Δεν μασάει…

Το όνομά του ακουγόταν τους τελευταίους μήνες. Δεν το πίστευα – απέφευγα να το
πιστέψω. Έλεγα πως θα αρνηθεί. Ή ότι «δεν θα τα βρούνε». Τελικά, ο δικός μας –
και λέω «δικός μας» γιατί έχει κρατήσει την ελληνικότητά του όσο σπάνια την
έχουν κρατήσει Έλληνες του εξωτερικού – Γιώργος Λούκος, ένας από τους Έλληνες
της Διασποράς που διαπρέπουν χωρίς να τους πολυξέρουμε, είπε το «ναι».
Πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ. Εκεί που εγώ προσωπικά, αλλά πιστεύω και
πολλοί άλλοι ακόμα, είχαμε φθάσει στα όρια της απόγνωσης και της πλήξης για
την τύχη των Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, τα οποία βλέπαμε αργά αλλά σταθερά
να μετατρέπονται σε πεδίο για να αλωνίζουν τα καλλιτεχνικά γραφεία και οι
θεατρικοί επιχειρηματίες – «μπάτε σκύλοι αλέστε… » -, εκεί που ακούγαμε να
βοούν τα διαπλεκόμενα και με θλίψη ατενίζαμε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα να
παίρνει βουτιά, εκεί που, αυτοί που γράφαμε, είχαμε αρχίσει να βαριόμαστε πια
να γράφουμε τα ίδια και τα ίδια για την κατάντια τους, ξαφνικά αναθαρρήσαμε. Ο
Λούκος Ξέρει. Και «δεν μασάει». Και είναι έντιμος. Και ικανός. Ο Ικανός. Ο
Μάνατζερ. Αν ξέρει τα πάντα; Όχι βέβαια. Αλλά είναι ικανός και να βρει
συμβούλους και ανθρώπους που να τον πλαισιώσουν και να τον βοηθήσουν. Γιατί
ξέρει και να διαλέγει.