Γουέστ Σάιντ Θέατρο

Ο Πασχάλης Τσαρούχας, η Άννα Κουρή, η Μαρία Κωνσταντάρου και ο Χάρης Ρώμας, στην παράσταση «Ο Τζακ Νίκολσον έστριβε τα τσιγάρα» του Ντέιβιντ Λίνσντεϊ, στο θέατρο «Ρένα Βλαχοπούλου»

Όπως και να έχει το πράγμα, όταν σε μια υποβαθμισμένη πολιτιστικά περιοχή
ανοίγει ένα θέατρο ή δύο αίθουσες που μπορούν να φιλοξενούν θεατρικές
παραστάσεις για μεγάλους, για παιδιά, κινηματογραφική λέσχη και αίθουσα
εκθέσεων, τουλάχιστον για τους κατοίκους αυτής της περιοχής δεν υπάρχει πλέον
άλλοθι ούτε δικαιολογία. Ένας έξυπνος διαχειριστής αυτών των χώρων γνωρίζει τη
σύνθεση του κοινού, τα γούστα του, τις προτιμήσεις του, το μέσο πνευματικό του
επίπεδο και αναλόγως προσαρμόζει τις καλλιτεχνικές προσφορές του.

Τις σκέψεις αυτές υπαγόρευσε η μετατροπή σε δύο έξοχες αίθουσες
θεάτρου-κινηματογράφου στο Αιγάλεω του παλιού κινηματογράφου «Βυζάντιον»
εξόδοις του επιχειρηματία κ. Παρίση. Τα δυτικά προάστια τα τελευταία χρόνια
έχουν «ευδοκιμήσει» σε μια πληθώρα ξενυχτάδικων, ορθάδικων, ελληνικάδικων (Θεέ
μου, πού με αναγκάζει να καταντήσω η λεγόμενη χρηστική γλώσσα!) και πάσης
φύσεως σκυλάδικων. Πιστοί από όλες τις γωνιές της Αττικής, κυρίως τα
Σαββατοκύριακα, ως στίφη επελαύνουν για να «απολαύσουν», μέσα σε εκκωφαντικούς
θορύβους που η μόδα εκλαμβάνει και χαρακτηρίζει ως μουσική, την ασυνεννοησία,
την τέλεια απουσία επικοινωνίας και όχι σπάνια την ομαδική χρήση των
προσφερόμενων τεχνητών παραδείσων.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον το θέατρο «Ρένα Βλαχοπούλου», στην οδό
Κουντουριώτη, στο Αιγάλεω, είναι μια όαση, γιατί από τη φύση του το θέατρο
όποιας κατηγορίας, ποιότητας ή είδους είναι επικοινωνιακό, αφού συνυπάρχουν
και συλλειτουργούν ζωντανοί άνθρωποι στη σκηνή και στην πλατεία. Και είναι
παρήγορο ότι το θέατρο αυτό βαπτίστηκε με το όνομα μιας ανεπανάληπτα
επικοινωνιακής ηθοποιού με υψηλές προδιαγραφές ταλέντου και μάλιστα σύνθετου
και λαϊκής αποδοχής με την πλήρη αναγνώριση των πλέον αυστηρών ειδικών του
θεάτρου.

Σ’ αυτό το θέατρο (το μεγαλύτερο, δεύτερο, ετοιμάζεται να υποδεχθεί άλλο
σχήμα) έχει εγκατασταθεί ένας θίασος με αυστηρές προδιαγραφές πλατιάς
επικοινωνίας. Θα ήταν ανοησία και βλακώδης αλαζονεία να ξεκινήσει κανείς σ’
αυτήν την περιοχή, μ’ αυτές τις συνθήκες και αυτή την πληθυσμιακή σύνθεση, με
έργα υψηλού δραματολογικού στόχου. Μην πέσουμε στην παλιά γκάφα, όταν
ξεκινώντας τα ΔΗΠΕΘΕ εξορμούσαν στην ελληνική ύπαιθρο να ανταγωνιστούν τα
μπουλούκια και τις αρπαχτές με τις «Καρέκλες» του Ιονέσκο! Θυμάμαι πως μου
έλεγε ο Θανάσης Παπαγεωργίου ότι στις αρχές όταν ξεκίνησε η «Στοά» στου
Ζωγράφου, δεν τιμούσαν τον θίασο όχι οι δημότες του φερώνυμου δήμου, αλλά ούτε
οι σύνοικοι του θεάτρου, που πλήρωναν στον ίδιο λογαριασμό κοινόχρηστα! Και η
«Στοά» ζούσε για πολλά χρόνια με τους θεατρόφιλους παρεπίδημους.

