XPHΣTΟΣ XATZHΠANAΓIΩTHΣ «Ποιος είπε ότι υπάρχει κακό κοινό;»

«Αρκετά χρόνια φλέρταρα με την ιδέα της σκηνοθεσίας. Απλώς πιστεύω ότι τα πράγματα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους. Και στη “Σύζυγο αλλεργιολόγου” (σ.σ.: εδώ, φωτογραφία με τη Βίκυ Σταυροπούλου) ένιωσα πως το πλήρωμα του χρόνου είχε έρθει, έχοντας στα χέρια μου αυτό το υπέροχο έργο του Τσαρλς Μπους διασκευασμένο – μεταφρασμένο στα ελληνικά καταπληκτικά από τον Θοδωρή Πετρόπουλο»

Ο μαθητής ξανασυναντά τον δάσκαλο και μια κρυφή επιθυμία του πρώτου θα γίνει
πραγματικότητα από τις αρχές Ιουνίου. Το έργο «H Ρένα εξώκειλε» των
Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου που είχε ανέβει τη σεζόν 1952-53 με τον Βασίλη
Λογοθετίδη και οι δημιουργοί του το μετέφεραν το ’60 και στον κινηματογράφο με
τον τίτλο «Τα κίτρινα γάντια» και πρωταγωνιστή τον Νίκο Σταυρίδη, επαναφέρει
στο θεατρικό σανίδι διασκευασμένο ο Κώστας Τσιάνος με τον Χρήστο
Χατζηπαναγιώτη στον ρόλο του ζηλιάρη συζύγου, του Ορέστη, ο οποίος μέσα από
μια σειρά συμπτώσεων έχει τη βεβαιότητα πως η σύζυγός του Ρένα τον απατά.

«Είναι ένας ρόλος που μου άρεσε και πάντα ήθελα να κάνω. Και με δεδομένη τη
συνεύρεση με τον δάσκαλό μου, νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερη συγκυρία», δεν
κρύβει τη χαρά του ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.

Το γεγονός ότι το έργο θα «τρέξει» όλο το καλοκαίρι, περίοδο κατά την οποία τα
τελευταία χρόνια τα θερινά θέατρα της Αθήνας δεν «τραβάνε», σύμφωνα με
εκείνους που γνωρίζουν, δεν τον προβληματίζει. «Το θέατρο δεν πήγε καλά τα
καλοκαίρια των προηγούμενων ετών ίσως διότι κι εμείς δεν είχαμε κάτι να
δείξουμε», εξηγεί.

Για τρεις μήνες ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης θα υποδύεται τον Ορέστη, τον ζηλιάρη
σύζυγο, στα «Κίτρινα γάντια». Αυτό το διάστημα ακούγεται – του λέω – σαν μια
εφήμερη σχέση, σαν έναν έρωτα με προδιαγεγραμμένη πορεία.

«Δεν με χαλάει καθόλου, διότι το θέατρο είναι μια εφήμερη σχέση».

Δεν είναι όμως σαν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Να γνωρίζετε
δηλαδή το τέλος πριν καν αρχίσουν οι παραστάσεις;

«Ναι, αλλά έτσι είναι όλη μας η ζωή, μια διαρκής πρόβα θανάτου… Ιδιαιτερως η
ζωή ενός ηθοποιού», λέει χαμογελώντας.

H σύγκριση με τον Σταυρίδη ή τον Λογοθετίδη, που μπορεί να κάνει κάποιος, δεν
τον προβληματίζει. «H προσέγγιση ενός ρόλου-θρύλου σε κάνει να σκέφτεσαι πολύ
σοβαρά. Το ζητούμενο είναι να πλησιάσω τον ρόλο με τα δικά μου εκφραστικά μέσα
και να αποδώσω όσο δυνατόν πιο καθαρά το λαμπερό αίσθημα αυτών των υπέροχων
χαρακτήρων που έγραψαν οι Σακελλάριος – Γιαννακόπουλος. Τα υπόλοιπα κρίνονται
εκ του αποτελέσματος».

