Tο βαθύ λαρύγγι του κτήνους

Το 1971, ένας Ιταλοαμερικανός κομμωτής με το όνομα Τζέραρντ Νταμιάνο κατεβάζει
μια τρελή όσο και νοσηρή ιδέα. Μεταξύ αστείου και χαβαλέ, πετάει την εξής
ατάκα: «θα κάνω πορνό, με τον τίτλο «Βαθύ λαρύγγι»! Και γιατί «Βαθύ λαρύγγι»,
που παραπέμπει σε πορνό σουηδικής ανατομίας; «Μα γιατί η κλειτορίδα της
πρωταγωνίστριας είναι τοποθετημένη στο λαρύγγι της»! Χα χα χα!

Με ατού την πλάκα και την… κλειτορίδα, χτυπάει την πόρτα τού «κάπο»
τής γειτονιάς και λαμβάνει ως χρηματοδότηση 25.000 δολάρια. Ο Νταμιάνο, με
ελάχιστη πορνο – κινηματογραφική προϋπηρεσία, συγκεντρώνει γύρω του άτομα με
μεγαλύτερη, απ’ αυτόν εμπειρία. Ένας απ’ αυτούς, ρεμάλι με στάμπα στο κούτελο,
ήταν παντρεμένος με τη Λίντα Μπόρμαν· μια νόστιμη χαζοβιόλα της επαρχίας, που
είχε αλλάξει το όνομά της σε «Λάβλεϊς» προκειμένου μ’ αυτό να εμφανίζεται ως
πρωταγωνίστρια στα πορνογραφικά απορρίμματα τού συζύγου της. Το εξωφρενικό σ’
αυτήν τη σχέση ήταν πως, ενώ εκείνη μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό – και
φυσικά κάτω από την καθοδήγησή του – διέπραττε τα πάντα, εκείνος στην
προσωπική τους ζωή την είχε μετατρέψει σε «προϊόν» δουλεμπορίου τού
Αμερικανικού Νότου του 19ου αιώνα. Σχεδόν αλυσοδεμένη και κυριολεκτικά
μελανιασμένη από κλωτσομπουνιές και ξυλιές. H απόλυτη αντίφαση. Στο «πανί»
χειραφετημένη, στο σπίτι σκλαβωμένη. Το Κωσταλέξι, αγκαλιά με την πιο αισχρή
πορνογραφία. Παρανοϊκό!

Εκτός από τους τόνους βίας που αγόγγυστα δέχονταν πάνω της, μέσα της
και έξω της – ζώντας μεταξύ… καλλιτεχνικού ονείρου και αληθινού εφιάλτη – το
δεύτερο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Λίντας ήταν το απροσμέτρητο βάθος της
στοματικής της κοιλότητας. Όλοι, μα όλοι οι ειδήμονες είχαν μείνει
αποσβολωμένοι από τις διαστάσεις αυτής της ζωντανής ρουφήχτρας! Για να
ολοκληρωθεί το… λαρύγγι, έπρεπε να βρεθεί μόριο διαρκώς σηκωμένο. Ο μόνος
που διέθετε αυτήν τη σπάνια ικανότητα ήταν ένας βοηθός οπερατέρ, με το όνομα
Χάρι Ριμς. «Απίστευτος τύπος», θυμάται κάποιος. «Με το άκουσμα της μηχανής να
ρολάρει, το πράγμα ορμούσε σαν θηρίο»!

H ταινία – ένα στόμα επί μιάμιση ώρα «μπουκωμένο» – ολοκληρώνεται και το
καλοκαίρι του 1972 αρχίζει να διανέμεται. Ο χαρακτηρισμός «πανικός» είναι
ασήμαντος και φτωχός. Οι ουρές να κάνουν κύκλους και θεατές όλων των φύλων και
όλων των οικονομικών στρωμάτων να εκσπερματώνουν φαντασιακώς με τα
«μπουκώματα» της Λίντας. H σεξουαλική καταπίεση μαζί με άφθονες ποσότητες
υποκρισίας ξεσπούν πάνω στο είδωλο μιας δυστυχισμένης ύπαρξης, κατ’
εξακολούθηση και κατά συρροή διακορευμένης. Οι «Νιού Γιορκ Τάιμς»,
δημοσιεύοντας ένα κείμενο με τίτλο «Σικ πορνό», ευλογούν γενναιόδωρα το
«λαρύγγι» και το μόριο του Χάρι. H ευπρεπής αμερικανική κοινότητα
ανακουφίζεται και οι αίθουσες πλημμυρίζουν από… Κολωνάκι, Κηφισιά και Εκάλη.
Το έγραψαν οι «Τάιμς»; E, τότε είναι κουλτούρα!

