ΣE ΠPΩTO ENIKO H άνοιξη των (ψεύτικων) υποσχέσεων…

Το επαναληπτικό φτέρνισμα είναι που με ταράζει περισσότερο απ’ όλα. Ααααψα!
Και ώσπου να προλάβω να πάρω ανάσα, αααψα – για δεύτερη και τρίτη και τέταρτη
φορά, μέχρι που θολώνει ο κόσμος γύρω μου κι εγώ στροβιλίζομαι και χάνομαι
μέσα σε δυο τεράστια ρουθούνια που καταπίνουν τα πάντα. Βαρύ πράγμα η άνοιξη –
το λέω κάθε άνοιξη. Βαρύ και ταυτόχρονα γλυκό. Πολύ γλυκό. Σαν επίθεση
καλοσύνης (γενναιοδωρίας, ομορφιάς κ.λπ.) σε έναν κόσμο θολό, που δεν αντέχει
τόσα χρώματα, αρώματα, φως, όλα μαζί, ταυτόχρονα, στη ρουτίνα μιας ημέρας. Το
φτέρνισμα και την ελαφριά φαγούρα στα πόδια (γιατί χτυπάει και στα κάτω άκρα)
τα αντιμετωπίζω καρτερικά – έχω μάθει πλέον. Όσο για το ψυχολογικό κομμάτι;
(εκείνο το – πώς να το πω – το φούσκωμα στα σωθικά που σου έρχεται να πάρεις
το αυτοκίνητο και να σανιδώσεις το γκάζι;) Σαν συνειδητοποιημένη καταναλώτρια,
με πιάνει μια παραζάλη, ένα ανοικονόμητο πράγμα, μπροστά σε οτιδήποτε
«τονώνει» τη φαντασίωση για την εκ θεμελίων (!!!) ανανέωση της εμφάνισης –
φαντασίωση που, όπως καταλαβαίνετε, ξεσπάει στο πορτοφόλι. Προβλέψιμη η κυρία
ε; Άλλη μία «κλινική περίπτωση», από κείνες που – κατά εκατοντάδες –
επισκέπτονται το σούπερ μάρκετ για να χαζέψουν τις μουστάρδες; Θα συμφωνήσω.
Είμαστε προβλέψιμοι εμείς οι άνθρωποι. Φοβιστικά επαναλαμβανόμενοι – ακόμα και
στις αλλεργικές μας αντιδράσεις.

Αλλά τι φταίω εγώ που όλα τακτοποιούνται μέσα μου όταν μυρίζω καινούργιο στα
ανανεωμένα ράφια των καταστημάτων (ακόμα και αν η τσέπη μου δεν αντέχει πολλά
πολλά); Τι φταίω που, ειδικά αυτή την εποχή, νιώθω μια οικειότητα, μια
θαλπωρή, όταν ανοίγω τις όμορφα συσκευασμένες κρέμες που υπόσχονται να σε
κάνουν θεά μέσα σε 15 ημέρες; Δεν έχει να κάνει με το μυαλό αυτό. Με το
συναίσθημα έχει να κάνει κι αυτό δεν επιδέχεται λογοκρισία. Εξάλλου είναι αργά
πλέον για ψυχαναλύσεις και τα σχετικά. Το «κακό» είναι τσιμεντωμένο όσο και το
φτέρνισμα. Επιπλέον έχω μάθει και το χαίρομαι. Άνοιξη του φτερνίσματος, της
φαγούρας και των αρωμάτων. Άνοιξη των (ψεύτικων) υποσχέσεων. Ειδικά γι’ αυτό
το τελευταίο, η πιο γλυκιά εποχή του χρόνου…