Πρόσωπα Tα αρώματα του κόσμου

Σταρ της Άρσεναλ και από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου, ο
Τιερρύ Ανρύ, Γάλλος πολίτης από τις Δυτικές Ινδίες, διεξάγει εκστρατεία κατά
του ρατσισμού στα γήπεδα.

Τιερρύ Ανρύ: «Μερικοί νομίζουν ότι οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να έχουν ιδέες, δεν μπορούν να μιλήσουν για κάτι…»

Την εκστρατεία «Stand Up Speak Up» (Όρθωσε το ανάστημά σου και μίλα, θα
μπορούσε να μεταφραστεί ο τίτλος της) ο Ανρύ την ξεκίνησε τον Ιανουάριο με τη
Nike. Στόχος είναι να ενθαρρύνει τη «σιωπηλή πλειοψηφία» των μη ρατσιστών
φιλάθλων να αντιδρά στις ρατσιστικές βρισιές που ακούγονται στα ποδοσφαιρικά
ματς. H εκστρατεία, σύμβολο της οποίας είναι δύο μπλεγμένα μεταξύ τους
περικάρπια, ένα λευκό και ένα μαύρο, άρχισε έπειτα από ένα επεισόδιο, τον
περασμένο Οκτώβριο, με τον Λουίς Αραγκονές, τον προπονητή της Εθνικής
Ισπανίας. Σε μια προπόνηση πριν από το φιλικό με την Αγγλία, ο Αραγκονές
θέλησε να τονώσει το… φρόνημα του Χοσέ Αντόνιο Ρέγες, Ισπανού συμπαίκτη τού
Ανρύ στην Άρσεναλ, και του φώναξε: «Πες σ’ αυτό το μαύρο σκατό (τον Ανρύ):
“Είμαι καλύτερος από σένα!”». Και πρόσθεσε μια ισπανική βρισιά που
μεταφράζεται, «Χέζω την πουτάνα μάνα του (του Ανρύ)». Στη διάρκεια του
φιλικού, οι Μαδριλένοι φίλαθλοι έβγαζαν κραυγές μαϊμούδων όποτε κάποιος από
τους μαύρους παίκτες της Εθνικής Αγγλίας άγγιζε την μπάλα – μια συμπεριφορά
που παρατηρείται όλο και συχνότερα στα γήπεδα της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Άραγε η ιδέα για την εκστρατεία ήταν δική του ή της Nike; «Δική μου, και
γράψτε το με κεφαλαία ώστε να μη μου ξανακάνουν αυτήν την ερώτηση», λέει ο
27χρονος Ανρύ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Μερικοί νομίζουν ότι οι
ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να έχουν ιδέες, δεν μπορούν να μιλήσουν για κάτι –
ότι απλώς εμφανιζόμαστε και παίζουμε μπάλα όποτε οι αρχές μάς το ζητούν…
Ήταν δική μου ιδέα και είμαι υπερήφανος γι’ αυτό».

Ο Ανρύ είναι ένα πρόσωπο πολύ γνωστό, όχι μόνον από τα γήπεδα, αλλά και ως
πρωταγωνιστής (μαζί με τη γυναίκα του, την Αγγλίδα Νικόλ Μέρρυ) των
διαφημίσεων «βα-βα-βουμ» της Renault. Μεγάλωσε στο Λεζ Ουλί, ένα σκληρό
προάστιο του Παρισιού, το οποίο αποκαλεί «η γειτονιά». Ο πατέρας του είναι από
τη Γουαδελούπη, η μητέρα του από τη Μαρτινίκα και πιστώνει στην αυστηρή
ανατροφή του την «καθαρή» ζωή που κάνει σήμερα, αντίθετα από τόσους άλλους
νέους και πλούσιους συναθλητές του. H «γειτονιά», λέει, ήταν ένα χαρμάνι
πολιτισμών, γεμάτη με τα αρώματα του κόσμου. «Ανεβαίνοντας τις σκάλες της
πολυκατοικίας μου, στον πρώτο όροφο μύριζες φαγητό από τη Σενεγάλη, στο
δεύτερο το φαγητό ήταν από την Πορτογαλία, στον τρίτο η Ινδία και μετά ήμουν
εγώ, Δυτικές Ινδίες… Αν γυρνούσα πίσω στον χρόνο, θα ζούσα και πάλι στην
ίδια γειτονιά. Μαθαίνεις εκεί πράγματα που δεν μπορείς να μάθεις πουθενά
αλλού».