«Μέσα στο Βαθύ Λαρύγγι». H αληθινή πορνογραφία του Συστήματος και της Αμερικής

Σκέτη ανατριχίλα. Μέσα στις αίθουσες να διασταυρώνονται τα βλέμματα του
Τζακ Νίκολσον και όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας, με χιλιάδες στερημένους
που δεν το είχαν σε τίποτα να παίξουν το μόριό τους στο σκοτάδι. Απίστευτες
ποσότητες πολτού να βγαίνουν από τα καταγώγια και να εφορμούν προς όλες τις
κατευθύνσεις να πνίξουν όλη την Αμερική. Το πορνό, σημαία απελευθέρωσης! Το
σκουπίδι ως κουλτούρα. Μια δύσμοιρη ύπαρξη με Ι.Q. ραδικιού ως θεά. Ένας
κομμωτής σε ρόλο Κόπολα τής σεξουαλικής χειραφέτησης. Και πάνω απ’ όλα και
πίσω απ’ όλα, η Μαφία! Το μεγαλείο της απόλυτης σήψης!

H οικονομική διαδικασία ήταν απλή. Δεκάδες κλητήρες της «φαμίλιας»,
αφού πρώτα μετρούσαν κεφάλια, στη συνέχεια ελάμβαναν από τους αιθουσάρχες
ζεστό χρήμα. Οι… διαφωνούντες, την άλλη μέρα, αντί για αίθουσα έβρισκαν
αποκαΐδια! Κάποιος από αυτούς τους χρηματο – συλλέκτες θυμάται: «Τα τούβλα και
οι ντάνες από δολάρια ήταν τόσα, που δεν μπορούσες να κυκλοφορήσεις μέσα στα
γραφεία. Φανταστείτε πως οι ταμίες, κουρασμένοι από τη μονοτονία, στο τέλος
αντί να μετράνε, ζύγιζαν το χρήμα»! Το τελικό διά ταύτα αυτής της…
απελευθέρωσης και αυτής της επανάστασης είναι το ακόλουθο και μοναδικό. Με 25
χιλιάδες κι ένα λαρύγγι, η Μαφία κατάφερε να συγκεντρώσει 600 εκατομμύρια
δολάρια! Ρεκόρ όλων των εποχών, όλων των ταινιών, όλων των χωρών. Ας είναι
καλά ο Λευκός Οίκος, το κόμμα του Μπους και ο Ντικ Νίξον!

H… επανάσταση, ο Νίξον και η Μαφία

H Λίντα Μπόρμαν (Λάβλεϊς το… καλλιτεχνικό της), που έχασε τη ζωή της σε αυτοκινητικό δυστύχημα

Στριμωγμένος στα καναβάτσα ο Ντικ, ο «σκηνοθέτης» του Βιετνάμ, της πιο βίαιης
και εντελώς αληθινής πορνογραφίας που έγινε τα τελευταία σαράντα χρόνια,
βρίσκει πρόσφορη ευκαιρία. Έτσι αρχίζει το δεύτερο… σκάψιμο, με αποτέλεσμα
το βάθος του λαρυγγιού να βαθαίνει, να βαθαίνει μέχρι να πιάσει πάτο. Από τη
μια το οργανωμένο έγκλημα, από την άλλη η νόμιμη πολιτική εξουσία. Τα
πουριτανικά αντανακλαστικά των «σιωπηλών» λαρυγγιών εξεγείρονται, η
δημοσιότητα φουντώνει, η προβολή τής πορνοταινίας απαγορεύεται σε 28
Πολιτείες, αλλά η χρηματομηχανή που έχει στηθεί, με προαγωγό – διαφημιστή τον
Νίξον, φουντώνει. Από εδώ, οι φιλελεύθεροι να οργανώνουν καμπάνια με λάβαρα το
στόμα της Λίντας και τον πριαπισμό του Χάρι. Από εκεί, οι Ευαγγελιστές, οι
συντηρητικοί, οι νοικοκυραίοι και οι απατεώνες του επερχόμενου Γουότεργκέιτ να
ωρύονται για τα ιερά και τα όσια της παρθένας… κλειτορίδας! Αποτέλεσμα; Ό,τι
πιο εξωφρενικό μπορούσε να συμβεί. Ένας εισαγγελέας υπογράφει το κατηγορητήριο
και ζητάει τη σταύρωση, ποιανού νομίζετε; Της Μαφίας; Αστειεύεστε! Του
σκηνοθέτη; Πλάκα κάνετε! Τότε; Του…. πέους! Μάλιστα. Μοναδικός
κατηγορούμενος για δημόσια πρόκληση χυδαιότητας και με πέντε χρόνια φυλάκισης,
ο Χάρι Ριμς!

