Aγοράζουν γη στα Bαλκάνια

Ο Κώστας Κωνσταντινίδης, 59 χρόνων, από το Δρέπανο Κοζάνης, με ρίζες
ποντιακές – οι γονείς του έφθασαν στον κάμπο της Κοζάνης το 1922 από την
Τραπεζούντα – είναι παραγωγός πατάτας, ζαχαρότευτλων και σιτηρών, που πάντα
έπαιρνε ρίσκο. Ήταν από τους πρώτους που έκαναν γεωτρήσεις στην περιοχή,
αγόραζε πάντα τα πιο μοντέρνα μηχανήματα, δεν δίσταζε να πάρει αποφάσεις όταν
έκρινε ότι θα βελτιωνόταν η παραγωγή του.

O Κώστας Κωνσταντινίδης, από το Δρέπανο Κοζάνης, άρχισε τις αγορές γεωργικών εκτάσεων στην παραδουνάβια περιοχή της Βραΐλας πριν από τρία χρόνια. Σήμερα κατέχει γεωργική γη 4.000 στρεμμάτων και την επόμενη άνοιξη φιλοδοξεί να σπείρει ζαχαρότευτλα σε έκταση 3.000 στρεμμάτων

Πριν από τρία χρόνια άρχισε τις αγορές γεωργικών εκτάσεων στην παραδουνάβια
περιοχή της Βραΐλας. Πρωταγόρασε με 15 ευρώ το στρέμμα και τώρα, λόγω του
ανταγωνισμού Γερμανών, Ιταλών και Αμερικανών, αγοράζει με 50 ευρώ το στρέμμα.
Σήμερα κατέχει γεωργική γη 4.000 στρεμμάτων και μια φάρμα 10 στρεμμάτων, με
σπίτι μεγάλο και μεταλλική κατασκευή αποθήκευσης μηχανημάτων και εργαλείων. Το
καλοκαίρι θα αρχίσει να προετοιμάζει τα χωράφια και φιλοδοξεί την επόμενη
άνοιξη να σπείρει ζαχαρότευτλα σε έκταση 3.000 στρεμμάτων. Έχει διερευνήσει
την αγορά, θα επωφεληθεί από το χαμηλό κόστος καλλιέργειας και το παρθένο του
εδάφους. Υπολογίζει σε στρεμματική απόδοση διπλάσια της Κοζάνης και βεβαίως
αποτιμά ως κυρίαρχο το πλεονέκτημα της μεγάλης έκτασης. «Εγώ ξέρω να καλλιεργώ
και εκεί περισσεύει η γη», θα μας απαντήσει όταν τον ρωτήσαμε για το ρίσκο που
παίρνει.

Συνεργασία. Στην επαφή με τη Ρουμανία συνέβαλε το Κέντρο Διαβαλκανικής
Συνεργασίας του Νομού Κοζάνης που ιδρύθηκε το 1999 με πρωτοβουλία του τότε
νομάρχη Πασχάλη Μητλιάγκα. Το Επιμελητήριο Κοζάνης αδελφοποιήθηκε με το
αντίστοιχο της Βραΐλας, όπου υπάρχει ισχυρή ελληνική παρουσία. Ζουν εκεί
περίπου 2.500 Έλληνες εγκατεστημένοι από το 1600. Ο κ. Κωνσταντινίδης βρέθηκε
με ένα χορευτικό συγκρότημα στη συγκεκριμένη πόλη, ήλθε σε επαφή με τους εκεί
Έλληνες και κάπως έτσι άρχισε να αγοράζει γη στη Ρουμανία. Το παράδειγμά του
ακολούθησαν άλλοι τρεις – τέσσερις από την περιοχή και πολύ περισσότεροι από
άλλες περιοχές της Μακεδονίας, όπως βεβαίωσε «TA NEA» ο κ. Δημ. Καμαριάδης,
γραμματέας της νομαρχίας στη θητεία Μητλιάγκα.

