Mοντέρνοι ρυθμοί με… αύρα Mεσοπολέμου

Το μεγαλύτερο οικοδομικό συγκρότημα των Βαλκανίων και ένα από τα μεγαλύτερα
στην Ευρώπη σε λίγες ημέρες θα ανοίξει και πάλι για το κοινό, «παντρεύοντας»
την ατμόσφαιρα του Μεσοπολέμου με τις πλέον σύγχρονες ανέσεις. Το μεγαλύτερο
ελληνικό πολυκατάστημα, τα ανακαινισμένα θέατρα «Αλίκη» και «Παλλάς», καφέ,
εστιατόρια και κλαμπ, καθώς και μία πισίνα spa είναι τα νέα θέλγητρα του
CityLink, του πρώην μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, κτιρίου που
σημάδεψε την Ιστορία της πρωτεύουσας από τον Μεσοπόλεμο και ύστερα.

Όταν άρχισε η ανέγερση του Μεγάρου είχε προβλεφθεί η εγκατάσταση πολλών κρατικών υπηρεσιών. Γρήγορα όμως το κτίριο μετατράπηκε στον «ομφαλό» της διασκέδασης της πρωτεύουσας

H ιστορία του κτιρίου ξεκινά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν από τη
βασιλική οικογένεια παραχωρείται στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού ο χώρος όπου
στεγάζονταν οι βασιλικοί στάβλοι. Στο οικόπεδο – έκτασης 9.000 τ.μ. – έχει
προγραμματιστεί η κατασκευή κτιρίων που θα στεγάσουν κρατικές υπηρεσίες, και
το 1924 προκηρύσσεται σχετικός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, τον οποίο κέρδισαν
οι αρχιτέκτονες Βασίλης Κασσάνδρας και Λεωνίδας Μπόνης.

H ανέγερση του κτιρίου αρχίζει το 1928 και έως το 1940 οπότε ολοκληρώνεται η
οικοδόμησή του έχουν ανεγερθεί συνολικά εννέα κτίρια. H πλευρά της οδού
Σταδίου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής Art Deco, ενώ
αυτή της Πανεπιστημίου, που είναι η μεταγενέστερη όλων, είναι αντιπροσωπευτική
του μοντέρνου κλασικισμού.

Την περίοδο της γερμανικής κατοχής το Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο των ναζί

Στέκι επωνύμων. H ιδέα για τη στέγαση κρατικών υπηρεσιών κράτησε
ελάχιστα και το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση θεάτρου, καφέ και
εμπορικών καταστημάτων. Μεταξύ τους, και το ιστορικό καφέ Ζόναρς, τόπος
συνάντησης πολιτικών και επωνύμων καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του, το
καφέ Μπραζίλιαν όπου σύχναζαν κυρίως οι διανοούμενοι, αλλά και το καφέ Φλόκα.
Στο κτίριο δέσποζε το θέατρο «Παλλάς», το μεγαλύτερο κινηματοθέατρο των
Βαλκανίων από τη σκηνή του οποίου πέρασαν τα κορυφαία ονόματα του ελληνικού
θεάτρου. Κάτω από το θέατρο κατασκευάστηκε το περίφημο καμπαρέ «Μαξίμ», που
αποτελούσε για πολλά χρόνια την επιτομή της κορυφαίας διασκέδασης στην
πρωτεύουσα. Στο απόγειο της δόξας του, από τη σκηνή του πέρασε και η μεγάλη
κυρία του γαλλικού τραγουδιού Εντίθ Πιαφ. Το 1960 το «Μαξίμ» μετατράπηκε σε
κινηματογράφο και το 1971 η Αλίκη Βουγιουκλάκη στέγασε σε αυτό το θέατρο
«Αλίκη». Στην ταράτσα του κτιρίου, στα μέσα της δεκαετίας του ’80
εγκαταστάθηκε το Πειραματικό θέατρο. Τη δεκαετία του ’90 στο κτίριο
στεγάστηκαν επώνυμα στέκια, όπως το Everyday, αλλά και κλαμπ.

Καταφύγια. Στο τρίτο υπόγειο του κτιρίου και σε βάθος 10 μέτρων είχαν
κατασκευαστεί καταφύγια των οποίων οι τοίχοι είχαν πάχος ένα μέτρο. Επίσης,
τοποθετήθηκε χειροκίνητη αντλία για να φέρνει αέρα, καθώς και ειδικό δίκτυο
σωληνώσεων ώστε να υπάρχει συνεχής τροφοδοσία με νερό. Οι πόρτες ήταν όμοιες
με αυτές που είχαν τα υποβρύχια της εποχής, ενώ υπήρχαν και σκάλες διαφυγής
από την πλευρά της οδού Πανεπιστημίου. Λέγεται ότι από το κτίριο της Βουλής
είχε κατασκευαστεί ειδικό τούνελ που οδηγούσε προς το καταφύγιο αυτό και από
το οποίο θα διέφευγαν οι Έλληνες βουλευτές αν χρειαζόταν. Μελανή σελίδα στην
ιστορία του κτιρίου αυτού είναι η περίοδος της Κατοχής, αφού οι ναζί
κατακτητές το μετέτρεψαν σε γενικό αρχηγείο τους.

