[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΙΩΝΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ήταν ελληνικό και
αρκούντως φιλειρηνικό στο έργο του, συγκριτικά πάντα με ό,τι συνέβαινε στον
κόσμο. Για να γίνεις μητροπολίτης, πολύ περισσότερο πατριάρχης, έπρεπε να
είσαι γεννημένος στην Ελλάδα. Και η αγιοταφική κοινότητα κατάφερνε και
επιβίωνε σώζοντας θησαυρούς σ’ έναν κόσμο βάρβαρο και ασφαλώς ούτε κατά
διάνοια σοσιαλιστικό, οπότε κάποιοι θα έλεγαν πως δεν χρειάζονται σύνορα και
ιδιοκτησίες.

Σ’ αυτή τη ζούγκλα πέρασαν πολλά πολλά χρόνια. H περιοχή της Μέσης Ανατολής,
που ποτέ δεν ησύχασε ανά τους αιώνες, γνώρισε πολλούς κατακτητές. Ιδιαίτερα
κατά τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας και αργότερα της βρετανικής, η
ταραχώδης αυτή γειτονιά του κόσμου πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Αλλά ο
Ελληνισμός που ζούσε στα Ιεροσόλυμα τα κατάφερνε και έβγαινε από το καμίνι των
μεγάλων δοκιμασιών. Μάλιστα την εποχή του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί
Έλληνες, π.χ. από τα Δωδεκάνησα, βρήκαν αποκούμπι στην Παλαιστίνη.

Όμως το μοίρασμα του κόσμου και η απόφαση των Αμερικανοβρετανών να
δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, ουσιαστικά εργαλείο στην πολιτική τού
«διαίρει και βασίλευε» που ακολουθούσαν στην περιοχή, οδήγησαν στην εξάρθρωση
των Ελλήνων και των περιουσιών τους, χωρίς ουσιαστικά να διαμαρτυρηθεί το
ελληνικό κράτος.

Κι όταν πέρασε κι άλλος καιρός και το μοναδικό οχυρό του Ελληνισμού, αλλά και
της ειρήνης και της ανθρωπιάς στην περιοχή, που έμεινε ήταν το ελληνορθόδοξο
Πατριαρχείο, έγινε κι αυτό στόχος.

Χρειαζόταν όμως ένας δούρειος ίππος για να τσαλακωθεί, για να πάψει να παίζει
ρόλο μεσολαβητικό ανάμεσα σε Παλαιστινίους και Ισραηλινούς, ανάμεσα σε Άραβες
και Εβραίους, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Αυτό δεν ήταν δύσκολο. Για πολλά
χρόνια η Ελλάδα ξέχασε τι γίνεται στον κόσμο. Νόμιζε πως θα γινόταν ισχυρή αν
γέμιζε κότερα, πισίνες και πανάκριβα αυτοκίνητα. Τι κι αν χανόταν η Κύπρος…
Τι κι αν χανόταν ο Ελληνισμός της Αλβανίας… Τι κι αν χανόταν το
ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αντιοχείας… Τι κι αν χαθεί τελικώς το
ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων… Τι κι αν μας βάλουν να σφαχτούμε με
τους πατροπαράδοτους φίλους μας, τους Άραβες…

Τελικώς φτάσαμε χωρίς αιδώ στο σημείο να ζητάμε από τους ξένους ή να καθαιρούν
ή να νομιμοποιούν τον Πατριάρχη μας!