ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Οι συμπτώσεις του ημερολογίου και η αλληλουχία των σαββατιάτικων τελικών
οδήγησαν φέτος τους φιλάθλους σε ανίερα ερωτήματα. Μιλένιουμ ή
Παμπελοποννησιακό; Ρούνι – Φαν Νιστελρόι ή Μπενίσκος – Κουεμάχα; Βενγκέρ ή
Ντούσαν; T’ αληθινά διλήμματα, ωστόσο, απαιτούσαν ταξίδι μέσα στον χρόνο κι
όχι πάνω από τη Μάγχη.

Πριν από τρεις δεκαετίες, η Άρσεναλ ξαναείχε νικήσει τη Μάντσεστερ σε τελικό
Κυπέλλου Αγγλίας και ο Ολυμπιακός είχε ξαναπάρει τρόπαιο σε μια κι έξω
μονομαχία με τον Άρη (τότε ήταν το μπαράζ του Πρωταθλήματος). Πριν από τρεις
δεκαετίες, η τηλεόραση που μετέδιδε τους αγώνες ήταν ασπρόμαυρη αλλά τα
παιχνίδια μετέδιδε ένας Διακογιάννης. Ο τελικός της Αγγλίας γινόταν στο
Γουέμπλεϊ και όχι στην Ουαλία (ακόμα και του χρόνου που θα ξαναγίνει στο
Γουέμπλεϊ θα πρόκειται για το νέο, χωρίς πύργους και χωρίς μύθο, Γουέμπλεϊ).
Τότε είχαν μπει πέντε γκολ στον κανονικό αγώνα, προχθές κανένα. H Άρσεναλ της
εποχής δεν είχε κανέναν εκτός νησιού παίκτη στη σύνθεσή της (έναντι ενός μόνο
Άγγλου στον φετινό τελικό). Ολόκληρος ο προϋπολογισμός της δεν έφτανε ούτε στο
δέκατο των χρημάτων που παίρνουν σήμερα οι παίκτες του πάγκου της. Την εστία
της υπερασπιζόταν ο Πατ Τζένιγκς κι όχι ένας Γερμανός που κυρίως ποθούσε (και
ποτέ δεν θα κατάφερνε) να εκθρονίσει τον Όλιβερ Καν. Το επιθετικό της δίδυμο
αποτελούσαν οι Στέιπλετον και Μακ Ντόναλτ, κάτι σαν τον Άμποτ και τον Κοστέλο
με όρους σημερινού μάρκετινγκ. Αντίστοιχα, η Μάντσεστερ είχε στη σύνθεσή της
περισσότερους Σκωτσέζους (τον Μπάκαν, τον Μακάρι, τον Γκόρντον Μακ Κουίν) απ’
ό,τι Γάλλους και τύπους σαν το Σάμι Μακ Ιλρόι να ματώνουν μια φανέλα για την
οποία αγωνίζονταν σε όλη τους τη ζωή. Στον τότε τελικό, οι καρδιές όλων όσων
βλέπαμε το παιχνίδι είχαν κοντέψει να σπάσουν, φέτος μας έσκασε μόνο η
ανικανότητα της πολύ καλύτερης Μάντσεστερ να βάλει το γκολ που άξιζε. Οι
Κανονιέρηδες είχαν προηγηθεί 2-0, κρατούσαν το σκορ ώς το 85′, ισοφαρίστηκαν
στο 86′ και το 88′ (από τον Μακ Ιλρόι που λέγαμε) και πήραν τη νίκη στο
τελευταίο λεπτό. H μπάλα πήγαινε, όπως και φέτος, πάνω κάτω, αλλά ο φόβος
μπροστά στην εστία, δηλαδή μπροστά στην αποτυχία, ήταν μικρότερος.
Διακυβευόταν ένα Κύπελλο, όχι μια εισηγμένη στο Χρηματιστήριο περιουσία. Οι
παίκτες (πιθανότατα λιγότερο ταλαντούχοι ατομικά από τους σημερινούς) ήταν
κομμάτι μιας παρέας κι όχι πιόνια μιας γιγαντιαίας διαφήμισης προς τέρψη πρώτα
των εμπόρων και μετά των φιλάθλων. Πείτε το αφέλεια, το παιχνίδι είχε ακόμα
ψυχή.

Στον αντίστοιχο δικό μας τελικό, ο Άρης ήταν ένα πρότυπο δουλειάς με βάση
γηγενή υλικά. Φέτος, η μόνη εντύπωση που έκαναν οι παίκτες του ήταν η επιθυμία
τους να ξορκίσουν τις Ερινύες μιας χρονιάς όπου όλα τους ήρθαν στραβά. Ο
Ολυμπιακός δεν είχε Βραζιλιάνους, ούτε καταγεγραμμένα μέλη και σουίτες στο
γήπεδό του. Οι οπαδοί του ζητούσαν και τότε όπως και τώρα μόνο νίκες, αλλά
χωρίς τη σημερινή αίσθηση αλαζονείας. Μπορεί κανένα από τα δύο γκολ του μπαράζ
να μην είχε την ομορφιά του ποιήματος του Ριβάλντο, όμως εκείνα τα γκολ -κι
εκείνη η νίκη -είχαν πολύ περισσότερο ιδρώτα. Κι η ατμόσφαιρα στις εξέδρες
ήταν πιο μοιρασμένη, πιο γιορτινή, λιγότερο φορτισμένη από το άγχος άλλων
εξελίξεων (το επικείμενο νταμπλ και η επιστροφή μιας ομάδας – συμβόλου στον
θρόνο της).

Το ποδόσφαιρο πηγαίνει μπροστά όσο περνάνε τα χρόνια; Τίποτε δεν είναι
λιγότερο σίγουρο.