Mε το κερί στο χέρι…

ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΑ χριστιανή ορθόδοξη. Μεγάλωσα κι επέλεξα να είμαι χριστιανή
ορθόδοξη. Ίσως γιατί κανείς δεν με πίεσε. Οι γονείς μου δεν με έσερναν σε
όρθρους κι εσπερινούς. Δεν με βάζανε να ψωμολυσσάω στις νηστείες. Δεν με
ανάγκαζαν να φιλάω το χέρι των μεγάλων και να τους ζητάω συγχώρεση για κρίματα
που δεν έχω διαπράξει. Σπίτι μας, δεν ακούστηκαν ποτέ φράσεις τού τύπου
«υπάρχει Θεός και σε βλέπει», «θα πέσει φωτιά να σε κάψει», «το είδε τώρα αυτό
η Παναγίτσα και θα σε τιμωρήσει».

Βαφτίστηκα χριστιανή ορθόδοξη. Μεγάλωσα κι επέλεξα να είμαι χριστιανή
ορθόδοξη. Μόνη μου. Μέσα από τραύματα και θαύματα, προσωπικές διαδρομές,
φωτισμένους δασκάλους. Βήμα – βήμα. Ως δρομέας μακρινών αποστάσεων. Που
γνωρίζει την αφετηρία, αλλά όχι το τέρμα. Που διανύει τα χιλιόμετρα και
παλεύει. Με τον εαυτό του. Με τις αδυναμίες, τις ατέλειες, τα ψεγάδια του.

ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΑ χριστιανή ορθόδοξη. Μεγάλωσα κι επέλεξα να είμαι χριστιανή
ορθόδοξη. Όχι με το τσεμπέρι και το πτυσσόμενο στασίδι. Όχι με το θυμιατό και
το λιβάνι. Επιλογή ψυχής. Άσκηση με κόστος. Πειθαρχία με τίμημα.

Μεγάλη δοκιμασία αυτές οι μέρες. Δύσκολες, επώδυνες μέρες. Μέσα από τον Οίκο
του Θεού αναβλύζει ο ρύπος. Σκάνδαλα, αποκαλύψεις, μυστικές συναλλαγές,
ζοφερές συνδιαλλαγές, ύποπτα κονδύλια, πλαστές ταυτότητες, οπλοφόροι ιερείς,
οχετός, δυσωδία και δυσοσμία. Ύβρεις με την προσφώνηση «άγιε αδελφέ»:

– Είσαι ψεύτης, άγιε αδελφέ. Κλέφτης, άγιε αδελφέ. Θα σου βγάλω τ’ άπλυτά στη
φόρα, άγιε αδελφέ. Σε ξέρουμε τι κουμάσι είσαι, άγιε αδελφέ. Στα μούτρα σου,
άγιε αδελφέ. Της θείας σου, άγιε αδελφέ. Στα τσακίδια, άγιε αδελφέ!

ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΑ χριστιανή ορθόδοξη. Μεγάλωσα κι επέλεξα να είναι χριστιανή
ορθόδοξη. Κι εδώ, το χιούμορ με εγκαταλείπει. Δεν μπορώ να γελάσω που η
Εκκλησία έστειλε στα θύματα τού τσουνάμι γούνες, αποκριάτικες στολές και
στρινγκ. Δεν μπορώ να σταθώ στα ανέκδοτα για τους άγιους πατέρες και τα
στρινγκ. Θα σταθώ στο αγοράκι που ορφάνεψε: κι άλλη καΐλα δεν έχει παρά να
ντυθεί κολομπίνα. Δεν μπορώ να γελάσω. Λυπάμαι. Λυπάμαι και θυμώνω.

Θυμώνω και οργίζομαι. Τα αίσχη να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μου. Πικρία κι
αηδία! Πώς να μπω σε μια εκκλησία; Πώς να προσκυνήσω την εικόνα; Πώς, όταν
ξέρω, πλέον, σε ποια τσέπη καταλήγει ο οβολός μου;

Ούτε το κεράκι μου! Ούτε το κερί μου δεν θέλω να ξαναδούν οι «άγιοι αδελφοί».
Γιατί εγώ το δίνω για τον φτωχούλη του Θεού. Δεν το δίνω για να αλλάξει
μοντέλο αυτοκινήτου ο… εκπρόσωπός του επί γης. Ούτε για να εγκαταστήσει
τζακούζι. Ούτε για να τσικνίζει τα αρνιά και τα κατσίκια. Ούτε για να με
δουλεύει μες στη μούρη μου.

ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΑ χριστιανή ορθόδοξη. Μεγάλωσα κι επέλεξα να είμαι χριστιανή
ορθόδοξη. Κι αυτό το πάλεψα. Το κέρδισα. Και κανένας «άγιος αδελφός» δεν
μπορεί να μου το πάρει. H πίστη δεν χάνεται, επειδή κάποιοι ιεράρχες κάνουν
φιλότιμες προσπάθειες να την ξεφτιλίσουν. H αγάπη στον Θεό δεν αίρεται επειδή
ορισμένοι ρίχνουν τα άγια τοις κυσίν. H πίστη, η αγάπη είναι παντού. Στον
σταυρό που κρέμεται στον λαιμό μας. Στην εικονίτσα, πάνω από το προσκεφάλι
μας. Στο χέρι που απλώνουμε. Στο χαμόγελο που χαρίζουμε. Σ’ αυτό που δίνουμε
χωρίς αντάλλαγμα. Εκεί είναι ο Οίκος του Θεού. Μέσα μας. Εντός μας.

Ούτε κερί. Γιατί δεν είναι το κερί Του. Είναι το κερί «τους». Κι εγώ δεν
«τους» πιστεύω.

Εγώ πιστεύω εις έναν Θεόν!