Πρόσωπα «Pαμμένο στόμα»

Μετά το «Πρώτο Μυθιστόρημα» και το «Ζέυν», η Μαζαρίν Πενζό, η εξώγαμη
θυγατέρα του Φρανσουά Μιτεράν, κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο της.

Μαζαρίν Πενζό. Στο τρίτο βιβλίο της περιγράφει τις εμπειρίες της ως «κρυφή θυγατέρα» του Φρανσουά Μιτεράν

Το «Ραμμένο Στόμα» εξέδωσε από τις εκδόσεις Julliard και το περιοδικό «Νουβέλ
Ομπσερβατέρ» δημοσίευσε αποσπάσματα στο τελευταίο τεύχος του. H Μαζαρίν
περιγράφει σ’ αυτό τις εμπειρίες μιας «κρυφής κόρης» που ώς τα 19 της δεν είχε
δικαίωμα να λέει παρουσία άλλων τη λέξη «μπαμπά». «Στους δρόμους», γράφει η
Μαζαρίν, «χιλιάδες άνθρωποι κατέβαιναν πανηγυρίζοντας. Και η μητέρα μου είχε
δάκρυα στα μάτια, έκλαιγε σιωπηλά. Ένα αβέβαιο μέλλον ξεκινούσε τη νύχτα
εκείνη. Ήταν 10 Μαΐου 1981», η μέρα της εκλογής του Μιτεράν στην προεδρία.

H Μαζαρίν ήταν τότε έξι χρόνων και όλα επρόκειτο ν’ αλλάξουν γι’ αυτήν.
Περιγράφει την οργή της όταν, στα 14 της, άκουγε να βρίζουν τον πατέρα της
(«αυτός ο παλιόγερος… ο απατεώνας») κι εκείνη δεν μπορούσε να αντιδράσει. Τη
μέρα της επανεκλογής του, το 1988, «θα ήθελα πολύ», γράφει, «να ήξεραν όλοι
πως είμαι κόρη του, χωρίς να γίνει σκάνδαλο, και να με έβλεπαν φιλικά. Ήθελα
να βρίσκομαι στο πλευρό του αντί να κοκκινίζω…». H σιωπή γύρω από το πρόσωπό
της έσπασε το 1994, όταν ο φωτογραφικός φακός «συνέλαβε» πατέρα και κόρη να
βγαίνουν από το εστιατόριο Le Divellec. Ο Μιτεράν ήταν ήδη άρρωστος, ωστόσο
κατέβαλε πολλές προσπάθειες να εμποδίσει τη δημοσίευση της φωτογραφίας. Ήθελε
να αποφύγει μια δημοσιότητα που θα ήταν πιθανότατα τραυματική για τη Μαζαρίν,
αλλά και για τη γυναίκα του, την Ντανιέλ, που είχε μόλις υποβληθεί σε
επέμβαση. Τελικά δεν τα κατάφερε. «Ο μπαμπάς το αποδέχθηκε και είπε: “Στο κάτω
– κάτω είναι σαν μια συνεδρία ψυχανάλυσης, ένα είδος κάθαρσης”… Το νέο
επισκεπτήριό μου λέει πως είμαι η εξώγαμη κόρη ενός πολιτικού… Μια ντροπή
για τη Δημοκρατία, μια προσβολή για την ηθική. Έπαιρνα πάνω μου τα στίγματα
όλων των αμαρτιών του…».

Ακολούθησαν οι τακτικές επισκέψεις της στο προεδρικό μέγαρο και μετά, το
τέλος. «Τον θάνατο του μπαμπά, τον περιμέναμε όλοι. Αλλά δεν μπορείς να
προετοιμαστείς πραγματικά για κάτι τέτοιο. Τον έβλεπα κάθε μέρα άρρωστο… τον
έβλεπα να υποφέρει, να είναι απελπισμένος που υπέφερε. H αρρώστια ήταν μια
ταπείνωση». Στο τελευταίο του ταξίδι στην Αίγυπτο πήρε μόνον εκείνη μαζί του.
«Δεν το είχα καταλάβει, αλλά ο μπαμπάς ήθελε να πεθάνει πριν σβήσει η ανάσα
του… Ο μπαμπάς είχε προβλέψει τα πάντα, είχε αρνηθεί να συνεχίσει». Και όταν
ένα βράδυ την ενημέρωσαν για τον «πραγματικό» θάνατό του, πήγε να τον δει πριν
γίνει η ανακοίνωση και αρχίσουν να καταφθάνουν επισκέπτες. H Μαζαρίν, γράφει,
θρήνησε μόνη, δίπλα στον νεκρό πατέρα της.