20 ΕPΩTHΣEIΣ AΘANAΣIA TZOYMEΛEKA

ΧΡΥΣΗ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΒΑΔΗΝ

Από την άρνηση στην αποδοχή και μετά στην ακλόνητη απόφαση να μην
εγκαταλείψει τον αθλητισμό πέρασε η Αθανασία Τζουμελέκα όταν διαγνώσθηκε το
άσθμα της. H χρυσή Ολυμπιονίκης του 2004 στο βάδην παραδέχεται πως στην αρχή
δυσκολεύτηκε να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα της ζωής της, αλλά τώρα, σχεδόν
δέκα χρόνια μετά, πιστεύει πως αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι ένας ασθενής
με άσθμα μπορεί να έχει μία απολύτως φυσιολογική ζωή – αρκεί να παίρνει σωστά
τα φάρμακά του.

Συμμετέχετε σε ενημερωτικές εκστρατείες για το άσθμα…

Είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι ένας ασθματικός μπορεί να είναι υγιής, εφόσον
λαμβάνει τα απαιτούμενα μέτρα.

Τι σας ώθησε να προβείτε σε αυτήν την κίνηση;

Μου το ζήτησε η πνευμονολόγος μου και με ενδιέφερε ιδιαίτερα να συμμετάσχω.

Και τι προσδοκάτε από αυτήν;

Να καταλάβει ο κόσμος ότι το άσθμα δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά μπορείς να
ζήσεις άνετα με αυτό.

Υπήρξαν αντιδράσεις στη δημοσιοποίηση της ασθενείας σας;

Πολλές, κυρίως από γονείς που αισθάνονται σαν να λυτρώθηκαν από μια φοβερή
αγωνία: ότι τα παιδιά τους δεν θα μπορέσουν να ζήσουν φυσιολογικά.

Ήταν εύκολη απόφαση να μιλήσετε για το άσθμα σας;

Δεν το σκέφθηκα καθόλου. Το έκανα με όλη μου την καρδιά.

Αντιμετωπίσατε ποτέ πρόβλημα ως έφηβη εξαιτίας του;

Ήμουν 13 χρόνων όταν το απέκτησα. Στην αρχή δεν ήξερα τι ήταν και ένιωθα
άβολα, επειδή έβηχα συνεχώς μπροστά σε κόσμο και είχα εκκρίματα.

Πώς δέχθηκαν οι τότε φίλοι και συμμαθητές σας την ύπαρξή του;

Μου έλεγαν συνέχεια να προσέχω εκεί που τρέχω, για να μην πάθω κάτι. Δεν είχαν
τρομοκρατηθεί, διότι ούτε εμένα τρόμαξαν οι γιατροί.

Και οι οικείοι σας;

Τον πρώτο καιρό αντιδρούσαν στο να συνεχίσω να ασχολούμαι με τον αθλητισμό.

Πώς παρακάμψατε την αντίδρασή τους;

Ακολουθούσα, από ένα σημείο και μετά, πολύ αυστηρά τη θεραπεία για να τους
πείσω ότι είχαν άδικο να φοβούνται.

Ο μετέπειτα κοινωνικός περίγυρός σας πώς σας αντιμετώπισε;

Με επεδείκνυαν στα παιδιά τους ως παράδειγμα προς μίμησιν – και μερικές φορές
ένιωθα άβολα.

Ήταν εύκολο να μάθετε να ζείτε με το άσθμα;

Όχι, διότι τον πρώτο χρόνο διέκοπτα συνεχώς τις θεραπείες μου – τις έκανα μόνο
όταν είχα προπόνηση. Δεν καταλάβαινα στην αρχή τι μου έλεγε ο γιατρός – μάλλον
δεν ήθελα να καταλάβω. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να είσαι 13-14 χρόνων και να
κουβαλάς συνέχεια μαζί σου τα εισπνεόμενα φάρμακα.

H νόσος δυσκολεύει την άσκηση;

Όχι όταν ακολουθείς τη θεραπεία.

Και τον πρωταθλητισμό;

Ούτε αυτόν. Ο πρωταθλητισμός είναι από μόνος του πολύ απαιτητικός, δεν
εξαρτάται από το άσθμα. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ασθματικοί αθλητές πήραμε
μετάλλια στους Ολυμπιακούς.

Εγκαταλείψατε ποτέ προπόνηση ή αγώνα εξαιτίας της;

Προπόνηση ναι, αγώνα όχι. Απλώς τερμάτιζα σε κακές θέσεις. Αλλά αυτό σε μικρή
ηλικία, που ήμουν… ατίθαση ασθενής.

Για ποιον λόγο;

Επειδή δεν έπαιρνα σωστά τα φάρμακά μου και είχα τρομερό στρες πριν από τους
αγώνες. Αγαπούσα, όμως, τον αθλητισμό και ήθελα να συνεχίσω, γι’ αυτό
αποφάσισα να… συμμορφωθώ.

Το γεγονός ότι πρέπει συνέχεια να παίρνετε φάρμακα δεν είναι κουραστικό;

Συνήθεια είναι. Θα μου άρεσε φυσικά να μην υπήρχε, αλλά με τίποτα δεν θα
αντάλλασσα το χρυσό μετάλλιο της Αθήνας με το να μην ακολουθώ την αγωγή.

Πρόσφατη μελέτη έδειξε πως 1,5 εκατομμύριο πάσχοντες Ευρωπαίοι ζουν με τον
φόβο μιας αιφνίδιας ασθματικής κρίσης…

Δεν είμαι ένας από αυτούς. Επειδή έχω πάθει κρίσεις, ξέρω πόσο άσχημες είναι
και γι’ αυτό παίρνω με συνέπεια τα φάρμακά μου.

Έχετε αποκομίσει κάποιο όφελος από την ασθένειά σας;

Με ωρίμασε λίγο πιο γρήγορα και με έκανε πιο αυτοπειθαρχημένη, κάτι που είναι
σημαντικό για έναν αθλητή.

Έχετε χάσει κάτι εξαιτίας του;

Όχι.

Τι θα συνιστούσατε στα παιδιά και τους νέους με άσθμα;

Να συνεννοηθούν με τον γιατρό τους και να αρχίσουν σταδιακά να γυμνάζονται,
διότι η άσκηση θα τους βοηθήσει να ξεπεράσουν πολλά από τα προβλήματα που
σχετίζονται με το άσθμα.