Διαστάσεις Tο στοίχημα των bloggers

«Ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε, γράφουμε ποιήματα. / Τοποθετούμε τον καθρέφτη
μπροστά σε μας, μπροστά σε σας, / μπροστά στην πόλη μας, στον κόσμο μας,
παντού…» Ayene (Ο Καθρέφτης).

Στην Τεχεράνη. Όσο το καθεστώς κλείνει τα Internet cafes, όπως αυτό της φωτογραφίας, οι Ιρανοί δημιουργούν blogs για να επικοινωνούν

Με αυτή την «ιστορία» υποδέχεται τους επισκέπτες στο blog της (www.ayene.org) μια φοιτήτρια από την Τεχεράνη
που υπογράφει με το όνομα (ή, το πιθανότερο, ψευδώνυμο) Σάρα Νταν Αγιέν. Άλλοι
64.000 συμπατριώτες της διατηρούν ένα ημερολόγιο στο Internet για να εκφράζουν
και να ανταλλάσσουν απόψεις που δεν μπορούν να διατυπώσουν με άλλο τρόπο. Πάνω
από τους μισούς είναι γυναίκες. Στην αρχή έγραφαν στα αγγλικά, σύντομα όμως το
γύρισαν στη γλώσσα τους: η ανάγκη να επικοινωνήσουν μεταξύ τους αποδείχθηκε
μεγαλύτερη από την ανάγκη να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο. H περσική γλώσσα
είναι σήμερα τέταρτη σε χρήση στα blogs, μετά τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα
πορτογαλικά.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι blogger στο Ιράν. Τον περασμένο μήνα, το
«επαναστατικό δικαστήριο» της επαρχίας Γκιλάν καταδίκασε τον Αράς Σιγκάρτσι σε
κάθειρξη 14 ετών, επειδή εξέφραζε τις απόψεις του στο Internet και στον διεθνή
Τύπο. H δίκη του έγινε κεκλεισμένων των θυρών, ο δικηγόρος του απουσίαζε, ενώ
δεν είναι γνωστό αν ήταν «παρών» και ο ίδιος ο Σιγκάρτσι. «H εξωφρενική αυτή
ποινή αποτελεί το αποκορύφωμα της στημένης δίκης ενός ανθρώπου που δεν έπρεπε
ποτέ να έχει συλληφθεί», ανακοίνωσε η οργάνωση Human Rights Watch. Και δεν
είναι η μόνη καταδίκη. Στις 5 Φεβρουαρίου, το Ειδικό Δικαστήριο για τον Κλήρο
καταδίκασε έναν κληρικό από την πόλη Κομ σε τριετή φυλάκιση για τα πολιτικά
και κοινωνικά του σχόλια στο blog του. Ένας άλλος δημοφιλής blogger, ο
Μοχτάμπα Σαμινεζχάντ, συνελήφθη τον περασμένο Νοέμβριο, κρατήθηκε για τρεις
μήνες στην απομόνωση, αφέθηκε ελεύθερος στις 27 Ιανουαρίου και συνελήφθη ξανά
δύο εβδομάδες αργότερα.

Το καθεστώς δεν μπορεί να συλλάβει όμως χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους
που χρησιμοποιούν το Internet απλώς για να αισθανθούν ότι υπάρχουν, γυναίκες
που τολμούν να κοιταχτούν στον ηλεκτρονικό καθρέφτη χωρίς να σκιάζει τα μάτια
τους το μαύρο τσαντόρ. «Μερικές φορές ξεχνώ ποια είμαι. Τότε διαβάζω το blog
μου και επιστρέφω στον κόσμο», σημειώνει η Σάρα Νταν Αγιέν. Αλλά ο κίνδυνος
καραδοκεί. «Οι δικοί μου με ανακάλυψαν», γράφει η Omgh, «δεν μπορώ πια να
εκφράσω ανοιχτά τα συναισθήματά μου, αν ερωτευτώ πρέπει να βρω άλλον κωδικό»
(omgh.persianblog.com).

Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια προβλήματα, η έκφραση είναι ελεύθερη, όπως
φυσικά και ο έρωτας. H ελευθερία αυτή δεν αίρει όμως την ανάγκη μας για
επικοινωνία – μερικές φορές, μάλιστα, την επιτείνει. Ύστερα από τουλάχιστον 15
χρόνια μοναχικής περιπλάνησης, μακριά δηλαδή από την πρώτη της νεότητα, η
στήλη δημιούργησε το δικό της ηλεκτρονικό ημερολόγιο (diastaseis.blogspot.com).
Έβαλε, με άλλα λόγια, ένα στοίχημα: ότι οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι νέοι,
ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε για όσα συμβαίνουν πέρα από
τη μύτη τους.