Διαδοχικές αλήθειες

Αλλιώς τα περίμεναν, αλλιώς τους ήρθαν. Στην οικονομία, στον βασικό μέτοχο και στα εξωτερικά, ο Κώστας Καραμανλής και οι συν αυτώ έχουν βρεθεί σε άγνωστο τοπίο. Στη φωτογραφία μιλούν τα βλέμματα

ΥΠΑΡΧΕΙ MIA ΑΛΗΘΕΙΑ – ή πολλές αλήθειες; H κυβέρνηση Καραμανλή δεν
βλέπει το θέμα φιλοσοφικά, αλλά πολιτικά. Στην περίπτωσή της, οι αλήθειες
είναι πολλές και μάλιστα διαδοχικές.

Οι αλήθειες διαδέχονται η μία την άλλη από τις 8 Μαρτίου 2004 όταν η N.Δ. ήρθε
στην εξουσία.

Πρώτο – ανώδυνο – παράδειγμα: τα Ολυμπιακά. Πέρσι την άνοιξη, η κυβέρνηση
έκρουσε τον κώδωνα του συναγερμού ότι τα έργα δεν θα ήταν έτοιμα εγκαίρως.
Φυσικά, τον Αύγουστο όλα ήταν έτοιμα.

Δεύτερο – επώδυνο – παράδειγμα: η οικονομία. H κυβέρνηση έκανε απογραφή
φέρνοντας το έλλειμμα στα όρια του 3%. Μετά τα πηγαινέλα των γραφειοκρατών της
Γιούροστατ, αυτό διπλασιάστηκε. H κυβέρνηση βεβαίωνε ότι η απογραφή δεν θα
θίξει την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ το 1999-2000, πράγμα που τελικά έγινε.
Ύστερα, η κυβέρνηση μιλούσε για ήπια προσαρμογή και ο Γιώργος Αλογοσκούφης
διερρήγνυε τα ιμάτιά του στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό πέρσι τον
Δεκέμβριο ότι δεν θα μπουν φόροι και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να
αυξηθεί ο ΦΠΑ. Κι αυτό έγινε μερικούς μήνες μετά.

Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΕΤΟΧΟΣ είναι ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα. Από τον
περασμένο Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα, Καραμανλής, Παυλόπουλος, Ρουσόπουλος και
Αντώναρος σερβίρουν διαδοχικές αλήθειες. Τελικά, φτάσαμε στην αναστολή
κονδυλίων και στο «πίσω ολοταχώς» σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο.

Πρόκειται για πολιτική μέθοδο – ή απλώς δεν ξέρουν τι τους γίνεται; Μάλλον το
δεύτερο. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που αλλιώς τα περιμένει κι αλλιώς της
έρχονται. Αυτό φαίνεται κι από την ψυχολογική της διάθεση.

Ο Κώστας Καραμανλής πήγε δυο βραδιές συνέχεια στο συνέδριο του «Εκόνομιστ». Το
πρώτο βράδυ είχε δίπλα του τον Ντόναλντ Τζόνστον του ΟΟΣΑ, το δεύτερο βράδυ
τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργο Αλογοσκούφη. Πρόσωπο που
βρισκόταν σε διπλανό τραπέζι επιμένει πως «ο Πρωθυπουργός ήταν συνοφρυωμένος
και κλεισμένος στον εαυτό του. Μιλούσε μόνο με τον Τζόνστον και τον
Αλογοσκούφη και κανέναν άλλο. Στα κενά, κοιτούσε το πιάτο του – που ήταν
άδειο».

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ οι διαδοχικές αλήθειες πληρώνονται. Άλλωστε, η έκφραση
«διαδοχικές αλήθειες» είναι απλώς ένας ευφημισμός για τα κατά συρροήν ψεύδη.

Μέσα σε δεκατρείς μήνες η κυβέρνηση καταρρέει στις δημοσκοπήσεις. H πτώση
συμπαρασύρει και τα προσωπικά νούμερα του Καραμανλή. Αυτό ακυρώνει τη βασική
στρατηγική του Μαξίμου. Να κρατήσει ψηλά και άφθαρτο τον Πρωθυπουργό, άσχετα
από τις υπουργικές αβαρίες που θα μπορούσε να θεραπεύει ένας εκάστοτε
ανασχηματισμός.

Κάπως έτσι, τόσο η κυβέρνηση όσο και ο Καραμανλής προσωπικά έχουν βρεθεί σε
άγνωστο τοπίο. Στην οικονομία έλεγαν πως «θα το πάμε λάου λάου» και ανέφεραν
ως θρίαμβο τη διετία που τους έδωσαν οι Βρυξέλλες. Τώρα κάνουν λιτότητα
εξπρές. Με τον βασικό μέτοχο υπολόγιζαν να αλλάξουν τους, κατά την αντίληψή
τους, συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ επιχειρηματιών και πολιτικής εξουσίας. Αντ’
αυτού, βρέθηκαν σε μετωπική τροχιά σύγκρουσης με την Κομισιόν. Οι εξελίξεις
αυτές δεν είναι άμοιρες του αισθήματος αποπροσανατολισμού που εμφανίζουν πολλά
στελέχη της N.Δ.

Αντί για το όνειρο της καραμανλικής οκταετίας, η κυβέρνηση ζει τον εφιάλτη
μιας αναποτελεσματικής καθημερινής διαχείρισης. Όσο οι αλήθειες διαδέχονται η
μία την άλλη, το άγχος μεγαλώνει.