Διαστάσεις H ελπίδα του Σουάν

Εντάξει, μπορούμε να παρηγορηθούμε. Δεν αποδοκιμάζουν μόνο οι υπερήφανοι
Έλληνες φίλαθλοι τους εθνικούς ύμνους και τις εθνικές ομάδες των εχθρών. Το
ίδιο έκαναν και οι Ισραηλινοί φίλαθλοι με τον Αμπάς Σουάν.

Έξαλλοι πανηγυρισμοί. Ο Αμπάς Σουάν (αριστερά) πανηγυρίζει με τους Ισραηλινούς συμπαίκτες του για την ισοφάριση

Όλα έδειχναν ότι το Ισραήλ θα έχανε από την Ιρλανδία στον αγώνα του περασμένου
Σαββάτου για την πρόκριση στο Μουντιάλ. Οι φιλοξενούμενοι προηγούνταν με 1-0,
ο αγώνας τελείωνε και οι 44.000 θεατές άρχισαν να χάνουν τις ελπίδες τους.
Τότε, ο προπονητής του Ισραήλ αποφάσισε να ρισκάρει και να βάλει στο παιχνίδι
έναν παίκτη που μέχρι τότε οι φίλαθλοι τον αποδοκίμαζαν σε κάθε αγώνα. Ο λόγος
είναι ότι ο παίκτης αυτός είναι Άραβας (για την ακρίβεια, Παλαιστίνιος).
Κατάγεται από το Σαχνίν, μια αραβική πόλη του Βορείου Ισραήλ, και είναι
αρχηγός της τοπικής ομάδας, που πέρυσι κέρδισε το κύπελλο και φέτος ανέβηκε
στην πρώτη κατηγορία του ισραηλινού πρωταθλήματος.

Στο λίγο διάστημα που αγωνίστηκε, ο 29χρονος Σουάν έκανε δύο πράγματα. Πρώτον,
ένα φάουλ που του στοίχισε τη δεύτερη κίτρινη κάρτα και τη συμμετοχή του στον
προχθεσινό αγώνα με τη Γαλλία. Δεύτερον, έβαλε ένα μαγικό γκολ. Πέντε
δευτερόλεπτα πριν τελειώσει ο αγώνας, έκανε ένα σουτ από τα 25 μέτρα που δεν
έδωσε κανένα περιθώριο στον Ιρλανδό τερματοφύλακα να αντιδράσει. Το γήπεδο
σηκώθηκε όρθιο. Ο άνθρωπος που μέχρι τότε γνώριζε μόνο σφυρίγματα έγινε
ξαφνικά εθνικός ήρωας. Δύσκολα οι Ισραηλινοί φίλαθλοι θα τον ξαναγιουχάρουν.
Να λοιπόν η λύση και για τους Αλβανούς παίκτες: μεταγραφή σε μια ελληνική
ομάδα και ένα γκολ την κατάλληλη στιγμή.

Υπήρχε κι ένας άλλος λόγος που οι Ισραηλινοί συγχώρησαν τον Παλαιστίνιο:
τραγούδησε τον ισραηλινό εθνικό ύμνο. Ναι, ο Αμπάς Σουάν, το ίνδαλμα των
κατεχομένων παλαιστινιακών εδαφών, τραγούδησε το «Χατίκβα» μαζί με τους
Ισραηλινούς παίκτες. Έφτασε να προφέρει ακόμη κι εκείνη τη φράση που λέει ότι
«κλαίει η ψυχή ενός Εβραίου». Ναι, το έκανα, απάντησε στις επίμονες ερωτήσεις
του απεσταλμένου της Κοριέρε ντέλα Σέρα. «Το έκανα για τους φίλους μου,
κι έχω πολλούς φίλους στην ομάδα. Τους σέβομαι, σέβομαι το Ισραήλ. Ελπίζω μόνο
ότι και οι Ισραηλινοί θα σεβαστούν τους Άραβες».

Να λοιπόν που το ποδόσφαιρο μπορεί – υπό ορισμένες προϋποθέσεις – να ενώσει
δύο λαούς. Όπως μπορεί να το κάνει και η μουσική. Στις δέκα το πρωί της
περασμένης Κυριακής ακούστηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό του ισραηλινού
στρατού και από τη Φωνή της Παλαιστίνης το ίδιο τραγούδι. Λέγεται «Στην καρδιά
μου». Το έγραψαν ένας Ισραηλινός και ένας Παλαιστίνιος. Το τραγουδούν ο πρώτος
και ο αδελφός του δεύτερου: «Στην καρδιά μου/ στο κορμί μου/ στο μυαλό μου/
στο στήθος μου/ βρίσκεται η γη μας/ το αίμα μας/ η ψυχή μας/ οι ζωές μας».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com