Ένα έργο εποχής όπως αυτό μπορεί να έχει πέραση σήμερα;

«Θα έχει, διότι το αίσθημα δεν αλλάζει. Οι εποχές, οι συνήθειες, οι τρόποι
αλλάζουν. Το αίσθημα αυτού του έργου παραμένει αναλλοίωτο. Το ζητούμενο είναι
να το κάνουμε να ανθίσει στην παράσταση. Αν το καταφέρουμε, θα έχουμε, νομίζω,
κερδίσει το στοίχημα».

Έπειτα από κάθε παράσταση, με τι θα είσθε ικανοποιημένος;

«Με το αν θα έχω καταφέρει να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό».

Και πώς θα το ξέρετε;

«Το αντιλαμβάνομαι».

Ακόμα και με ένα, όπως λένε, δύσκολο κοινό στην πλατεία;

«Επειδή στο θέατρο η σχέση που αναπτύσσεται δεν είναι μονοσήμαντη, πιστεύω ότι
δεν υπάρχει κακό κοινό. Το κοινό, όπως έλεγε και η Παξινού, είναι ένα θηρίο
που πρέπει να δαμάσεις».

Πώς δαμάζεται;

«Εκεί αναμετριέται κανείς με τον εαυτό του, το ταλέντο και τον εγωισμό του.
Κάθε καλλιτέχνης έχει το μέσον του. Ο ζωγράφος έχει τις τέμπερες και τα
πινέλα. Ο ηθοποιός έχει τον ίδιο του τον εαυτό, μία πολύ σημαντική παράμετρος
για το παιχνίδι θέατρο».

Για πρώτη φορά, ύστερα από 25 χρόνια πορείας στο θέατρο, ο Χρήστος
Χατζηπαναγιώτης έκανε το πρώτο σκηνοθετικό βήμα του, στην κωμωδία «Σύζυγος
αλεργιολόγου» του Τσαρλς Μπους, σε απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου, με τους Δάφνη
Λαμπρόγιαννη, Ελένη Γερασιμίδου, Βίκυ Σταυροπούλου και Ιάκωβο Μυλωνά που, όπως
δείχνουν τα πράγματα, θα συνεχίσει και την επόμενη σεζόν στο θέατρο
«Εμπορικόν».

Ο ρόλος σας στο έργο δεν είναι πρώτης γραμμής.

«Όταν ξεκινώ σε μια δουλειά, δεν μετρώ τους ρόλους με τις ατάκες. Αρχίζω από
κάτι που μου αρέσει και δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν κέντρο του κόσμου. Το
θέατρο είναι συλλογική δουλειά και είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να κάνω πίσω
για ένα καλό αποτέλεσμα».

Μια «αναμέτρηση με τον εαυτό μας»

Πρέπει ο ηθοποιός να είναι και σκηνοθέτης;

«Όχι ντε και καλά. Δεν σκηνοθέτησα τον “Αλλεργιολόγο” επειδή λείπουν οι καλοί
σκηνοθέτες. Να τώρα, δουλεύουμε με τον Κώστα Τσιάνο και πολύ χαίρομαι γι’
αυτό. Θα ήθελα όμως να ξαναδοκιμάσω, γιατί το ταξίδι αυτό είναι πολύ
ενδιαφέρον».

Τι το κάνει ενδιαφέρον;

«H ανθρώπινη φύση, η αναμέτρηση με τον εαυτό μας. Έχει να κάνει με αυτό που
λέμε 21 γραμμάρια, την ψυχή μας».

Τα δικά σας 21 γραμμάρια τι λένε;

«Ότι σ’ αυτή τη δουλειά ανακαλύπτεις διαρκώς κάτι νέο. Ότι αναθεωρείς και
επαναπροσδιορίζεις πράγματα στις σχέσεις σου, αλλά και κυρίως στη σχέση σου με
τον εαυτό σου».

INFO

«Τα κίτρινα γάντια» από τις 8 Ιουνίου στο «Παρκ» σε διασκευή – σκηνοθεσία
Κώστα Τσιάνου, με τους Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Κατερίνα Λέχου, Ευαγγελία
Μουμούρη, Γιώργο Βουλτσάτη, Σπύρο Πούλη.