Ο επίλογος; Σκέτη, αληθινή τραγωδία. Αδέκαρος ο Τζέραρντ Νταμιάνο. Με 250
δολάρια όλα κι όλα ο Χάρι. Με τίποτα η κατακρεουργημένη Λίντα Μπόρμαν.
Προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί. Εγκαταλείπει το Νταχάου της πορνοκινηματογραφίας,
παντρεύεται, κάνει δύο παιδιά και με το πραγματικό της όνομα πιάνει δουλειά.
Μόλις όμως τα αφεντικά μυρίζονται… λαρύγγι τής δείχνουν την πόρτα. Ούτε
δεκάρα τσακιστή στο πορτοφόλι τής… θεάς. Χειρότερη και από παρίας. Έτσι,
αναγκαστικά επιστρέφει στο μεροκάματο του τρόμου. Όχι για πολύ. Ο πέλεκυς
πέφτει και ένα αυτοκινητικό δυστύχημα της παίρνει τη ζωή. Άμοιρη Λίντα.
Ρούφαγες παλούκια, σου ρούφηξαν στάλα στάλα το αίμα. Ακόμα και ο θεός έχει
συμμαχήσει με τον Μπους και τη Μαφία σ αυτήν την χώρα!

Το υστερόγραφο συμπυκνώνει όλη την ουσία. Μερικά χρόνια αργότερα και διά μέσου
την τεχνολογίας του βίντεο, η πορνογραφία ελεύθερη σαν πουλάκι χώνεται σε
εκατομμύρια σπίτια. H Κόζα Νόστρα που ελέγχει όλο το πορνο – κύκλωμα μετράει
ουρανοξύστες δολαρίων. Σήμερα στις ΗΠΑ, ετησίως παράγονται 350 «κανονικές» και
περίπου 11. 500 πορνό με πάσης φύσεως κρεατικό περιεχόμενο. H… επανάσταση
μόλις δικαιώθηκε! Όσο για μένα, ευχαριστώ. Ούτε να φτύσω στους τάφους τους!

Μερικοί δεν αλλάζουν ποτέ!

Τέσσερα συνθήματα ορίζουν την ουσία των «Edukators» του νεαρού Γερμανού Χανς
Βάινγκάρτνερ. Με τη σειρά: «Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες» (που
είναι και ο ελληνικός τίτλος αυτής της πανέξυπνης, πολιτικοϊδεολογικής σπίθας)
– «H καρδιά είναι ο πυρήνας της επανάστασης» – «Οι καλύτερες ιδέες θα μείνουν
πάντα ζωντανές». Και το τελευταίο, ως επίγραμμα και επιτύμβιος στύλος,
«Μερικοί δεν αλλάζουν ποτέ». T’ ακούς άθλιε ανανήψαντα νεκροθάφτη;

Οπλισμένος στο χέρι με ψηφιακή μηχανή, αισθητικού τύπου «Dogme 95», κοπής Λαρς
φον Τρίερ. Αποφασισμένος να επαναφέρει, με σύγχρονους όρους, το πολιτικό
σινεμά στη μάχη με μάτια ολότελα ανοιχτά. Τα ερωτήματα που προκαλούν οι
«τρομοκρατικές» πράξεις των τριών ηρώων του πολλά: υπάρχουν σήμερα περιθώρια
πολιτικής πρακτικής παρέμβασης; Και ποια είναι αυτά; Μήπως η δράση είναι
άσκοπη και μικροαστική; H ατομική, έστω, «λευκή», τρομοκρατία είναι
αποτελεσματική;

H περιπέτεια των τριών «Εκπαιδευτών» – που αρχίζει από τα σκοτάδια και την
παρανομία για να καταλήξει στην σκιά του ερωτικού τριγώνου«Ζιλ και Τζιμ» του
Τριφό – μοιάζει σαν φάντασμα από το παρελθόν Δύο φίλοι χωρίς ποινικό,
πολιτικό, μητρώο, εχθροί της κατανάλωσης, της υλιστικής, καπιταλιστικής
μηχανής και των προγραμματισμένων, κοινωνικών, υποχρεώσεων εκτονώνουν την οργή
τους ως εξής: εισβάλλουν σε βίλες σαν κλεφτρόνια και στη συνέχεια μετατρέπουν
τα αποστειρωμένα, λουστραρισμένα και πανάκριβα αυτά… κενοτάφια σε πεδία
πολέμου. Πάσης φύσεως σινιέ αντικείμενα – από τους δερμάτινους καναπέδες μέχρι
κρύσταλλα, χαλιά, βάζα και στερεοφωνικά – σε σωρούς από σκουπίδια. Φεύγοντας,
χωρίς να κλέψουν ούτε μισό ευρώ, γράφουν το ίδιο σύνθημα – «Οι μέρες της
αφθονίας σας είναι μετρημένες» – με την ίδια υπογραφή: «Edukators»
(εκπαιδευτικοί, παιδαγωγοί, δάσκαλοι)!

