H δύναμη της χαζομάρας

ΠΟΤΕ KANOYN τις μεγαλύτερες χαζομάρες οι πολιτικοί; Όταν νιώθουν
πανίσχυροι. Μερικούς μήνες από τις εκλογές, ο κ. K. Καραμανλής ήταν πανίσχυρος
στου Μπαϊρακτάρη – τίμησε τα κεμπάπ, μίλησε για τους «νταβατζήδες» και
εκτόξευσε τη δημοτικότητά του στα ουράνια. Τώρα ψάχνει συμβιβασμό με την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον βασικό μέτοχο, που σημαίνει ότι στην καλή περίπτωση
θα βγει πολιτικά ζημιωμένος ο ίδιος και στη χειρότερη θα βγει ταμειακώς χαμένη
η χώρα…

Πανίσχυρος, πριν από τον κ. K. Καραμανλή, ήταν και ο κ. K. Σημίτης μετά το
Συνέδριο του 2001. Ναι, εκείνο που για να το επισπεύσει έφτασε να απειλήσει με
παραίτηση από την πρωθυπουργία. Θριάμβευσε επί των εσωκομματικών του αντιπάλων
– πραγματικών ή κατασκευασμένων – και είχε όλη τη δύναμη για τομές και ρήξεις.
Τι ακολούθησε; Ούτε τομές, ούτε ρήξεις, μόνον μία επιτυχημένη προεδρία της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αποχώρησή του. Αλλά για να κάνεις επιτυχημένη προεδρία
δεν χρειάζεσαι εσωκομματικούς θριάμβους…

Οι απαιτήσεις του θριάμβου

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ – που τραγούδησε κι ο Πάνος Γαβαλάς – βρίσκεται πια και
ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξήλθε πανίσχυρος από ένα Συνέδριο που έγινε μόνο και
μόνο για να τον βγάλει πανίσχυρο. Πέρασε ομόφωνες αποφάσεις για το καταστατικό
του κόμματός του, που δεν τις είχε περάσει ούτε ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ στο
«θρυλικό» Συνέδριο του ’84. Πέρασε λίστα «δικών του» καταγγέλλοντας τις
λίστες. Πέρασαν οι σύνεδροι καλά, κι ο πρόεδρος καλύτερα.

Τι απομένει; Μα, το δυσκολότερο, που είναι η διαχείριση του θριάμβου. Δεν έχει
καμία αξία η εσωκομματική κυριαρχία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης
αν δεν μεταφραστεί στη διατύπωση μιας αξιόπιστης – και άρα, ευρύτερα αποδεκτής
– πρότασης για τη διακυβέρνηση. Φυσικά, αυτό έχει να κάνει τόσο με τις
πολιτικές όσο και με τα πρόσωπα. Αλλά κυρίως έχει να κάνει με τον ίδιο – αν
πρυτανεύσει το «κάλλιο πρώτος στο ΠΑΣΟΚ…», τότε μάλλον θα ισχύσει το
«δεύτερος στη χώρα»…