Ορθά λοιπόν ο θίασος του θεάτρου «Ρένα Βλαχοπούλου» επέλεξε να διασκευάσει εις
τα καθ’ ημάς μια αμερικανική αστυνομική κωμωδία.

Προσωπικά, και δεν μου πέφτει λόγος, θα προτιμούσα μια νέα πρωτότυπη
ελληνική φάρσα. Ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά έχουν ευδοκιμήσει στην
τηλεόραση (εκείνη παλιότερα και στην επιθεώρηση στο «Θεσσαλικό») σε μια ήπια
σατιρική ηθογραφία των αστικών και μικροαστικών τάξεων, με συχνά δημοφιλή
αποτελέσματα. Τώρα εμφανίζονται ως ριζικοί διασκευαστές μιας τυπικής
αμερικανικής σάτιρας («Ο Τζακ Νίκολσον έστριβε τα τσιγάρα») που στα χέρια τους
μεταποιήθηκε σε μια καλπάζουσα, χυμώδη και χειμαρρώδη φάρσα με ελληνικές
ατάκες αλλά αμερικανική τρέλα.

Το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο. Ο Αμερικανός συγγραφέας Ντέιβιντ Λίνσντεϊ
είναι καλός μάστορας και γνώστης της συνταγής. Μπερδεύει με ευφυΐα διαζευγμένα
ζευγάρια, θεότρελες πεθερές, επαναστατημένα αγόρια, τροφίμους ασύλων,
πληρωμένους μπάτσους, ενοχλητικούς ιδιωτικούς αστυνομικούς, κακοποιούς
μαχαιροβγάλτες, ευαίσθητους εγκληματίες σε μια ίντριγκα με πολλά
υπερρεαλιστικά στοιχεία που θυμίζουν τις ανάλογες αμερικανικές
κινηματογραφικές φάρσες με τον Μελ Μπρουκς και τον Τζιμ Γουάιλντερ.

H παραγωγή είναι πλούσια και αφειδώλευτη. H Αναστασία Αρσένη έχει
χτίσει με κέφι και θεατρική λογική τους διάφορους χώρους που ευνοεί και η
σκηνική μηχανική. Ο Σάκης Μπιρμπίλης έχει φωτίσει με γούστο και χιούμορ και τη
σκηνική καθημερινότητα και το μυστήριο και ο Γιάννης Νένες έχει επιλέξει
πρόσφορη μουσική. Ο θίασος είναι παραπάνω από ικανός και κατάλληλος για να
αντιμετωπίσει το σύνθετο αυτό είδος. Γιατί ακόμη και στη διασκευή το κείμενο
είναι σάτιρα, αστυνομική φάρσα, κοινωνικό μελόδραμα, μπουλβάρ κ.λπ. Βέβαια
υποπτεύομαι πως ο θίασος συγκροτήθηκε με γνώμονα ποιος θα μπορούσε να
υπηρετήσει καλύτερα τη δοσμένη εκ των προτέρων διασκευή, χωρίς να αποκλείω την
περίπτωση να γράφτηκε η διασκευή λαμβάνοντας υπόψη τις ευκολίες, τη μανιέρα
και τις δυνατότητες του θιάσου. Πιθανόν δε πολλές προσθήκες να έγιναν κατά τη
διάρκεια των δοκιμών βολικές και πρόσφορες για το ιδίωμα ενός εκάστου. Έτσι
γινόταν πάντα αιώνες πριν στο λαϊκό θέατρο, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται
και γιατί όχι;

Αχρείαστος ο… σκηνοθέτης

Να πω κάτι τολμηρό; Αυτού του είδους οι θίασοι και αυτής της μανιέρας οι
ηθοποιοί που μεταφέρουν το δημοφιλές στίγμα τους, το αναγνωρίσιμο, σε κάθε
είδους παράσταση, δεν χρειάζονται σκηνοθέτη. Αυτοσκηνοθετούνται. H ένδοξη
παράδοση του θεάτρου έως την εμφάνιση του σκηνοθέτη (πριν μόλις 130 χρόνια)
έτσι δημιούργησε την ιστορία της σκηνικής συμπεριφοράς.

