Δρόμοι

Τις πιο δύσκολες…

… ώρες του περνά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι από τότε που ανέλαβε την εξουσία, το
2001. H σειρά των εκλογικών ηττών του κυβερνητικού συνασπισμού και οι
δυσοίωνες προβλέψεις για την πορεία της ιταλικής οικονομίας έχουν οδηγήσει για
πρώτη φορά τους συμμάχους του Ιταλού πρωθυπουργού να σκέπτονται να τον
αντικαταστήσουν πριν από τις εκλογές του 2005. Υπάρχει συμφωνία ακόμη και για
τον διάδοχό του: είναι ο χριστιανοδημοκράτης πρόεδρος της Βουλής
Πιερφερντινάντο Καζίνι.

H κρίση…

… του κυβερνητικού συνασπισμού οξύνθηκε ακόμη περισσότερο μετά τις πρόσφατες
ήττες σε περιφερειακές εκλογικές αναμετρήσεις. H κεντροαριστερά του Ρομάνο
Πρόντι νίκησε ξανά το περασμένο Σαββατοκύριακο, όπως είχε συμβεί και τον
περασμένο μήνα. Τα συμπτώματα αποσύνθεσης, ιδιαίτερα στο κόμμα του
Μπερλουσκόνι «Φόρτσα Ιτάλια», είναι πολλά. Το πιο εντυπωσιακό ήταν η λιποταξία
εκατό ανωτέρων στελεχών, συμπεριλαμβανομένων και δύο βουλευτών, που την
περασμένη εβδομάδα «μετακόμισαν» στη Μαργαρίτα, το πιο μετριοπαθές κόμμα της
κεντροαριστεράς. Άλλοι 600 βουλευτές, στελέχη και οπαδοί συγκεντρώθηκαν το
περασμένο Σάββατο στη Ρώμη για να ζητήσουν «εσωτερική δημοκρατία».

H εξέλιξη…

… που ανησύχησε όμως περισσότερο τον Μπερλουσκόνι ήταν η παρουσίαση μιας
συγκροτημένης εναλλακτικής λύσης για την πρωθυπουργία της χώρας. Ο Καζίνι,
ένας μετριοπαθής πολιτικός που έχει κερδίσει κύρος από τη θέση του προέδρου
της Βουλής και τις μετρημένες δηλώσεις του για τα μεγάλα προβλήματα, αποτελεί
την τελευταία ελπίδα της κεντροδεξιάς. Ο Μπερλουσκόνι όμως εξακολουθεί να
είναι ο αρχηγός. Και έχει ένα σχέδιο, που προβλέπει καταρχήν τη συγχώνευση
όλων των κομμάτων του σημερινού συνασπισμού σε ένα κόμμα που θα λέγεται Κόμμα
της Ελευθερίας. Διακηρυγμένος στόχος αυτής της κίνησης είναι να ενισχυθεί ο
διπολισμός και η θεσμική σταθερότητα. Ο μη διακηρυγμένος στόχος είναι πιο
σύνθετος.

Το πρώτο…

… βήμα, η ένωση της κεντροδεξιάς, είναι περισσότερο συμβολικό, αφού
θεωρείται απίθανο να συγχωνευτούν το μεταφασιστικό μάγμα της Εθνικής
Συμμαχίας, οι κεντρώοι χριστιανοδημοκράτες που αντιτίθενται στις
μεταρρυθμίσεις και το προσωποκεντρικό μεταρρυθμιστικό κόμμα του Μπερλουσκόνι.
Το σχέδιο αυτό συνοδεύεται όμως από την «αγγλική στρατηγική», που παίρνει το
όνομά της από τη στρατηγική των Βρετανών Εργατικών. Ο Μπερλουσκόνι επιδιώκει
να είναι υποψήφιος στις εκλογές του Μαΐου του 2006, όπως έκανε ο Τόνι Μπλερ,
με μια μυστική υπόσχεση να παραιτηθεί στη συνέχεια. H προεδρία της κυβέρνησης
θα περάσει τότε στα χέρια του Καζίνι, ο οποίος θα παίξει τον ρόλο του Γκόρντον
Μπράουν. Και η συντηρητική πλειοψηφία του Κοινοβουλίου θα εκλέξει τον
Μπερλουσκόνι πρόεδρο της δημοκρατίας. Όλα αυτά θα ισχύσουν βέβαια αν ο
Μπερλουσκόνι νικήσει. Σε αντίθετη περίπτωση, η κεντροαριστερά, θα εκλέξει ένα
δικό της άνθρωπο στην προεδρία και θα ελέγχει όλα τα κέντρα εξουσίας. Αυτό θα
είναι το τέλος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος πιθανότατα δεν θα μπορεί
πλέον να ξεφύγει από τις διάφορες δικαστικές υποθέσεις που εξακολουθούν να
εκκρεμούν εναντίον του.