Πες το ψέματα…

ΠΟΥ ΠΗΓΕ η Πρωταπριλιά, ρε παιδιά; Πού κρύφτηκε; Πού την πήρε το μάτι μου,
τελευταία φορά; Στο ίδιο συρτάρι, την είχα κρυμμένη, κάθε χρόνο τέτοια μέρα!
Τώρα πώς εξαφανίστηκε; Τι είδε – πώς ήλθε – πώς απήλθε; Πώς πέρασε και
προσπέρασε;

H Πρωταπριλιά δεν ήτανε μια οποιαδήποτε πρωτομηνιά. Είχε τη δική της στάμπα,
το δικό της αποτύπωμα. Ήτανε μια ανάσα, μια εισπνοή, η χαρά του Θεού. Καιρό
πριν, οι παρέες σκαρφίζονταν, σκέφτονταν, σκάρωναν, στήνανε μηχανές ολόκληρες.
Καταναλώνανε χρόνο και φαιά ουσία για να στήσουν την φάρσα στα πήλινα πόδια
της. H δική μου η γενιά, σε χρόνια παιδικά κι εφηβικά, έτσι μεγάλωσε. Κάνοντας
πρωταπριλιάτικες φάρσες. ΄H πέφτοντας θύμα τους.

ΘΥΜΑΜΑΙ, παιδάκι, στα χρόνια της χούντας. H μητέρα μου, μόλις είχε βγει
από τη φυλακή. Ακόμα φουλ μέσα στην αντίσταση – είχε στήσει μια ολόκληρη
πρωταπριλιάτικη μηχανή. Τηλεφώνησε σε δέκα διαφορετικούς φίλους της και – δέκα
φορές – επανέλαβε την ίδια ιστορία: Την 1η Απριλίου στις 11 το πρωί, έπρεπε να
πάνε σε ένα συγκεκριμένο σημείο της Αθήνας. Με άκρα μυστικότητα – θα
παραλάβουν ένα δέμα με προκηρύξεις, να το φυλάξουν για δυο μέρες σπίτι τους.
Προσοχή, όμως: Να μην τους δει κανένα μάτι!

Ακριβώς στις 11 το πρωί, ακριβώς στην ίδια γωνία, πήγανε οι δέκα φίλοι τής
μητέρας μου. Πήγανε και – καθώς ήτανε κι όλοι γνωστοί μεταξύ τους – πέσανε,
δέκα άτομα, μούρη με μούρη, ο ένας πάνω στον άλλον.

ΚΟΛΑΣΗ! Πώς να παραλάβεις το «παράνομο δέμα» με άλλους εννέα αυτόπτες
μάρτυρες. Πήγαινε ο ένας λίγο πιο δεξιά ν’ αποφύγει τον δεύτερο, έπεφτε πάνω
στον τρίτο. Έστριβε ο τέταρτος που πήρε το μάτι του τον πέμπτο, σκόνταφτε στον
έκτο. Και «πώς από δω;» και «περαστικός». Και «εδώ μένει μια κουμπάρα μου»,
«πάω στο τυροπιτάδικο που έχει καλές μπουγάτσες!». Μέχρι να ξεφανερωθεί η
Σύλβα και να τους αποκαλύψει τη φάρσα; Δέκα άτομα – δέκα εγκεφαλικά!

Εγώ πάλι ένα ζώον στις φάρσες. Κάτι σαχλές έκανα, κάτι θεόχαζες! Τόσο
βλακώδεις που, με την πρώτη, γνωστοί και φίλοι, τις παίρνανε χαμπάρι. Με το
που ξεκίναγα να τις αρθρώσω, όλοι με αρπάζανε από τα μούτρα: «Πρωταπριλιά!».
Αντιθέτως, υπήρξα έξοχο θύμα. Ό,τι και να μου ξεφουρνίζανε, το έχαβα
ωραιότατα. Το κατάπινα αμάσητο! (Πώς μια ηλίθια γυναίκα κατάφερε, στη ζωή της,
να σταδιοδρομήσει ευπρεπώς – απορίας άξιον!).

KI ΕΠΕΙΤΑ, τρέχαμε στο περίπτερο να διαβάσουμε τα πρωτοσέλιδα ψέματα
των εφημερίδων. Να τα βρούμε, να τα εντοπίσουμε, να τα συγκρίνουμε μεταξύ
τους!

Τέρμα οι φάρσες, τέρμα τα ψέματα, τέρμα η Πρωταπριλιά. Τέρμα το διάλειμμα, τα
κεφάλια μέσα!

Θα μου πεις, άλλαξε η ζωή. Πολύ το στρες, πολύ το άγχος, βαρύ το αδιέξοδο.
Γιατί – τότε ο κόσμος δεν είχε στρες και άγχος; Απλά, τα ήξεραν ως
συναισθήματα και όχι ως λέξεις! Σκληρή δουλειά, δυσκολίες, όλα τσίμα-τσίμα,
όλα με την ψυχή στο στόμα! Όμως, το έθιμο, ήταν έθιμο…

Μέχρι που το έθιμο, έγινε ενθύμιο. Σουβενίρ ξεχασμένο. Σφουγγαρόπανο κουρέλι
σε μια γωνιά της μνήμης. Μαζί με τα άλλα τα αναλώσιμα: Φωτιές του Αϊ-Γιαννιού,
στεφάνια της Πρωτομαγιάς, κατ’ οίκον επισκέψεις, ονομαστικές εορτές, φοντάν,
λικέρ και πίπερμαν.

Πάνε αυτά! Μας τελείωσαν! Πάπαλα! Εδώ την πρωτομηνιά τη σκέτη και την ξεχνάμε.
Ένα ξερό «καλό μήνα!» μην και το φτύσουμε από το στόμα μας!

Πρωταπριλιά; Πού πήγε; Πού κρύφτηκε; Πού την πήρε το μάτι μου, τελευταία φορά;