ΣE ΠPΩTO ENIKO Kάποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος μπορεί να…

H είδηση με τρομάζει. Ακόμα και έτσι, απογυμνωμένη από κάθε περιγραφή
συναισθήματος, μού μεταδίδει ένα… αίσθημα απόλυτου κενού. Ήσυχης απελπισίας
που – ακριβώς επειδή είναι βουβή – μοιάζει ακόμα πιο επικίνδυνη: «H Αστυνομία
αδυνατεί να βρει κίνητρο για τις δολοφονίες στην Καλιφόρνια». Σε ένα πολυτελές
ράντζο της «ηλιόλουστης πολιτείας», ανακαλύφθηκαν έξι πτώματα: πατέρας,
μητέρα, τρία παιδιά και γιαγιά, όλοι είχαν πυροβοληθεί με αυτόματο όπλο. Τα
πέντε θύματα κοιμούνταν στα κρεβάτια τους όταν δολοφονήθηκαν, αλλά ο πατέρας
της οικογένειας βρέθηκε πεσμένος στο πάτωμα, κοντά στην πόρτα του σπιτιού.
Δίπλα του, το τηλέφωνο και το φονικό όπλο. Οι Αρχές καταλήγουν στο συμπέρασμα
ότι μάλλον αυτός ο 44χρονος άνδρας αυτοκτόνησε, αφού πρώτα είχε δολοφονήσει
ολόκληρη την οικογένειά του. Όπως αναμενόνταν, όλοι οι γείτονες… έπεσαν από
τα σύννεφα! «Είναι αδύνατον να πιστέψεις ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί
σε ανθρώπους που ξέρεις», είπε ένας, ενώ κάποιος άλλος τόνισε: «Έτσι όπως έχει
γίνει η σύγχρονη ζωή και οι «αποστάσεις» μεταξύ των ανθρώπων, ποτέ δεν μπορείς
να ξέρεις τι συμβαίνει, ακόμα και στο διπλανό σου σπίτι».

Ούτε στον διπλανό σου άνθρωπο. Ούτε καν σε σένα τον ίδιο. Ποια είναι ακριβώς η
στιγμή που ραγίζεις; Που ξεπερνάς το έσχατο σημείο αντοχής σου και ξεπερνάς τα
φυσιολογικά, κοινώς αποδεκτά όρια; Ποιο είναι το σημείο μετά το οποίο υπάρχει
επιστροφή; Σε κάθε άνθρωπο, το σημείο αυτό είναι διαφορετικό. Μέρες που
περνούν ανώφελα, άδειες, αναλώνονται από την αναμονή – για τι, άραγε; H
ασύλληπτη θλίψη του κενού, του ανικανοποίητου που πια οδεύει προς το
απραγματοποίητο. Κάθε στιγμή, ένας άνθρωπος – κάπου – συνθλίβεται,
καταδικασμένος στην οιονεί ανυπαρξία ή εκρήγνυται, παίρνοντας μαζί του, εκτός
από τον εαυτό του και άλλους· αθώους και ενόχους! Δικαίους και αδίκους! Αυτός
ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται μακριά μας. Μπορεί, όμως, και κοντά μας. Μπορεί
και μέσα μας…