Οι διαφορές τους από τους πρώτους διδάξαντες του ’60 και ’70 της ομάδας
Μπάαντερ – Μάινχοφ, πολλές: καθόλου σωματική βία, καμία κλοπή και κανένα
άνοιγμα σε νέα μέλη. H επανάστασή τους αρχίζει και τελειώνει με ένα «αντί». H
βασική αντίθεση του Πέτερ και Γιαν με το Σύστημα είναι το ορκισμένο μίσος τους
για την καταναλωτική μανία. Έτσι, απομακρυσμένοι από τον Μαρξιστικό υλισμό και
προσκολλημένοι σ’ έναν αντι – καταναλωτικό ιδεαλισμό, πορεύονται με παρόμοια
λιτή και θρησκευτική συνέπεια και στην προσωπική τους ζωή. Ζουν με ελάχιστα
και καταναλώνουν τα εντελώς απαραίτητα. Όμως, η ζωή είναι ο καλύτερος…
Edukator από κάθε δάσκαλο και καθηγητή!

«Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες». Σαν το σύνθημα που λέει «κουφάλα νεκροθάφτη, δεν πεθάναμε ακόμα»!

Πρώτο εμπόδιο, όταν ο Γιαν, ο πιο ασκητικός και περισσότερο ιδεολόγος,
ερωτεύεται και κοιμάται με το κορίτσι τού Πέτερ. Κάπου εκεί σκοντάφτουν πάνω
στον παράγοντα «ιδιοκτησία». Αλήθεια, τίνος είναι η Γιούλ, του Πέτερ η του
Γιαν; Δεύτερο, όταν το παράνομο ζευγάρι δεν ομολογεί τον έρωτά του προς τον
τρίτο, τον φίλο εν όπλοις. Κάπου εκεί σκοντάφτουν στην ενοχή και την προδοσία.
Μικρά εγκλήματα μεταξύ συντρόφων. Τρίτο, όταν και οι τρεις, πάνω στο αδιέξοδό
τους, απαγάγουν τον ιδιοκτήτη μιας βίλας. Κάπου εκεί αναγκάζονται εκ των
πραγμάτων να παραβιάσουν μια βασική, ειρηνική, αρχή τους. Τέταρτο, όταν ο
ευτραφής και απαχθείς… βιλάρχης, εισοδήματος 3, 5 εκατομμυρίων ευρώ τον
μήνα, εξομολογείται το δικό του, επαναστατικό και κοινοβιακό, παρελθόν. Κάπου
εκεί σκοντάφτουν σε μια ανατριχιαστική μελλοντολογία. Μπας κι αυτοί σε μερικά
χρονάκια, με παραπάνω κιλάκια, πουράκια, αυτοκινητάκια και σπιτάκια; Πέμπτο,
όταν ο καρχαρίας – με το επαναστατικό παρελθόν – αποκαλύπτει στον Πέτερ την
απιστία τού κοριτσιού του και την προδοσία του φίλου του κι έτσι αρχίζει να
τους δουλεύει ψιλό γαζί Κάπου εδώ, στη θέση τους, θα αισθανόμουνα κορόιδο.
Έκτο, όταν ύστερα από την αποκάλυψη και την ομολογία, οι δύο σύντροφοι
έρχονται στα χέρια. Κάπου εδώ αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Έβδομο, όταν,
πιστεύοντας τον λόγο του εχθρού τους, πως δηλαδή δεν θα βγάλει άχνα στην
Αστυνομία και πως όλα τα εγκόσμια θα εγκαταλείψει και στη Φύση με τη γυναίκα
του θα επιστρέψει, τον ελευθερώνουν και μάλιστα τον συνοδεύουν μέχρι την βίλα
του. Κάπου εδώ, σας βεβαιώ, στη θέση τους θα αισθανόμουνα νεκρός!

