ΣE ΠPΩTO ENIKO Έλεος πια!

Όλοι οι συνάδελφοι στο γραφείο αδυνατούσαμε να βρούμε την ακριβή σημασία του
όρου «polyamorous». «Πολυερωτικές» αποκάλεσε ο ένας τις σχέσεις αυτές,
«πολυσυντροφικές» ο άλλος, «ελευθέριες» τις αποκάλεσε ο σωστότερος.
«Μπουρδολογικές και εξυπνακίστικες», θα τις έλεγα εγώ. Ο λόγος για τον νέο
τύπο σχέσεων, τις οποίες επινόησε ένα ζευγάρι Βρετανών κοινωνιολόγων. «Έχω
έναν μόνιμο σύντροφο, έναν ημιμόνιμο και πολλούς περιστασιακούς, μεταξύ των
οποίων άνδρες και γυναίκες», τονίζει η «εφευρέτις» αυτού του ιδιότυπου όρου
και της μάλλον ιδιότυπης κατάστασης που περιγράφει. Σύμφωνα με την εν λόγω
κυρία, όλοι οι «σύντροφοι» γνωρίζουν ο ένας για την ύπαρξη όλων των υπολοίπων,
ενώ συνδέονται και μεταξύ τους με δεσμούς οιονεί οικογενειακούς.

Έλεος! Μέχρι πότε θα αποτελεί ο αυστηρά ιδιωτικός βίος του καθενός θέμα
κοινωνικό; Το εάν ένας άνθρωπος έχει έναν ή πέντε ή δέκα ή είκοσι εραστές
αφορά τον ίδιο αποκλειστικά. Όταν το θέμα αυτό φτάνει μέχρι τις σελίδες των
εφημερίδων – εν προκειμένω, των «Τάιμς» – μιλάμε είτε για πουριτανισμό της
κλειδαρότρυπας είτε για δήθεν φιλελευθερισμό της κλειδαρότρυπας. Κοινό
στοιχείο των δύο, η κουλτούρα της κλειδαρότρυπας και του κουτσομπολιού που
πλέον επικρατεί, αν δεν κυριαρχεί, σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Είναι
απαράδεκτο στη σύγχρονη κοινωνία μας, η προσωπική ζωή ενός ανθρώπου να
χρησιμοποιείται είτε ως μέσον καταστροφής, ή βλάβης του, είτε ως μέσον
ανέλιξής του.

Επειδή ακριβώς περί αυτού πρόκειται στην περίπτωσή μας. Δύο κοινωνιολόγοι που
έβλεπαν ότι η πολυπόθητη επαγγελματική ανέλιξή τους, όχι μόνον αργούσε, αλλά
ίσως και να μην ερχόταν ποτέ, προφανώς αποφάσισαν να «πιάσουν την καλή»
διατυμπανίζοντας πως… έχουν μία σταθερή σχέση και πολλούς… περισσότερο ή
λιγότερο μόνιμους εραστές, η ύπαρξη των οποίων δεν κλονίζει την αρχική μόνιμη
σχέση τους. Μα καλά, αυτό δεν είναι – συχνά – ο γάμος;