…στο «Cosa Νostra»

Ο Λούτσιο σήκωσε τα φρύδια του αυθόρμητα και ο Αλεσάντρο έβγαλε ένα γερό,
θερμό, ιταλικό, εκφραστικότατο γέλιο (το υπόλοιπο μαγαζί μάς κοιτούσε…):
«Cosa e quella caponata!» («Τι καπονάτα είναι αυτή!», ρώτησε ξαφνιασμένος ο
παχουλούτσικος Λούτσιο, όταν τοποθετήθηκε μπροστά μας μια σκούρα,
πρασινο-γκρίζα μάζα από λειωμένα λαχανικά, γαρνιρισμένη με μια μπάλα παγωτού
από τυρί. Ακόμα κι εμείς (οι μη Ιταλοί) στο τραπέζι, το κοιτούσαμε περίεργα. H
κλασική αυτή σικελική σπεσιαλιτέ από κύβους μελιτζάνας, σέλινο, κάππαρη,
ελιές, ελάχιστη ντομάτα, κουκουνάρια και σταφίδες, ένα πιάτο με αναφορές στη
Μεσόγειο αλλά και στα γλυκόξινα αραβικά στοιχεία της Σικελίας είχε, με λίγα
λόγια, άλλη όψη εδώ στο «Cosa Nostra», το πιο «in» ιταλικό εστιατόριο αυτή τη
στιγμή στην Αθήνα.

Ο Λούτσιο, ένας Ιταλός συνεργάτης και εξαιρετικός μάγειρας, μας ρώτησε προτού
πάμε εάν οι γεύσεις που προτιμούσαμε να απολαύσουμε θα θέλαμε να είναι τοπικές
σισιλιάνικες. Γελάσαμε με την αθώα αυτή ερώτηση. H καλή ιταλική κουζίνα στην
Αθήνα είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά η τοπική εντελώς ανήκουστη. Πώς να το
εξηγήσεις αυτό σε δυο υπερήφανους Ιταλούς μαγείρους;

Το «Cosa Nostra» είναι διαμορφωμένο να μοιάζει όχι με κάποια τρατορία του
Σαλέρνο, αλλά με μαγαζί της περιοχής Little Italy στη Νέα Υόρκη. Το ντιζάιν
είναι φανταστικό, μια ακριβή απομίμηση αυτού που θα έβρισκε κανείς στο
«Mulberry Street», στην καρδιά της παλιάς ιταλικής συνοικίας της Νέας Υόρκης.
Πράγματι είναι σαν να έχουν «σηκώσει» εξ ολοκλήρου ένα μαγαζί και να το έχουν
ξανακτίσει στο στενό της Αγ. Θέκλας, στου Ψυρή. Σίγουρα αυτό που τραβάει τους
συμπατριώτες μου εδώ είναι η εντυπωσιακή ατμόσφαιρα και όχι το φαγητό, το
οποίο με τον τρόπο του είναι εντυπωσιακά… άσχετο.

Το επόμενο ορεκτικό που πήραμε είναι μια άλλη σπεσιαλιτέ της Σικελίας, τα
arancini. Στην πραγματική τους μορφή είναι μικρό αριστούργημα της σικελικής
κουζίνας: μικρά, τραγανά μπαλάκια από τηγανητό ριζότο, με μια έκπληξη στην
καρδιά, συνήθως τυράκι. Εδώ, στο «Cosa Nostra», το σχήμα ήταν κυλινδρικό, σαν
το πλαστικό δοχειάκι που κρύβει το παιχνιδάκι στα αυγά Kinder. H γεύση είχε
χαθεί στον δρόμο, όπως και η υφή. Δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν τηγανητό λαπά
με λίγο προσιούτο και ελάχιστη μοτσαρέλα, χωρίς ίχνος αλατιού.

Οι Ιταλοί συνοδοί μας παράγγειλαν με τον παραδοσιακό τρόπο της πατρίδας τους:
πρώτα ένα πιάτο από ζυμαρικά με θαλασσινά και δεύτερο το κυρίως – ένα κότσι ή,
όπως το λένε οι Ιταλοί, osso buco. Τα θαλασσινά ποτέ δεν μαγειρεύονται μέσα
στη σάλτσα, μας εξηγούσε ο Αλεσάντρο, κοιτάζοντας το ολοκόκκινο κατασκεύασμα
μπροστά μας. «Σ’ εσάς τους Έλληνες δεν αρέσουν τα ζυμαρικά al dente;»,
αναρωτήθηκε μόλις το δοκίμασε. Ήταν όντως παραβρασμένα και η συνολική γεύση
μονόπλευρη, χωρίς οσμή. Το ριζότο που δοκιμάσαμε (από περιέργεια) ήταν
καλύτερο, φτιαγμένο έτσι ώστε να έχει τη σωστή «δαγκωτή» αλλά κρεμώδη υφή και
οι γαρίδες μαγειρεμένες μέχρι εκεί που πρέπει. Εγώ ήθελα να δοκιμάσω ένα
γεμιστό ζυμαρικό κι έτσι κατέληξα στα τορτέλι με αστακό, κάτι σαν ραβιόλια, τα
οποία πέρασαν το γευστικό τεστ των 2 Ιταλών μαγείρων. Μόνο που δεν σερβίρουν
τίποτε εδώ σε ζεστό πιάτο, με αποτέλεσμα μέχρι να φτάσει στο τραπέζι να είναι
χλιαρό και, μέχρι να περάσουν 2 λεπτά, κρύο! Το κότσι δεν είχε εμφάνιση – σαν
κοκκινιστό ήταν – ενώ συνήθως παρουσιάζεται πιο «δραματικά», σερβιρισμένο με
το κόκαλο. Όσον αφορά το ριζότο μιλανέζ που το συνόδευε, απουσίαζε το
κυριότερο γευστικό στοιχείο: το σαφράν.

Τα γλυκά ήταν θλιβερά. Μόνο το τιραμισού τρωγόταν. Μια τάρτα από τυρί και
κεράσια είχε μια ζύμη χοντρή σαν το δάχτυλό μου – αφήστε που ήθελε πριόνι για
να κοπεί και είχε μια γεύση σαν τα κατεψυγμένα που παρασκευάζουν οι μεγάλες
εταιρείες τροφίμων! Στα πελώρια canoli (το κλασικότερο γλυκό της Σικελίας και
της Νάπολης) αναγκαστήκαμε να εξηγήσουμε στους επισκέπτες μας τι εννοούμε
εμείς οι Έλληνες με την έκφραση «με το συμπάθιο»! H μερίδα ήταν τεράστια, η
ζύμη κατακαμένη και η κρέμα γλυκιά μεν, αλλά γευστικά μηδέν.

Πραγματικά απογοητεύθηκα εδώ, ασχέτως εάν – σε ό,τι αφορά το περιβάλλον – είχα
την ψευδαίσθηση έστω και για ένα δευτερόλεπτο πως είχα ταξιδέψει σε άλλον
τόπο. Δεν ξέρω τι είναι πιο ανησυχητικό: το επίπεδο της κουζίνας ή η τρέλα των
Αθηναίων να τρώνε μάπες χωρίς να το ξέρουν και να τα πληρώνουν χρυσά…

«Cosa Nostra»: Αγίας Θέκλας 5, Ψυρή. Τηλ. 210-3310.900