ΣE ΠPΩTO ENIKO Tην αγάπησε την Eλλάδα, αλλά…

Ήρθε στην Ελλάδα πριν από περίπου 10 χρόνια. Το όνομά της δεν έχει καμία
σημασία. Άλλωστε όλοι την αναγνωρίζουν ως οικονομική μετανάστρια. Αυτό είναι
το ονοματεπώνυμό της.

Τα κατάφερε καλά. Δεν έχει παράπονο. Στη Ρουμανία δούλευε λογίστρια σε
γραφείο. Και στη χώρα μας της δόθηκαν ευκαιρίες. Με τα λογιστικά ασχολήθηκε
και πάλι. Με λιγότερα λεφτά και χωρίς ένσημα στην αρχή. Έπρεπε να αποδείξει
την αξία της… Δεν την πείραζε. Καταλάβαινε.

Έμαθε ελληνικά αμέσως. Την αγάπησε την Ελλάδα. Νοίκιασε σπίτι. Αγόρασε
καινούργια ρούχα. Έκανε φίλους. Κέρδισε τον σεβασμό των γειτόνων της. Αυτοί τη
φωνάζουν Μαρία. Έμαθαν το όνομά της και οι συνάδελφοί της. Την αγάπησαν κι
αυτοί.

Ο έρωτας ήταν το αμέσως επόμενο βήμα. Έλληνας αυτός. Μετανάστρια εκείνη. Δεν
τον ένοιαζε όμως. Έτσι ισχυριζόταν. Ένοιαζε όμως την οικογένειά του. Άρχισαν
τα προβλήματα. Οι τσακωμοί. Οι απειλές.

Ο εκβιασμός: «Θα σου πάρω τα χαρτιά σου και θα σε απελάσουν. Να απαλλαγώ από
σένα επιτέλους». Το ‘πε και το ‘κανε.

Βρέθηκε στη φυλακή. Στη δίκη δεν την ξέχασαν ούτε οι φίλοι, ούτε οι γνωστοί.
Όλοι με τον καλό λόγο. Ήξεραν πως είναι νομοταγής. Πως ποτέ δεν έκλεψε το
κράτος.

Ο δικηγόρος υποσχέθηκε να της ανανεώσει τα χαρτιά. H Μαρία που είχε σταματήσει
να δουλεύει – δεν της το επέτρεπε ο «σύντροφός» της – δεν απελπίστηκε. Πήγε
στην οικοδομή για να μαζέψει την αμοιβή του δικηγόρου.

Της είπε πως δεν θα της πάρει πολλά: «Σου κάνω χάρη. Μη στεναχωριέσαι.
Φαίνεσαι καλό κορίτσι. Μόνο 600 ευρώ». Χαμογέλασε. Βρήκε και δεύτερη δουλειά
σε ένα εστιατόριο. Τα μάζεψε. Του τα έδωσε. Δεν της ξανατηλεφώνησε. Βρέθηκε
και πάλι στη φυλακή… ίσως και στη Ρουμανία. Κι ας είναι πατρίδα της η
Ελλάδα, όπως λέει.