.

– Δεν μας λες, ρε Μαρία, εσύ τον έχεις ταχεία κλήση τον Πάνο;

– Εδώ είναι, το βρήκα, είχε πέσει κάτω απ’ τα μαξιλάρια.

– Εγώ πάω σπίτι.

– Μανώλη, μπορώ να σου εξηγήσω…

– Έχουμε και τον Πάνο στις ταχείες κλήσεις τώρα…

– Έλληνες είμαστε, ρε. Θα ξεχάσουμε και τη γλώσσα μας στο φινάλε.

– Καλά είσαι σοβαρός;

– Άμα είναι έτσι να μιλάμε αμερικάνικα και μεταξύ μας να τελειώνουμε.

– Καλά είσαι σοβαρός;

– Πιο σιγά καλέ, θα ξυπνήσουμε το παιδί.

– Αυτό ήτανε αμερικανιά ξεπατικωτούρα.

– Μαμά…

– Νάτο το ξυπνήσατε.

– Shut up, ρε μαμά, shut the fuck up! Ι’ ve got to wake up ξημερώματα for the
fucking school.

– Στο κολέγιο τον έχουμε…