Ομολογώ ότι δεν αντιλήφθηκα τι προσέφερε στην παράσταση ο σκηνοθέτης Πέτρος
Ζούλιας. Αντίθετα, φοβάμαι πως είναι υπεύθυνος για πολλά πράγματα που
ανέκοπταν τον σκηνικό οίστρο και τις αναγνωρίσιμες συμπεριφορές ειδικά των
λαϊκών ηθοποιών. Τι είχε να πει ο Ζούλιας στον Χάρη Ρώμα, στη Μαρία
Κωνσταντάρου ή στην Άννα Κουρή; Προσάρμοσαν τα πάντα στη μανιέρα τους. Και έχω
πει κι άλλες φορές, πως αλίμονο στον κωμικό που δεν έχει μανιέρα και αλίμονο
στον δραματικό ηθοποιό που έχει μανιέρα. Θυμάστε εσείς αν είχε και ποιον είχε
σκηνοθέτη ο Λογοθετίδης, ο Φωτόπουλος ή η Βασιλειάδου, ο Ρίζος, ο Αυλωνίτης
όταν έπαιζαν Τσιφόρο; Ποιον είχε σκηνοθέτη ο Σωτήρης Μουστάκας όταν έπαιζε,
έξοχα, Σακελλάριο-Γιαννακόπουλο; Σκηνοθέτες ευδοκίμησαν με τον Βέγγο ή τον
Λαζόπουλο μόνο αν τους άφησαν να κολυμπάνε ελεύθεροι με την αναγνωρίσιμη
μανιέρα τους.

OI ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Ευχάριστες εκπλήξεις

Ο Χάρης Ρώμας είναι ένας δαιμόνιος σε ρυθμούς ηθοποιός που βελτιώνεται
συνεχώς γενόμενος λιτότερος. Κι όσο περιορίζει τις κωμικές φιοριτούρες γίνεται
ουσιαστικότερος και συχνά αναδεικνύει και μια δραματική περσόνα, αφήνει συχνά
έναν λυγμό που πλουτίζει τη φάρσα με ανθρώπινη περιπέτεια. H Άννα Κουρή είναι
ηθοποιός με μονόχορδη φωνή αλλά ζωηρούς ρυθμούς και έξοχο τάιμινγκ στην ατάκα.

H Μαρία Κωνσταντάρου, έμπειρη, με μέτρο, χιούμορ και θαυμάσια συνωμοτική
επικοινωνία με το κοινό. H έκπληξη είναι ο Πασχάλης Τσαρούχας, που αναδεικνύει
ένα κωμικό τάλαντο κρυμμένο ώς τώρα και μια κωμική τεχνική που θυμίζει καλές
στιγμές αμερικανικής υποκριτικής παράδοσης.

H Μάρα Μπαρόλα είναι μια ευχάριστη επίσης έκπληξη. Έχει αίσθηση του ρυθμού
και ξέρει να ατακάρει χωρίς να αδειάζει. Συνεχίζει με γεμάτες μπαταρίες
κλιμακώνοντας την ένταση της κωμικότητας. Θα γράψει ιστορία στο είδος.

Ο Γιάννης Πολιτάκης είναι ηθοποιός σίγουρος, σταθερός και λιτός. Και
παράγει σκηνικό ύφος.

Ο Στέλιος Πετράκης, αμήχανος ακόμη και άπειρος, είναι ευάγωγος με
αξιοποιήσιμα προσόντα, αφού διαθέτει εφόδια κωμικού φαντεζί ζεν-πρεμιέ.

INFO

«Ο Τζακ Νίκολσον έστριβε τα τσιγάρα» του Ντέιβιντ Λίντσεϊ στο θέατρο «Ρένα
Βλαχοπούλου»- β’ σκηνή (Κουντουριώτου 40, Αιγάλεω, τηλ. 210-5902.404)