ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

H Ελλάδα πήγαινε πια ως πρωταθλήτρια Ευρώπης στη Γεωργία. Πριν από μερικά
χρόνια, που ο τίτλος αυτός δεν χωρούσε ούτε στα πιο τρελά όνειρά της, είχαμε
κερδίσει με γκολ του Μαχλά στις καθυστερήσεις, έχοντας ισοφαρίσει μόλις πιο
πριν. «Μονόφθαλμοι στην Τυφλίδα», είχα γράψει εκείνη τη Δευτέρα, αλλά η
«ΟΜΑΔΑ» μού είδε διορθώσει το ύψιλον του λογοπαιγνίου. Κι όμως, ήθελα να πω
ότι η ομάδα τότε πήγαινε σχεδόν στα τυφλά κι όταν νικούσε, το όφειλε σε λόγους
αρκετά μακρινούς από την όποια αγωνιστική δύναμή της. Τα πράγματα έχουν πια
αλλάξει δραματικά.

Το Σάββατο, η ομάδα του Ρεχάγκελ δεν άφησε κανένα περιθώριο για λογοπαίγνια
στους γηπεδούχους του Αλέν Ζιρές. Ήταν φαβορί, στην ψυχή πιο πολύ ακόμα κι απ’
ό,τι στην τεχνική, και το έδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ο Νικοπολίδης
μπορεί να έφαγε ένα ακόμα γκολ που θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να έχει
αποτρέψει, αλλά η ομάδα διόλου δεν πανικοβλήθηκε. H δύναμή της φάνηκε στο
άστρο της – γιατί ως γνωστόν, η συγκυρία ενός αγώνα βοηθάει τους δυνατούς.
Πρώτα ένας σκόρερ εντελώς απρόβλεπτος – αλλά συγκινητικά, γενναιόδωρος, στη
συνολική προσφορά του, όπως πάντα -, ύστερα ένα δεύτερο γκολ σε λίγα λεπτά και
μόλις πριν τελειώσει το ημίχρονο (τα απανωτά γκολ φαίνεται ότι πάνε να γίνουν
το σήμα κατατεθέν μας στη μακρινή αυτή χώρα) και, τέλος, ένα γκολ-εκμετάλλευση
του καλύτερου προχθεσινού Έλληνα παίκτη για να τελειώσει η σεμνή τελετή.
Σεμνοί οι παίκτες δεν είναι πια, αφού όλοι τούς σέβονται και πολλοί άρχισαν να
τους φοβούνται. Προσγειωμένοι παραμένουν, πάντως, κι αυτό είναι η καλύτερη
απόδειξη για τα σκαλοπάτια που έχουν ανέβει.

Φαβορί ήταν και ο Ηρακλής στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του βόλεϊ, στη
Θεσσαλονίκη. Δεν είναι μικρό πράγμα που έφθασε εκεί, ιδίως αφού χρειάστηκε να
αποκλείσει μια φοβερή κι επίφοβη ρωσική πρωταθλήτρια. Μια μικρή ντριμ-τιμ, με
τρεις Αμερικανούς και μερικούς από τους καλύτερους Έλληνες διεθνείς, η ομάδα
του Αλέκου Λεώνη, μέσα στο γήπεδό της, δεν φαινόταν ότι μπορούσε να χάσει τον
τίτλο. Κι όμως, εδώ η αίσθηση του φαβορί αποδείχθηκε πιο πολύ βάρος παρά
ώθηση. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό συνέβη σε μια ομάδα χωρίς πείρα παρόμοιων
αγώνων και σε άθλημα που κρίνεται περισσότερο ίσως από κάθε άλλο πάνω στο
τεντωμένο σχοινί της ψυχολογίας. Οι Γάλλοι της Τουρ δεν είχαν τίποτα να χάσουν
και κέρδισαν τα πάντα, παρασύροντας τον Ηρακλή στον ρυθμό και στις παγίδες
τους. H πλάστιγγα έγειρε από ανεπαίσθητες καταστάσεις – ένα δεύτερο σετ που
γύρισε και μετά χάθηκε στην έκτη παράταση, μερικά απίστευτα σωσίματα, μια
τελευταία φάση του αγώνα, όπου κανείς δεν κατάλαβε τι ακριβώς έγινε.

Το κέρδος της ελληνικής ομάδας είναι η βιωμένη εμπειρία ότι τίποτα δεν
χαρίζεται αλλά και ότι τίποτα δεν είναι ποτέ χαμένο. Κάτι που η Εθνική του
Ρεχάγκελ γνωρίζει πλέον με κάθε ικμάδα της.

Φιλαθλέων