ΣE ΠPΩTO ENIKO H πάλη των τάξεων

H είδηση ότι τα ιδιωτικά θα αυξήσουν τα δίδακτρά τους κατά 5% με βρήκε απάνω
που είχα ολοκληρώσει τη Μαγιάτικη τουρνέ μου στις σχολικές γιορτές τέκνων,
φίλων και συγγενών. Απάνω που είχα αρχίσει να διαμορφώνω άποψη και να τα
παίρνω «στο κρανίο». Εάν είχα παιδί σε σχολική ηλικία δεν θα έμπαινα καν στο
δίλημμα ή αν προτιμάτε στον εκβιασμό. Ύστερα από όσα είδα στις ευφρόσυνες
αυτές τελετές, με τους μπόμπιρες να περφορμάρουν σαν τα σπονσοραρισμένα
μαϊμούδια, διαφημίζοντας, εν αγνοία τους, μάλλον μια εταιρεία παρά τις ίδιες
τους τις χάρες, θυμώνω. Θυμώνω που οι γονείς κάνουν το απ’ αυτό τους παξιμάδι
αντί να πάρουν το παιδάκι τους και να το γράψουν στο πλησιέστερο δημόσιο
Δημοτικό ή Γυμνάσιο. Το νέο χαράτσι τούς δίνει μια πρώτης τάξεως δικαιολογία
να κάνουν το σωστό, να σώσουν δηλαδή το καμάρι τους από το «σχολείο-μπάστακα»,
την πολυτελή γκετοποίηση και τον ταξικό προσανατολισμό, αγαθά τα οποία σπανίως
μεταφράζονται σε εκπαιδευτικό πλεονέκτημα. Σαν κολλημένο άτομο που είμαι,
επιμένω κάργα στο ψυχικό πλεονέκτημα. Κυρίως σε αυτό.

Χίλιες φορές να μην έχει το παιδί μου εργαστήριο βιολογίας, αλλά να έχει τη
δημιουργικότητά του αλώβητη και το δικαίωμα των προσωπικών επιλογών
«απείραχτο». Χίλιες φορές να μη βγει στην κοινωνία με γνωριμίες
πατενταρισμένες και το μέλλον ανθόσπαρτο. Χίλιες φορές να μην αποκτήσει ποτέ
κολλητούς-ες που ακούνε στα brand names Κωνσταντίνος, Αλέξανδρος, Δανάη.
Χίλιες φορές να μη γνωρίσουν τις Μαρίες-Νεφέλες στο σχολικό, αλλά εκεί που τις
έκρυψε ο ποιητής-νονός τους. Ποιος είναι; Κουίζ…