Διαστάσεις Έκρηξη παπολατρίας

Πάπας Ιωάννης Παύλος B’: έφυγε ένας αλάθητος; (του Πλαντύ, από το Λ’Εξπρές)

Δεν είναι μόνο η ποσότητα των αφιερωμάτων. Δεν είναι μόνο η εκτίμηση ότι η
κηδεία της ερχόμενης Παρασκευής θα είναι η μεγαλύτερη πράξη συλλογικού θρήνου
που έχει δει ποτέ ο πλανήτης. Είναι και αυτή η ομοιομορφία των σχολίων, στη
συντριπτική τους πλειονότητα εξυμνητικά, λες και δεν αφορούν έναν άνθρωπο με
ελαττώματα, αδυναμίες, σφάλματα και αντιφάσεις, αλλά έναν αντιπρόσωπο του
Θεού, έναν αλάθητο, όπως ακριβώς θέλει να αντιμετωπίζεται κάθε Πάπας.
Ακόμη κι ο γνωστός βρετανός ιστορικός Τίμοθυ Γκάρτον Ας, ένας «αγνωστικιστής
φιλελεύθερος» όπως αυτοαποκαλείται, έγραψε έναν ύμνο για τον εκλιπόντα,
αφιερώνοντας μόλις δύο αράδες στην εκστρατεία του κατά των προφυλακτικών στον
Τρίτο Κόσμο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πάπας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μάχη κατά των
παντός τύπου δικτατοριών, είτε στην Ανατολική Ευρώπη είτε στη Λατινική
Αμερική. Πράγματι, χωρίς αυτόν μπορεί η Αλληλεγγύη να μην αναδεικνυόταν σε
μείζονα πολιτική δύναμη στην Πολωνία (αν και αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην
ότι δεν θα εξεγείρονταν μια μέρα οι κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»). Σε
δύο τουλάχιστον μεγάλα προβλήματα της εποχής όμως, τη φτώχεια και το AIDS, ο
Πάπας απέτυχε. Φοβούμενος μήπως τα κινήματα των φτωχών της Λατινικής Αμερικής
«μολυνθούν» από τον μαρξισμό, κυνήγησε με μανία τη Θεολογία της Απελευθέρωσης.
Φοβούμενος μήπως το σεξ συνδεθεί με την απόλαυση, και όχι αποκλειστικά με την
τεκνοποιία, έγινε απηνής διώκτης της αντισύλληψης. Έκανε πράγματι σημαντικά
ανοίγματα προς τις άλλες θρησκείες. Ο στόχος αυτών των ανοιγμάτων δεν ήταν
όμως η απελευθέρωση των πιστών από τα δεσμά των προπατορικών τους αμαρτημάτων,
αλλά η ευκολότερη καθυπόταξη των κοινωνιών στους θείους κανόνες, τους οποίους
κανείς δεν μπορεί ή δεν πρέπει να αμφισβητήσει.

Πώς εξηγείται λοιπόν όλη αυτή η «παπολατρία»; Το θρησκευτικό αυτό φαινόμενο,
γράφει ο Πατρίκ Σαμπατιέ στη Λιμπερασιόν, απορρέει από μια τριπλή
αγωνία. Είναι πρώτα η αγωνία των απλών ανθρώπων, που γνωρίζουν ότι μια μέρα θα
πεθάνουν, φοβούνται το μέλλον και λαχταρούν να χαθούν μέσα στο «κοπάδι» που
ακολουθεί τον «βοσκό». Είναι ύστερα η αγωνία των ηγετών, που γνωρίζουν ότι οι
πολιτικές ιδεολογίες απέτυχαν και προσπαθούν να υπερασπιστούν τους
δοκιμασμένους μηχανισμούς ηθικής και κοινωνικής νομιμοποίησης. Είναι τέλος η
αγωνία των θρησκειών, όλων των θρησκειών, που προκειμένου να επιβιώσουν έχουν
εξαπολύσει έναν ιερό πόλεμο εναντίον του σύγχρονου πολιτισμού. Γιατί αυτός ο
πολιτισμός, που βασίζεται στο άτομο, στη γνώση και στην αμφιβολία, απειλεί την
πνευματική και ηθική τάξη της οποίας οι θρησκείες διεκδικούν το μονοπώλιο.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com