Πρόσωπα H μούσα για τον ποιητή

Χάνα Συγκούλα. Στη Λιλί Μαρλέν του Φασμπίντερ, το 1980

H Χάνα Συγκούλα μιλάει για τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, το τρομερό παιδί του
γερμανικού κινηματογράφου που έφυγε πρόωρα, μόλις 37 χρόνων, το 1982, και θα
πατούσε τα 60 φέτος την άνοιξη. «Δεν ήταν σαν τους άλλους, με το λίγο
μογγολικό, ασιατικό πρόσωπό του, δυνατός και ντροπαλός μαζί, ευάλωτος και
αντάρτης. Το ταλέντο του ήταν ήδη εκρηκτικό, έβγαινε από τα πλαίσια… Πήγα
στον θίασό του, τον Action Theater, παίζαμε συνεχώς, χωρίς ουσιαστικά να
κάνουμε πρόβες. Δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τη σκηνή».

«Ζούσαμε σ’ ένα μεγάλο σπίτι στην εξοχή, κοντά στο Μόναχο, σε διαρκή
αναβρασμό, σοκάραμε, κινούμασταν, μια μικρή αναρχική ομάδα επτά – οκτώ
προσώπων. Υπήρχε μια πισίνα και το Σαββατοκύριακο ήταν γεμάτη κόσμο. Το νερό,
τα αστεία, ο έρωτας, κυρίως τα κούμπα λίμπρε… Πολύ γρήγορα η ενέργειά του
είχε συνεπάρει τα πάντα κι εμάς μαζί. Τέσσερις ή πέντε ταινίες τον χρόνο:
ήθελε να έχει γυρίσει τριάντα ταινίες την ημέρα που θα έκλεινε τα 30».

«Ο κόσμος του ήταν οι μικρομαφιόζοι, οι πουτάνες… Ο πατέρας του ήταν γιατρός
σ’ αυτούς τους κύκλους. Και ο Ράινερ ένιωθε να τον ελκύουν. Στο “Κατσελμάχερ”
(1969) γυρίζαμε στην αυλή όπου μεγάλωσε, στο μπιστρό του, με τα κορίτσια
κουρνιασμένα πάνω στα ταμπουρέ σαν πουλιά. Έπαιρνε τα πράγματα όπως ήταν,
ήθελε να αδειάσει την οθόνη από κάθε επισημότητα. Του άρεσε να ανακατεύει τα
αντίθετα: εικόνες σκοτεινές και βρώμικες για να γυρίσει κάτι φωτεινό και
παραμυθένιο. Στο τέλος της ταινίας αυτής, στην οποία ήμασταν ένα ωραίο
ζευγάρι, μου έλεγε: “Κι εσύ, μάτια σαν άστρα…”».

«Στο “Να φοβάστε την αγία πουτάνα” (1970), η ομάδα είχε ήδη φτάσει στο τέλος
της… Μια ταινία για την πικρία. Ακραία χαοτική. Αισθανόσουν την ταινία σαν
ένα χάπενινγκ, ένα πάρτι με εκρήξεις παντού, πνιγμένο στο αλκοόλ. Εκεί ήταν
που πληροφορήθηκα τον θάνατο της Τζάνις Τζόπλιν, του Τζίμι Χέντριξ. Όλα
τελείωναν μέσα στη βία, την οργή, τη ματαίωση. Το όνειρο μετατρεπόταν σε
εφιάλτη».

«H ταινία που δεν κάναμε μαζί ήταν η ιστορία μιας σουρεαλίστριας ποιήτριας στο
Παρίσι, της ερωμένης του Μπελμέρ. Ήθελα τόσο πολύ να γυρίσω αυτή την ταινία
μαζί του, αλλά ο φίλος του, ο Αρμίν, αυτοκτόνησε τον Ιούνιο του 1978 κι
εκείνος σταμάτησε τα πάντα… Ο Ράινερ ήταν μέσα του ένα αγρίμι, ένα θηρίο που
ήταν επίσης ποιητής».

Αποσπάσματα από συνέντευξη της Χάνα Συγκούλα στη «Λιμπερασιόν», με την
ευκαιρία των εκδηλώσεων για τον Φασμπίντερ που ξεκίνησαν την Τρίτη στο Παρίσι,
στο πολιτιστικό κέντρο Ζωρζ Πομπιντού. Θα συνεχιστούν ώς τις 6 Ιουνίου.