Διέξοδοι. «H χώρα έχασε ευκαιρίες και χρόνο πολύτιμο, επειδή η Αθήνα
δεν μπορούσε να καταλάβει την αλλαγή που γινόταν στη Βαλκανική και η
Θεσσαλονίκη, με την ηγεσία που έχει, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις
απαιτήσεις των καιρών», θα μας πει ο κ. Καμαριάδης, για να συμπληρώσει πως
«όλοι οι δήμοι και οι νομαρχίες της χώρας θα μπορούσαν να δημιουργήσουν
σχέσεις με περιοχές των Βαλκανίων, να καλλιεργήσουν δεσμούς και να προσφέρουν
διεξόδους στους νέους μας». «Ευκαιρίες υπάρχουν ακόμη πολλές», φωνάζει, στην
κυριολεξία, ο κ. Κωνσταντινίδης και εξηγεί πως «θέλει κινητοποίηση και αποβολή
του φόβου. H ιδιοκτησία προστατεύεται πιο πολύ στη Ρουμανία από ό,τι εδώ. Εκεί
υπάρχει Κτηματολόγιο και όταν αγοράζεις μαζί με τους τίτλους ιδιοκτησίας
παίρνεις και επικυρωμένο τοπογραφικό, που βεβαιώνει τα όρια, κατοχυρώνοντας
την ιδιοκτησία».

«Με πολλή δουλειά καταφέραμε να σταθούμε»

Στο Κιλκίς, ένας ταπεινός νέος, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια δούλευε στο
βενζινάδικο του πατέρα του, έκανε το μεγάλο βήμα. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
πήρε την απόφαση και πέρασε απέναντι στη Βουλγαρία ιδρύοντας το πρώτο πρατήριο
καυσίμων στον δρόμο για τη Σόφια. Πέρασε δυσκολίες, άντεξε την πίεση της
τοπικής «μαφίας» και σήμερα, 40 χρόνων, διαθέτει τρία μεγάλα βενζινάδικα και
εμπορεύεται πετρελαιοειδή στην αγορά της γειτονικής χώρας. Ο τζίρος του 2004
ξεπέρασε τα 15 εκατ. ευρώ και τώρα αναζητεί ευκαιρίες γης κατά μήκος των
οδικών αξόνων, προκειμένου να δημιουργήσει προϋποθέσεις μεγαλύτερης ανάπτυξης.

«Ήταν δύσκολα», θα μας εξομολογηθεί, «αλλά με πολλή δουλειά καταφέραμε να
σταθούμε». «Τώρα τα πράγματα βελτιώνονται, η ευρωπαϊκή προοπτική αναγκάζει τη
Βουλγαρία να βελτιώσει τη νομοθεσία της και πιστεύω, όπως και πολλοί
Βορειοελλαδίτες που αγοράζουν γη και ακίνητα στη Σόφια, στη Βάρνα και στη
Φιλιππούπολη, ότι θα υπάρξουν κέρδη μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή
Ένωση».

Φυτώρια δένδρων. «Εκτάσεις 200-300 στρεμμάτων αγοράζουν στη Βουλγαρία
πολλοί Έλληνες που ασχολούνται με φυτώρια δένδρων», θα μας πει, πάλι στο
Κιλκίς, ο αυτοδίδακτος κηποτέχνης και θιασώτης της αρχιτεκτονικής των κήπων
Παύλος Περζικιανίδης, ο οποίος για χρόνια εργάστηκε στη γειτονική χώρα.
«Αποδίδει σημαντικά κέρδη η παραγωγή δενδρυλλίων», δηλώνει και εξηγεί ότι οι
Βούλγαροι αγαπούν τα οπωροφόρα δένδρα και φυτεύουν συνεχώς», καθώς φαίνεται
πως στερήθηκαν τα φρούτα στα χρόνια του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Άλλος κόσμος, άλλη νοοτροπία, πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που επικρατεί στον
πολιτισμό του «Fame story» και της Παπαρίζου, που γοητεύει και εκφράζει τους
άπραγους και ανήμπορους κυβερνώντες. Ίσως, αν ποτέ ξεφύγουν από την περιοχή
της επικοινωνίας, ανακαλύψουν τι συμβαίνει γύρω τους, έξω από τα δεσμευτικά
τείχη της Πλατείας Κολωνακίου…

Ανοίγει δρόμους η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Σε χρόνους άγονους για την πολιτική, σε μια περίοδο που στην Αθήνα η ηγεσία
αναπαράγει τα αδιέξοδά της εγκλωβισμένη στο σκοτεινό δωμάτιο της επικοινωνίας,
στην ύπαιθρο και δη στις απομακρυσμένες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας οι
πολίτες αναζητούν διεξόδους εκτός των συνόρων.

