ΓNΩMH Nα οριστεί ο χρόνος της αποχώρησης από το Iράκ

Έχει άραγε κανένα νόημα, τώρα που έχουμε αφήσει τις προεδρικές εκλογές του
Νοεμβρίου πίσω μας, να επανερχόμαστε στην ιστορία του ιρακινού πολέμου; Ναι:
οποιαδήποτε διέξοδος από το τέλμα θα φραγεί από άτομα που αποκαλούν τους
αντιπάλους τους αδύναμους και αυτοπεριγράφονται ως σκληροί τύποι που θα
κρατήσουν τις ΗΠΑ ασφαλείς. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να καταλάβουμε πώς οι
σκληροί αυτοί τύποι έκαναν τις ΗΠΑ αδύναμες.

H κυβέρνηση Μπους αποφάσισε να εισβάλει στο Ιράκ επειδή θεωρούσε τη χώρα αυτή
εύκολο στόχο· μια νίκη στο Ιράκ, πέραν των πολιτικών οφελών που θα απέφερε στο
εσωτερικό, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια επιβεβαίωση της αμερικανικής
πολιτικής ισχύος, μια επιβεβαίωση που θα προκαλούσε σοκ και δέος στον κόσμο.
Αντ’ αυτού, ο πόλεμος στο Ιράκ έχει επιβεβαιώσει τα όρια της αμερικανικής
ισχύος, ενθαρρύνοντας τους πιθανούς εχθρούς μας. Γιατί να μας φοβάται ο Κιμ
Γιονγκ Ιλ, ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, όταν δεν μπορούμε καν να
ασφαλίσουμε τον δρόμο που οδηγεί από τη Βαγδάτη στο αεροδρόμιο; Με άλλα λόγια,
τα άτομα που μας έσυραν στο Ιράκ έκαναν αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορούν
ψευδώς τον Μπιλ Κλίντον: στέρησαν τις ΗΠΑ από τη δυνατότητά τους να
ανταποκρίνονται στους πραγματικούς κινδύνους.

Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν;

Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ τελούν στο Ιράκ υπό κατάσταση ομηρείας. Ουδείς
θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τις φρικτές σκηνές που θα εκτυλιχθούν σίγουρα
αν φύγουμε (αν και φριχτές σκηνές εκτυλίσσονται και σήμερα). Ουδείς θέλει να
κατηγορηθεί, από μια κυβέρνηση πάντα έτοιμη να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό
των άλλων, ότι μαχαίρωσε πισώπλατα τα αμερικανικά στρατεύματα. Πρέπει όμως να
ξεπεράσουμε τα κλισέ. Δεν είμαι υπέρμαχος της άμεσης αποχώρησης. Οφείλουμε
όμως να πούμε στην ιρακινή κυβέρνηση πως η παραμονή μας εκεί έχει ένα χρονικό
όριο και ότι πρέπει να βρει έναν τρόπο να φροντίσει τον εαυτό της.