«Το όραμά μας ήταν να δώσουμε ξανά ζωή στο ιστορικό αυτό κτίριο και να
επαναφέρουμε τη φυσιογνωμία του ως “ομφαλού” της μητρόπολης», λέει ο κ.
Γιώργος Σορτίκος, διευθύνων σύμβουλος της Πειραιώς Real Estate που ανέλαβε την
ανάπτυξη αλλά και τη διαχείριση του κτιρίου για τα επόμενα 50 χρόνια. Για τον
κ. Στέλιο Αγιοστρατίτη, τον αρχιτέκτονα που εκπόνησε τη μελέτη για τη συνολική
ανακατασκευή του κτιρίου, το στοίχημα ήταν «να δώσουμε πνοή ζωής σε ένα
γηρασμένο κτίριο των αρχών του προηγούμενου αιώνα, κάνοντάς το λειτουργικό για
τα σημερινά δεδομένα, διατηρώντας παράλληλα τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του».

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ METP ΤΟΥ «ΖΟΝΑΡΣ»

Όλοι οι πολιτικοί και οι άνθρωποι της τέχνης περνούσαν για έναν καφέ

Το οικογενειακό περιβάλλον του μαγαζιού ήταν «σήμα κατατεθέν», αφού οι θαμώνες σπάνια το εγκατέλειπαν για κάποιο άλλο

Ήταν ο άνθρωπος που αποχαιρέτησε τελευταίος το ιστορικό καφενείο του Ζόναρς.
Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1965, οπότε και προσελήφθη ως σερβιτόρος στο Ζόναρς
ύστερα από παρέμβαση του ζωγράφου Αλέξανδρου Αλεξανδράκη, μέχρι και τις 21
Μαρτίου 2001 όταν το ιστορικό καφενείο έκλεισε για πάντα τις πόρτες του, ο
Νίκος Τσιότσιος εξυπηρετούσε καθημερινά τους δεκάδες επωνύμους θαμώνες του.

«Πριν από τη δικτατορία, και φυσικά πολύ περισσότερο από τη μεταπολίτευση στο
κατάστημα σύχναζαν ο Καραμανλής, ο τέως βασιλιάς, ο Κύρκος, ο Ηλιού, ο Μαύρος,
ο Πεπονής, ο Ράλλης, ο Αβέρωφ, ο Ελύτης, ο Βολανάκης, η Βουγιουκλάκη, ο
Γκίκας, η Καρέζη, ο Μυράτ. Μάλλον μου είναι πιο εύκολο να θυμηθώ ποιος δεν
ήρθε στο Ζόναρς, αφού για πολλά χρόνια αποτελούσε το μέρος όπου όλοι οι
πολιτικοί, άνθρωποι της τέχνης θα περνούσαν έστω για έναν καφέ», αναπολεί ο κ.
Τσιότσιος. Τα μοναδικά γλυκά του, οι καφέδες του και η εξαιρετική κουζίνα του
μάλλον λειτουργούσαν καταπραϋντικά για τους πολιτικούς θαμώνες, αφού στα 36
χρόνια που ο κ. Τσιότσιος δούλεψε σε αυτό δεν θυμάται ούτε μία περίπτωση που
να δημιουργήθηκε ένταση, «ακόμη και όταν το κατάστημα δόθηκε στη Νέα
Δημοκρατία ως προεκλογικό της κέντρο», λέει ο μετρ του καταστήματος από το
1976.

Ο κ. Νίκος Τσιότσιος εξυπηρετούσε καθημερινά τους δεκάδες επώνυμους θαμώνες του ιστορικού καφενείου Ζόναρς

Το οικογενειακό περιβάλλον του μαγαζιού ήταν «σήμα κατατεθέν», αφού οι θαμώνες
σπάνια το εγκατέλειπαν για κάποιο άλλο. «Σε εμάς έρχονταν από τις 10 το πρωί
και έφευγαν το μεσημέρι», λέει ο κ. Τσιότσιος, που δηλώνει απογοητευμένος από
το καφέ που κατασκευάστηκε στον χώρο του Ζόναρς. «Δεν μου άρεσε πολύ. Θα πάω
όμως να πιω έναν καφέ, περισσότερο για να διαπιστώσω αν έχει διατηρηθεί κάτι
από τη μοναδική του ατμόσφαιρα».