Άρωμα ’90-’93…

Λέγε λέγε, ο Επίτιμος ευτύχησε τελικά να δει τον Πρωθυπουργό να μπαίνει στη γραμμή του για τα οικονομικά. H κυβέρνηση Καραμανλή αρχίζει σιγά σιγά να θυμίζει τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη

ENTEKA χρόνια είχε η N.Δ. να κυβερνήσει. Όταν ήρθε τελικά στην εξουσία,
ο Πρωθυπουργός και οι Καραμανλικοί υπουργοί συμφωνούσαν σε ένα πράγμα: «Να μην
την πάθουμε όπως το 1990-’93. Να μην ανοίξουν δηλαδή όλα τα κοινωνικά μέτωπα
μαζί, όπως έκανε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Ο καθένας το εξέφραζε με τον δικό του τρόπο. Ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης
Παυλόπουλος ανέλαβε να τακτοποιήσει τους συμβασιούχους. Ο υπουργός Οικονομίας
Γιώργος Αλογοσκούφης έκανε μεν δημοσιονομική απογραφή, ηρνείτο όμως την
πρόθεση να επιβάλλει λιτότητα και μιλούσε για «ήπια προσαρμογή». Αυτή θα είχε
μάλιστα ορίζοντα διετίας ώστε να αποφευχθούν πολιτικές σοκ. Ο υπουργός
Κοινωνικής Απασχόλησης Πάνος Παναγιωτόπουλος αυτοπροσδιοριζόταν ως
«κοινωνιστής». Παινευόταν μάλιστα για το προσωνύμιο «κόκκινος Πάνος» που είχε
αποκτήσει λόγω των στενών επαφών του με συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ και, κυρίως,
της Αριστεράς. Όσο για τον Κώστα Καραμανλή, αυτός υιοθέτησε ένα στυλ ηγέτη της
λαϊκής Χριστιανικής Δεξιάς.

Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, υπουργοί και συνεργάτες του Καραμανλή διάνθιζαν αυτή
την πολιτική με ποικίλα σχόλια. «Δεν ήρθαμε για να κάνουμε την βρώμικη δουλειά
των διαρθρωτικών αλλαγών και των αντιλαϊκών μέτρων, ώστε να φύγουμε σε τρία
χρόνια και να επανέλθει το ΠΑΣΟΚ», έλεγε ο ένας. «Στην προεκλογική περίοδο
κάναμε πάρτι όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έβαλε στο Επικρατείας Μάνο και
Ανδριανόπουλο», έλεγε ο άλλος, υποστηρίζοντας ότι «έτσι γλιτώσαμε το
ενδεχόμενο να τους πάρουμε πίσω εμείς μαζί με τις αρνητικές αναμνήσεις που
κουβαλούσαν από την υπουργική θητεία τους σε οικονομικά χαρτοφυλάκια της
κυβέρνησης Μητσοτάκη». Με αυτόν τον τρόπο, οι Καραμανλικοί ξόρκιζαν τον
νεοφιλελευθερισμό.

ΤΟΥΣ τελευταίους δώδεκα μήνες, υπήρξαν, βέβαια, φωνές που ζητούσαν από
τον Καραμανλή να πάρει τα δέοντα μέτρα στην οικονομία. Πρώτος και καλύτερος ο
Επίτιμος Πρόεδρος της N.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αυτός τα έλεγε έξω.
Αντιθέτως, ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς τα έλεγε μέσα. Ο Σαρακατσάνος
έχει τα τετ α τετ του με τον Καραμανλή πριν από την κυβερνητική επιτροπή.
Πολιτικός που αρνείται να υπολογίσει το κόστος, επέμενε ότι η κυβέρνηση χάνει
χρόνο στην οικονομία, ότι «μακάρι η ήπια προσαρμογή να πετύχει, αλλά δεν θα
γλιτώσουμε τα μέτρα».

H πλευρά Σουφλιά φαίνεται πως ήταν στη γραμμή ότι ο Καραμανλής πρέπει να πει
την αλήθεια στην κοινή γνώμη – πιθανώς και με διάγγελμα. Σκληρότερη πολιτική
ζητούσε – κάνοντας συνήθως αδέσποτες δηλώσεις – και ο Πέτρος Δούκας. Ο
υφυπουργός Οικονομίας ήταν ο τελευταίος των μοϊκανών του νεοφιλελευθερισμού
της N.Δ., παρέμενε όμως περιθωριοποιημένος στην κυβέρνηση. Έκανε κάποιες
προσπάθειες να ανοίξει κανάλι με το Μαξίμου. Ωστόσο, ο Αλογοσκούφης αποτελούσε
τον βασικό συνομιλητή του Καραμανλή για τα θέματα της οικονομίας.

ΤΕΛΙΚΑ, τη λύση έδωσαν οι Βρυξέλλες. Με τα δημόσια έσοδα σε υστέρηση
και το έλλειμμα σε έξαρση, η Αθήνα δεν θα είχε την καλή μαρτυρία της Κομισιόν,
αν δεν έδειχνε αποφασιστικότητα στην οικονομία. Προηγήθηκε μια προσπάθεια του
Καραμανλή να προετοιμάσει την κοινή γνώμη στη συνέντευξη Τύπου στους ξένους
ανταποκριτές. Μετά ήρθε το φορολογικό πακέτο, που σημάδεψε τη στροφή της
κυβερνητικής πολιτικής. Από την ήπια προσαρμογή διετίας, περάσαμε σε ένα κλικ
στο δωδεκάμηνο των μεταρρυθμίσεων. Στο Μαξίμου εκτιμούν πλέον ότι, παρά τη
φθορά στις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση έχει περιθώριο ενός ακόμη χρόνου. «Την
άνοιξη του 2006 θα φανεί αν έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ή αν
περάσαμε έστω και με ζόρι τον κάβο», λέγεται χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο Πρωθυπουργός έχει πεισθεί ότι «χρειάζονται
αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, αφού μόνο έτσι θα εισρεύσουν επενδύσεις». Την
προώθησή τους έχει αναλάβει ο «κοινωνιστής» Παναγιωτόπουλος. Την ίδια ώρα, με
πρωτοβουλία του υπουργού Οικονομίας, ανοίγει διάλογος για το Ασφαλιστικό. H
κυβέρνηση δεν προτίθεται να το λύσει πριν από τις επόμενες εκλογές. Το
ανέθεσε, άλλωστε, στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή ώστε να μη
συγκεντρωθούν επάνω της τα πυρά. H ανακίνησή του όμως αποσκοπεί στο να τονώσει
την εικόνα της Ελλάδας σε Βρυξέλλες αλλά και στη διεθνή επενδυτική κοινότητα
ως μιας χώρας αποφασισμένης να βάλει τάξη στα δημόσια οικονομικά.

Όλα αυτά, παραδέχεται μελαγχολικά υπουργός, «έχουν άρωμα 90-’93». H κυβέρνηση
φοβάται το KKE, περισσότερο από ό,τι το ΠΑΣΟΚ. Κυρίως όμως φοβάται την
αντίδραση της κοινωνίας. Κάπως έτσι, η N.Δ. έρχεται αντιμέτωπη με τους
χειρότερους πολιτικούς εφιάλτες της.