Όχι στις εύκολες λύσεις για το Aσφαλιστικό

Καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι θα καταλήξει σε ουσιαστικά αποτελέσματα ο
διάλογος για το Ασφαλιστικό και το εργασιακό, που έσπευσε να εγκαινιάσει ο κ.
Αλογοσκούφης με αφορμή μια μελέτη της ΓΣΕΕ για το θέμα. H ίδια η κυβέρνηση
αφήνει να εννοηθεί ότι δεν προγραμματίζει να καταθέσει ούτε μία νομοθετική
ρύθμιση για το Ασφαλιστικό στη διάρκεια της θητείας της, ενώ η μόνη πιθανή
ρύθμιση που «βλέπει» αφορά το εργασιακό και συγκεκριμένα τη διευθέτηση του
χρόνου εργασίας. Τον διάλογο, λέει, τον θέλει προς το παρόν μόνο για λόγους
«ζύμωσης».

Ούτως ή άλλως, όμως, ο προβληματισμός γύρω από το θέμα στην κοινωνία – όχι
μόνο στους επίσημους φορείς της – έχει αρχίσει. Τα ερωτήματα για το μέλλον των
Ταμείων και τη βιωσιμότητά τους πλανώνται εδώ και καιρό στην ατμόσφαιρα και
κάθε εργαζόμενος θέλει να γνωρίζει αν η σύνταξή του κινδυνεύει ή όχι. Και, για
να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η μελέτη της ΓΣΕΕ δεν έκλεισε αλλά
άνοιξε το θέμα, αφού αναγνώρισε ότι έπειτα από λίγα ή περισσότερα χρόνια
(ανάλογα με τις συνθήκες) το IKA θα αντιμετωπίσει πρόβλημα.

Είναι ευκαιρία

Είναι, λοιπόν, ευκαιρία, τώρα που το θέμα έχει ανοίξει, να τεθεί και στην
πραγματική του διάσταση. Να εντοπισθεί, δηλαδή, ποια είναι η πληγή και ποιες
οι ενδεδειγμένες θεραπείες. Διότι, αντίθετα με όσα θέλουν να μας κάνουν να
πιστέψουμε ορισμένοι τεχνοκράτες διεθνών και ελληνικών οργανισμών, δεν
υπάρχουν μόνον οι εύκολες συνταγές του τύπου «πονάει πόδι, κόψει πόδι».
Αντίθετα, οι συνταγές αυτές, εκτός από κοινωνικά απαράδεκτες, είναι ίσως και
αναποτελεσματικές για την περίπτωση της Ελλάδας.

Ήδη, η μελέτη της ΓΣΕΕ έδειξε ότι η παράταση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης
ελάχιστα αποτελεσματική θα είναι όσον αφορά την οικονομική ενίσχυση του IKA.
Ένας έστω και μικρός περιορισμός της εισφοροδιαφυγής μπορεί να αποφέρει πολύ
περισσότερα. Άλλωστε, αντίθετα με την κοινή δοξασία, τα στοιχεία της
Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν συνταξιοδοτούνται νωρίτερα από
τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, αλλά λίγο αργότερα από τον μέσο όρο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Σημαίνει ότι οι λύσεις του πρέπει
να είναι δίκαιες και κοινωνικά ανεκτές και όχι μια αβασάνιστη μεταφορά των
αγαπημένων κλισέ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο
θα μπορέσουν να γίνουν αποδεκτές και οι όποιες θυσίες «κεκτημένων» ενδεχομένως απαιτηθούν.