Ξέρετε ποιο το αφοπλιστικό και γοητευτικό; Πως όλες αυτές οι παγίδες, τα
εμπόδια, τα «λάθη», όλη αυτή η ανατροπή που εν τέλει καταλήγει στη λαϊκή σοφία
«δάσκαλε που δίδασκες…», είναι σκηνοθετημένες από την ίδια τη ζωή. Πως όλα
αυτά δεν είναι μηχανικά, ηθικοπλαστικά, αλλά σαν νερό που κυλάει στο ποτάμι
ρέουν στις φλέβες αυτών των επαναστατών. Πως αυτός ο ιδεαλισμός, η οργή, η
ασκητική, είναι του ίδιου του σκηνοθέτη, οικεία πρακτική. Πως «βλέπει» δηλαδή
τον κόσμο μέσα από τον Γιαν, τον Πέτερ και τη Γιουλ. Το αδιέξοδό τους και δικό
του. Πως δηλαδή το αίμα, ο χαρακτήρας οι συμπεριφορές του είναι ταυτισμένες με
την πολιτική και την ιδεολογία του και τούμπαλιν. Πως όλα αυτά είναι
προσωπικά, εσωτερικά, βιωματικά. Και πως παρά την ομολογία του μικροαστισμού
και του ιδεαλισμού του, εξακολουθεί, αθεράπευτα, ίδιος και αναλλοίωτος, να
πιστεύει στις ίδιες, τις καλύτερες ιδέες. Όπως αυτές, έτσι κι αυτός. Οι
περισσότεροι από εμάς σκοντάφτουν, μερικοί όμως με τίποτα δεν αλλάζουν

Πόντος, τρόμος, παιδεραστία

Τρεις ακόμα πρεμιέρες, με την εξής σειρά:

«Περιμένοντας τα σύννεφα» Τρίτη στη σειρά πολιτική παρουσία, καμωμένη σαν
αργόσυρτο ηπειρώτικο μοιρολόι, από την Τουρκάλα ποιήτρια των εικόνων, Γιεσίμ
Ουστάογλου· το κορίτσι που πριν από 6 χρόνια είχε υπογράψει το εξαιρετικό
«Ταξίδι στον ήλιο», με ήρωα αριστερό Κούρδο τής παρανομίας και θύμα της
στρατοκρατίας! Εδώ – μ’ ένα σενάριο βασισμένο στο διήγημα «Ταμαμά» του Γιώργου
Ανδρεάδη και με την ερμηνευτική συμμετοχή (εκτός από Τούρκους) και των
Ελλήνων, Καμπερίδη, Γ. Γεωργιάδη, Ειρήνης Ταχμαντζίδου και Δαμόκλιας
Μουστακίδου – μια γυναίκα «φυλακισμένη» από το μυστικό της πως είναι Ελληνίδα
και κληρονόμος της γενοκτονίας των Ποντίων, βουβή και χαροκαμένη σαν
Τρωαδίτισσα, θα κερδίσει μισή ελπίδα με τον ερχομό ενός Έλληνα του Πόντου. H
Γιεσίμ τα ‘παιξε όλα για όλα, στοιχηματίζοντας στην απόλυτη ποίηση και στη
γλώσσα των εικόνων. Κερδίζει σε φωτογραφία, καημό και πολιτική, χάνει σε
σενάριο και ρυθμολογία. Μόνο ένας Ταρκόφσκι θα μπορούσε να μετατρέψει τα
σύννεφα σε μεγαλειώδη ποιήματα!

«Ανοιχτή πληγή» («Mysterious skin»), κοινωνική μπούρδα του Γκρεγκ Αράκι,
όπου ύστερα από χρόνια, δύο μεγάλα παιδία επιχειρούν να ξεφορτωθούν από μέσα
τους τις παιδεραστικές ορέξεις του προπονητή τους.

«Ανοιχτή πληγή». Όχι ταινία, αλλά παιδεραστία

H τάχα μου… λυτρωτική διαδικασία είναι πρόσχημα για σκάνδαλο και
(κινηματογραφική) παιδεραστία. Ακίνητες εικόνες, ακίνητες ερμηνείες, ακίνητη
σκηνοθεσία. Ούτε μισή πεντάρα!

«Εφιάλτης» («Boogy man») του Στίβεν Κέι, σε παραγωγή Σαμ Ράιμι. Άσκηση
ύφους, με μια τραμπάλα ανάμεσα στον τρόμο και την Ψυχολογία. Εικοσάχρονος,
βυθισμένος στο παρελθόν, «βλέπει»… μπαμπούλα. Είναι στο μυαλό του ή μπας και
πρόκειται για συνωμοσία; A χα και χου δεν με νοιάζει!