Όποιος νοιάζεται κερδίζει

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ στη Βρετανία γίνονται σπορ των μειοψηφιών. Το 1992 ψήφισε
περίπου το 78% του εκλογικού σώματος, αλλά το 2001 ψήφισε μόνο το 59%, το
χαμηλότερο ποσοστό αφότου υιοθετήθηκε η καθολική ψηφοφορία. Και αυτό μόνο
μεταξύ των εγγεγραμμένων: σ’ ολόκληρη τη χώρα, δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόροι
διαφεύγουν των εκλογικών καταλόγων.

H συνηθισμένη εξήγηση είναι πως αυτό συνιστά ένδειξη πολιτικής απάθειας. Αλλά
έρευνα της Εκλογικής Επιτροπής υποδεικνύει μια διαφορετική ερμηνεία.
Διαπιστώθηκε πως υπάρχει ζωηρό ενδιαφέρον μεταξύ των πολιτών για το πώς
κυβερνώνται, αλλά και τεράστιος σκεπτικισμός για το σημερινό σύστημα: μόνο 3%
των ψηφοφόρων «συμφωνούν απολύτως» ότι έχουν λόγο στον τρόπο που κυβερνάται η
χώρα.

Στις ερχόμενες εκλογές, το Εργατικό Κόμμα έχει τα περισσότερα να χάσει:
περισσότεροι υποστηρικτές του λένε πως είναι λιγότερο πιθανό να ψηφίσουν απ’
ό,τι υποστηρικτές των Συντηρητικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών. Όλοι όμως
οι πολιτικοί οφείλουν να αναρωτηθούν μήπως η απάθεια δεν οφείλεται στην
αδυναμία των ψηφοφόρων να αποφασίσουν, αλλά συνιστά απόφαση.