Αγρότες, μικροί επαγγελματίες, απλοί καθημερινοί άνθρωποι, χωρίς εκπαίδευση
ξεχωριστή, ψάχνουν ευκαιρίες στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στα Σκόπια και στη
Σερβία, αγοράζουν γεωργικές εκτάσεις και αστική γη, προκειμένου να επεκτείνουν
τις δραστηριότητές τους.

Παίρνουν ρίσκο προσωπικό, βρίσκουν συνεργάτες στο παλαιό ελληνικό στοιχείο που
ζει αιώνες εκεί, κινούνται με ταχύτητα και ευκολία μεγάλη στη Βαλκανική,
αναβιώνουν στην πράξη τη Χάρτα του Ρήγα.

Από τoν 18ο αιώνα. H κινητικότητα των Ελλήνων που κατοικούν στην
ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Ελλάδας και περισσότερο εκείνων που βρίσκονται
κοντά στη μεθόριο αυξάνεται συνεχώς, δίδοντας την αίσθηση επικοινωνίας
αντίστοιχης εκείνης του 18ου αιώνα, όταν τα καραβάνια των Ελλήνων παραγωγών
και εμπόρων από τα Αμπελάκια και τα Ζαχοροχώρια γέμιζαν τις αγορές του
Βουκουρεστίου, της Φιλιππούπολης, του Βελιγραδίου, της Οδησσού και άλλων
σημαντικών πόλεων της εποχής εκείνης.

Ειδικώς προς τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, όπου η αναμενόμενη ένταξη στην
Ευρωπαϊκή Ένωση και η προσαρμογή της νομοθεσίας στο Κοινοτικό Δίκαιο
περιορίζει σημαντικά τους πολιτικούς και άλλους κινδύνους, οι αγορές έχουν
αυξηθεί κατακόρυφα τελευταίως. Όπως επισήμως καταγράφεται από τις βόρειες
νομαρχίες της χώρας, Έλληνες αγρότες και επαγγελματίες αγοράζουν μεγάλες
γεωργικές εκτάσεις στις παραδουνάβιες περιοχές της Ρουμανίας και μικρότερες
στη Βουλγαρία.

Στη Ρουμανία, όπου περισσεύει η γη, οι τεράστιες αρδευόμενες εκτάσεις
προσφέρονται σε πολύ χαμηλές τιμές, προσελκύοντας έμπειρους Έλληνες παραγωγούς
ζαχαρότευτλων, καλαμποκιού και σόγιας. Έλληνες αγρότες έχουν αγοράσει χιλιάδες
στρέμματα στις παραδουνάβιες περιοχές σε τιμές μέχρι 50 ευρώ το στρέμμα. Στη
Βουλγαρία αγοράζονται μικρότερες εκτάσεις κατά μήκος των οδικών αξόνων με
σκοπό την ίδρυση πρατηρίων καυσίμων ή άλλων εμπορικών δραστηριοτήτων, ενώ στη
Βάρνα και στη Φιλιππούπολη οι αγοραζόμενες γεωργικές εκτάσεις αξιοποιούνται
για την παραγωγή οπωροφόρων δενδρυλλίων, που γίνονται ανάρπαστα στη γειτονική
χώρα, επειδή κατά παράδοξο τρόπο οι γείτονες στα χρόνια του υπαρκτού είχαν
περιφρονήσει τις ροδακινιές, τις κερασιές, τις δαμασκηνιές και άλλα ταπεινά
αλλά αξιαγάπητα από τους Βουλγάρους δένδρα.