H ώρα των υποχωρήσεων

Ευτυχώς, η κυβέρνηση αποφάσισε να μη θέσει άλλο σε δοκιμασία τις σχέσεις της
χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να κάνει πίσω στο θέμα του βασικού μετόχου.
Αν κάνει τώρα τις απαραίτητες υποχωρήσεις και στο θέμα του τρόπου παραγωγής
και ελέγχου δημοσίων έργων, ίσως μπορέσει να κλείσει τα κυριότερα ανοιχτά
μέτωπα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να αρχίσει μια πιο δημιουργική περίοδος στην
οικονομία από αυτήν που ζήσαμε τους τελευταίους μήνες.

Ανησυχία για το «αύριο»

H αλήθεια είναι ότι η εικόνα που επικρατεί το τελευταίο διάστημα, είναι
επιεικώς ανησυχητική σε ό,τι αφορά τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας. H
τελευταία έρευνα του Ινστιτούτου Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών, τον
Μάρτιο, για τις προσδοκίες των επιχειρηματιών δεν θα μπορούσε να είναι πιο
αποκαλυπτική. Ο σχετικός δείκτης οικονομικού κλίματος υποχώρησε στο χαμηλότερο
επίπεδο των τελευταίων ετών (από το 2003), κάτι που σημαίνει ότι όλη η
αισιοδοξία των Ολυμπιακών Αγώνων όχι μόνο εξατμίσθηκε, αλλά και
αντικαταστάθηκε από ανησυχία για το «αύριο». Πλέον, το μόνο που βλέπουν
μπροστά τους οι επιχειρηματίες είναι αβεβαιότητα και μια κυβέρνηση που έχει
επικεντρώσει τις προσπάθειές της στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Κάτι που μοιραία θα οδηγήσει σε συρρίκνωση της ζήτησης για τα προϊόντα και τις
υπηρεσίες τους, καθώς θα κλείσουν οι στρόφιγγες του δημοσίου χρήματος.

Άπνοια στις κατασκευές

Ειδικά για τον κατασκευαστικό κλάδο οι στρόφιγγες έχουν κλείσει, καθώς η
δραστηριότητα στα δημόσια έργα είναι σχεδόν ανύπαρκτη – και λόγω των
προβλημάτων με την E.E. – ενώ η κυβέρνηση καθυστερεί να καταβάλει τα
δεδουλευμένα στις εταιρείες, με αποτέλεσμα να τις οδηγεί σε οικονομικό
αδιέξοδο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο δείκτης προσδοκιών των επιχειρηματιών στον
τομέα των κατασκευών βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από τα τέλη της
δεκαετίας του 1990. Κατόπιν αυτού, δεν είναι να απορεί κανείς πώς ο υπουργός
ΠΕΧΩΔΕ, κ. Γ. Σουφλιάς, έκανε επίθεση φιλίας στις κατασκευαστικές εταιρείες
την περασμένη Τρίτη και υποσχέθηκε πρόγραμμα 13,5 δισ. ευρώ.

H εξασφάλιση ικανοποιητικών ρυθμών ανάπτυξης ήταν όχι μόνο προεκλογική
υπόσχεση της N.Δ., αλλά και η μόνη ελπίδα για να περάσει η χώρα με όσο γίνεται
λιγότερες απώλειες από τη δοκιμασία της δημοσιονομικής προσαρμογής. Την ελπίδα
αυτή, όμως, ψαλίδισε η ίδια η κυβέρνηση με τους χειρισμούς της στο θέμα του
βασικού μετόχου και των έργων του Γ’ ΚΠΣ. Έτσι, μεθαύριο θα έρθει ακόμη και η
Τράπεζα της Ελλάδος να υποστηρίξει – στην έκθεση του διοικητή της – ότι ο
ρυθμός ανάπτυξης το 2005 μετά βίας θα πλησιάσει το 3%, από 4,2% το 2004.

H αναζήτηση συμβιβασμού με την E.E. και η σπουδή στην αναθέρμανση του
κατασκευαστικού έργου είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει τώρα η κυβέρνηση,
για να περιορίσει τη ζημία. Για να την καλύψει, πάντως, αδύνατον.