ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτή είναι η δική μας «Eκκλησία»

Με την καλή (και, παρεμπιπτόντως, σούπερ τρέντι) φίλη πηγαίνουμε κάθε χρόνο,
βράδυ της Κυριακής των Βαΐων, στη μικρή εκκλησία στην Πλάκα. Έχει καθιερωθεί,
σαν ένα δικό μας έθιμο εδώ και χρόνια, για να ακούσουμε την Ακολουθία του
Νυμφίου. Μετά, κατηφορίζουμε – απίστευτα ήρεμες – τα πλακόστρωτα σοκάκια και
τα ασβεστωμένα σκαλιά, μυρίζουμε τις γλυκιές μυρωδιές που μόνο τη Μεγάλη
Εβδομάδα βγάζουν τα λουλούδια και κοιτάμε ψηλά τα μοβιά και ρόδινα χρώματα που
ντύνεται ο ουρανός ειδικά γι’ αυτές τις μέρες…

H Μεγάλη Παρασκευή είναι οπωσδήποτε το «Γλυκύ μου Έαρ» από τη φωνή της Ειρήνης
Παπά. Και εκείνη τη μέρα, θα βρούμε ένα ακόμα πιο ήσυχο μέρος για να
συνοδεύσουμε τον Επιτάφιο από μακριά – η καλύτερη χρονιά ήταν εκείνη στον
απόκρημνο βράχο του μοναστηριού στα Μετέωρα ή, μήπως, σε εκείνο το χωριουδάκι
έξω από την Άρτα (συναπάντημα στον δρόμο προς τα Γιάννινα), με τους λιγοστούς
γέροντες και τα ακόμα πιο λίγα παιδιά να ψάλλουν μέσα στα χωράφια…

Το βράδυ της Ανάστασης, η χαρούμενη φλόγα θα ανάψει τα απλά λευκά κεριά – και
για λίγο την καρδιά μας – στο ξωκκλήσι στο Λαγονήσι ή σε κάποιον άλλο λευκό
σταυρό δίπλα στη θάλασσα σε ένα ήσυχο νησί.

Αυτή είναι η δική μας «Εκκλησία». Πιο πολύ μέσα μας, δίπλα στη Φύση ή έστω σε
ένα ξεχασμένο ξωκκλήσι του Αιγαίου ή της Κρήτης. Αυτή η «Εκκλησία» δεν ξέρει,
ούτε και πολυνοιάζεται, για Βαβύληδες, αγοραπωλησίες και εκμισθώσεις
εκκλησιαστικών περιουσιών, δικαστικο-παπαδίστικα κυκλώματα, ράσα πάνω από
στρινγκ, Χρυσοπηγές και αρχιεπισκοπικές ίντριγκες. Αυτή την ομορφιά δεν μπορεί
κανείς να μας την πάρει….